Μαμά, τι σημαίνει ανεργία;

«Μαμά, τι σημαίνει ανεργία;»

-Το να μην έχεις δουλειά, μάλλον το να μένεις χωρίς δουλειά ή να σε διώχνουν από τη δουλειά που είχες μέχρι τώρα

«Και γιατί είναι κακό να μένεις χωρίς δουλειά;»

Με «έστειλε» σήμερα το 4χρονο με αυτή την ερώτηση… Πώς να το εξηγήσω; Και πώς να καταλάβει ότι πρέπει σε αυτή τη ζωή να είσαι τυχερός για να δουλεύεις; Και από την άλλη πώς να ξεχωρίσει τη δουλειά που κάνεις για να βγάλεις λεφτά από τις δουλειές που κάνει η μαμά στο σπίτι και κουράζεται; Επίσης, πώς να καταλάβει ότι από τη μία θέλουμε τη δουλειά για να μπορούμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς (αντε να το εξηγήσεις κι αυτό…) και από την άλλη χαιρόμαστε όταν έχουμε ρεπό  ή όταν είναι σαββατοκύριακο που δε δουλεύουμε και πάμε βόλτες;

Η ίδια λέξη λοιπόν έχει διαφορετική φόρτιση υπό διαφορετικές συνθήκες. Κι εγώ αδυνατώ να το εξηγήσω. Βασικά γιατί δεν μπορώ να το εξηγήσω σωστά στον εαυτό μου. Ίσως γιατί κι εγώ η ίδια προβληματίζομαι με τις εννοιολογικές αποχρώσεις της λέξης «δουλειά». Δηλαδή η λέξη ανεργία είναι στάνταρ κάποιο κακό, όμως όταν λέμε «έχω δουλειά» συνήθως δεν το λέμε με την καλή έννοια. Συνήθως θέλουμε να πούμε στον άλλον ότι δεν μπορούμε να του διαθέσουμε το χρόνο που θα θέλαμe ή που θα ήθελε εκείνος γιατί έχουμε κάποια άλλη υποχρέωση.

Άρα όσες φορές και να το εξηγήσω στο 4χρονο, δε θα εννοήσει ποτέ πλήρως αυτό που σημαίνει η λέξη «ανεργία» και «μένω χωρίς δουλειά», ακριβώς γιατί ούτε στο δικό μου μυαλό είναι ταυτισμένες με κάτι εντελώς ξεκάθαρο αυτές οι δύο έννοιες.  Κάπου μέσα μου θα ήθελα να μην είχα δουλειά ή δουλειές για να έχω περισσότερο χρόνο για μένα και για τα παιδιά μου, από την άλλη πάλι πώς θα είχα έστω και τα βασικά για να ζήσω αν δε δούλευα; Φοβάμαι την ανεργία τελικά όχι γιατί δε μ’ αρέσει αλλά γιατί με αυτήν δε μπορώ να ζήσω, δε μπορώ να προσφέρω τροφή και θαλπωρή στην οικογένειά μου.

Η δουλειά λοιπόν από τη μία με ζημιώνει και από την άλλη με συντηρεί. Κι αυτό συμβαίνει με οποιαδήποτε δουλειά όταν είναι μηχανική, χωρίς προοπτικές, απλά διεκπεραιωτική. Όταν δεν είναι η δουλειά που είχες μεράκι, να σου δώσει την αυτοπεποίθηση που ήθελες, να νιώσεις ότι προσφέρεις στην κοινωνία και στον εαυτό σου, να ανθίσεις… Να πας πρωί πρωί  και να μη δεις τα κατσούφικα μούτρα των συναδέρφων που μετράν τα ευρώ που τους λείπουν καθημερινά και τα ευρώ που χάνουν μηνιαίως. Να μην έχεις κομπλεξικούς προϊσταμένους  που σε κάνουν ξεφτίλα  απλά και μόνο έχουν το δικαίωμα (!) και δουλοπρεπείς υφισταμένους που σου «ροκανίζουν» πίσω από την πλάτη σου τα πόδια της  όποιας «καρέκλας» σου.

Καλό μου και αθώο παιδί, ό,τι και να σου εξηγήσω τώρα, ψέματα, υπερβολές ή λίγα θα σου πω. Εύχομαι μόνο όταν αντιληφθείς πραγματικά την έννοια της αξίας της εργασίας και το δράμα της ανεργίας, να μην είναι πολύ αργά ούτε για σένα ούτε για τον έρμο τούτο τόπο που δυστυχώς επτώχευσε γενικώς…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: