Ιστορίες τριτέκνων: Τρίδυμα

[Είναι η πρώτη φορά που κάποιος μου στέλνει την ιστορία του να δημοσιεύσω και σκέφτηκα ότι αυτό μπορεί να γίνει στήλη. Τις προσωπικές σας ιστορίες μπορείτε να μου τις στέλνετε στο the_phantom@pathfinder.gr. Τρίτεκνοι και άλλοι γονείς… Μπορείτε να μείνετε ή όχι ανώνυμοι]

Η ιστορία του Σωτήρη και της Χρύσας Κ.

«Παντρευτήκαμε αργά. Δηλαδή όχι και τόσο αργά, αν σκεφτεί κανείς ότι δεν πιστεύαμε ότι θα παντρευτούμε ποτέ. Όχι μεταξύ μας. Έτσι κι αλλιώς για χρόνια δε γνωριζόμασταν. Αλλά ήμασταν κι οι δυο κατά του γάμου. Εγώ τρελαμένη με την καριέρα μου και ο Σωτήρης μη μπορώντας να ξεπεράσει μια παλιά του αγάπη. Όταν συναντήθηκαν οι δρόμοι μας, είχαμε περάσει και οι δύο τα σαράντα. Δεν υπήρχε λόγος να παντρευτούμε, άλλωστε σε αυτή την ηλικία τουλάχιστον εγώ είχα ξεγράψει την πιθανότητα να γίνω μάνα. Όμως μετά από λίγους μήνες ελεύθερων επαφών έμεινα έγκυος.

Παντρευτήκαμε με πολιτικό γάμο ενώ διένυα τον 3ο μήνα της κύησης. Το κύημα παλινδρόμησε 2 μερες μετά το γάμο μας. Κι από κείνη τη στιγμή πέρασαν σχεδόν 10 χρόνια. Δε θα σας πω πώς πέρασαν αυτά τα χρόνια. Όσοι προσπαθούν να κάνουν παιδιά και δεν τα καταφέρνουν μετά από 2-3 χρόνια αρχίζουν να απελπίζονται, πόσο μάλλον στα 5, στα 7, στα 8. Και όταν είσαι πια πενήντα, το ξεγράφεις τελειωτικά. Για κάποιον λόγο όμως παρακαλούσαμε το Θεό και ελπίζαμε. Στραφήκαμε τελικα στην εξωσωματική γονιμοποίηση. Κι εκεί όμως ζήσαμε έναν γολγοθά, αρνητικά τεστ, ορμόνες, βιοχημικές κυήσεις. Γνωρίσαμε από κοντά όλους σχεδόν τους Έλληνες επιστήμονες στον τομέα αυτό. Και τελικά δοκιμάζουμε για πρώτη φορά σε κάποιον (και μέσα μου είχα πει και τελευταία γιατί δεν είχα πια άλλα περιθώρια), απλά για να πούμε ότι εξαντλήσαμε όλες τις πιθανότητες. Μένω έγκυος. Η χοριακή υψηλή, υψηλότατη. Να τολμήσω να χαρώ; Μετά από 15 μέρες ο πρώτος υπέρηχος. Τρεις σάκοι. Ο γιατρός προβληματισμένος. Τι κρίμα. Προτείνει μείωση στα δύο ή και στο ένα λόγω και ηλικίας. Πάω σπίτι, χτυπιέμαι, πέφτω στα πατώματα, ουρλιάζω, πάω στην Εκκλησία, στον πνευματικό μου, στον ψυχολόγο μου, παντού. Κλαίω, τσακώνομαι με τον άντρα μου και αποφασίζω. Η θα τερματίσω ολοκληρωτικά την κύηση ή θα πάω μέχρι τέλους με όλα. Έχετε δει την ταινία » Η εκλογή της Σόφι» με τη Μέριλ Στριπ; Κάτι τέτοιο ένιωσα. Δεν υπήρχε περίπτωση να διαλέξω…

Τελικά βρίσκω άλλο μαιευτήρα καθώς ο εξωσωματικός δε με αναλάμβανε. Φοβόταν τις επιπλοκές. Με προσευχή, δίαιτα και ξάπλα, έφτασα να γεννήσω στις 34 εβδομάδες (όσοι γνωρίζουν καλά είναι κατόρθωμα να το καταφέρεις αυτό με τρίδυμα και στην ηλικία μου). Πριν 1 χρόνο περίπου γεννάω 2 πανέμορφα και υγιέστατα κοριτσάκια κι ένα αγοράκι. Μπαίνουν για λίγο στη θερμοκοιτίδα αλλά γρήγορα επιστρέφουμε σπίτι μας καθώς είναι πολύ καλά στην υγεία τους.

Από τότε ευχαριστώ το Θεό για τα 3 υπέροχα πλάσματα που δε θα τα άλλαζα για τίποτα. Μπορεί να μην έχω ξανακοιμηθεί από τότε, να μην έχω βγει με τον άντρα μου για έναν καφέ (γιατί δεν έχω βοήθεια και λόγω οικονομικής κρίσης κόψαμε και την κοπέλα που καθάριζε μια φορά την εβδομάδα) αλλά δεν το αλλάζω για τίποτα. Οι φίλοι μου που με ξαναείδαν – παρά την κούρασή μου – μου είπαν πως μοιάζω τουλάχιστον 10 χρόνια νεώτερη. Και είναι αλήθεια. Τα παιδιά μου δώσανε ζωή. Όμως όπως λέει και η φίλη Μαίρη αυτού του μπλογκ, είναι πραγματικός άθλος να τα μεγαλώσεις. Και όσο κι αν θα πουν κάποιοι μία και ξέμπλεξες, είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνεις 3 παιδιά στην ίδια ηλικία ταυτόχρονα. Γενικά είναι άθλος να μεγαλώνεις από 3 και πάνω παιδιά πιστεύω. Πρέπει να τηρείς ξεχωριστές σημειώσεις για το καθένα, για τα φάρμακά τους, το φαί τους, το γιατρό τους, όταν αρρωσταίνει ένα αρρωσταίνουν και τα τρία και οι μετακινήσεις είναι δύσκολες για όλη την οικογένεια αν δεν εχεις ειδικό βανάκι, δε μπορείς να πας ούτε για ψώνια γιατί χρειάζεσαι ατομα να τα αφήσεις.

Όμως είμαι τυχερή που είναι υγιέστατα (ΔΟΞΑ ΣΤΟ ΘΕΟ!!!) και σκέφτομαι πως αν και είμαι σε μεγάλη ηλικία και μπορεί να μην προλάβω να δω εγγόνια, τα τελευταία χρόνια της ζωής μου θα είναι γεμάτα από αυτή την άδολη παιδική αγάπη, από ευχάριστη κούραση, από ματάκια όμορφα και στοματάκια γελαστά. Είμαι ασύλληπτα τυχερή. Ποια; Εγώ, που ήμουν σίγουρη ότι θα είχα μείνει άτεκνη…

Αυτή είναι η ιστορία μου. Φαντάζομαι θα μοιάζει με τις ιστορίες πολλών άλλων. Απλά ήθελα με αυτή την αφορμή να πω σε όλες τις μητέρες 3 παιδιών να μην απελπίζονται, ούτε με την οικονομική κατάσταση ούτε για τίποτα. Τα παιδιά μας είναι ευλογία. Εγώ το ξέρω πολύ καλά αυτό γιατί έχω ζήσει και το απόλυτο τίποτα. Η καλύτερη απάντηση σε όσους προσπαθούν να αποδυναμώσουν την τρίτεκνη και πολύτεκνη οικογένεια είναι να κάνουμε πολλά παιδιά για να ενδυναμώσουμε το μέλλον της Ελλάδας.

Ευχαριστώ πολύ,

Χρύσα Κ.»

[Χρύσα σε ευχαριστώ πολύ που διάλεξες το ταπεινό μου blog για να πεις την τόσο σπουδαία ιστορία σου. Μπράβο σου για το κουράγιο σου και να χαίρεσαι τα αγγελούδια σου]

Advertisements

One response to this post.

  1. Συγκλονιστικό. Δεν έχω λόγια. Μπράβο και στους δυο σας. Για θέματα που ενδιαφέρουν τα δικαιώματά σας και άλλο μπορείτε να επισκεφτείτε και το δικό μου μπλογκ:
    http://tritekni.blogspot.com/

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: