Ιστορίες τριτέκνων: “Τα τρία μου παιδιά”

[Oποια/ όποιος επιθυμεί μπορεί πλέον μου στέλνει την ιστορία του να δημοσιεύσω. Τις προσωπικές σας ιστορίες μπορείτε να μου τις στέλνετε στο tria3tekna@yahoo.gr . Τρίτεκνοι και άλλοι γονείς… Μπορείτε να μείνετε ή όχι ανώνυμοι]

“Τα τρία μου παιδιά”

«Γεια σας. Και συγχαρητήρια για το site σας. Επίσης καλή δύναμη γιατί ξέρω καλά πως με τρία παιδιά είναι πολλές οι ευθύνες και οι αγωνίες αλλά ξέρετε καλά πως είναι πολλές και οι χαρές. Κι εγώ θα ήθελα να παραμείνω ανώνυμη και με συγχωρείτε κιόλας αλλά το κάνω καθαρά γιατί ζούμε σε μικρή και κλειστή κοινωνία και θα με αναγνωρίσουν, κάτι που δε θέλω γιατί πρόκεται για ένα λεπτό ζήτημα.

Το όνομά μου είναι Μ. και έχω 3 παιδιά. Τα δύο από τον πρώτο μου γάμο. Εκείνα ήρθαν εύκολα: παντρευτήκαμε πολύ νέοι  και στο καπάκι έμεινα έγκυος στον πρώτο μου γιο, μετά από λίγο ήρθε και η κόρη να ολοκληρώσει την ευτυχία μας. Όμως κάτι σιγά σιγά χάλασε στη μεταξύ μας σχέση (του ζευγαριού εννοώ). Δεν μπορώ να ξέρω ποιος ακριβώς και τι έφταιξε, μάλλον και οι δύο αλλά μετά από λίγο καιρό αποφασίσαμε να χωρίσουμε. Βασικά ο σύζυγος έφυγε από το σπίτι. Τώρα είναι παντρεμένος ξανά και αυτός.

Απογοητευμένη από τον έγγαμο βίο, προσπαθούσα να σταθώ όπως όπως στα πόδια μου και τα παιδιά μεγάλωναν. Η Γεωργία έφτασε 8 χρονών και ο Στάθης μου 6. Τότε γνώρισα τον δεύτερο σύζυγό μου στο πάρτι που έκανε η κόρη της αδερφής του, που έτυχε να είναι συμμαθήτρια της Γεωργίας. Χωρισμένος κι εκείνος – χωρίς όμως παιδιά – ήταν από την αρχή πολύ καλός και τρυφερός μαζί μου. Εδειξε ενδιαφέρον αμέσως και αρχίσαμε να βγαίνουμε στην αρχή με το πρόσχημα να βλέπει η Γεωργία τη φίλη της και στη συνέχεια μόνοι μας σαν κανονικό ζευγάρι. Υπήρχαν βέβαια προβλήματα γιατί σε μία κλειστή κοινωνία αυτό δε μπορεί να μείνει κρυφό. Ενιωθα τύψεις για το πως θα το πω στα παιδιά, πως θα συμπεριφερθούν κι εκείνα, μήπως στενοχωρηθούν όταν πια σοβάρεψε η σχέση. Οι δικοί του σκέφτονταν ότι ίσως τα δικά μου παιδιά να δημιουργούσαν πρόβλημα μια που ο γιος τους δεν είχε δικά του. Εκείνος επέμενε ότι δε θέλει άλλα παιδιά, τα δικά μου ήταν και δικά του. Με συγκίνησε η στάση του και η αγάπη του στα παιδιά μου και έτσι γρήγορα παντρευτήκαμε.

Πέρασαν 5 χρόνια κοινής ζωής και γω ήθελα όσο τίποτ’ αλλο να του χαρίσω ένα παιδί. Πήγαμε σε γιατρούς κι εγώ κι εκείνος, δε μπορούσαμε να καταλάβουμε τι έφταιγε. Εκείνος μου έλεγε να μην αγχώνομαι, αν είναι να έρθει θα έρθει, αλλά περνούσε και ο καιρός και δεν ήμουν πια μικρό κοριτσάκι, τα άλλα μου δυο παιδιά ήταν πια μεγάλα, στην εφηβεία. Τελικά αποφάσισα να πάω να κάνω εξωσωματική, δε θα πω το όνομα του γιατρού αλλά είναι πολύ γνωστός επιστήμονας και του χρωστώ το τρίτο μου παιδί. Βγαίνει συχνά στην τηλεόραση και είναι πάνω απ’ όλα άνθρωπος. Μου εξήγησε από την αρχή ότι τα ωάρια μου δεν ήταν πολύ καλής ποιότητας και πως άν ήθελα να δώσω ένα παιδί στον άντρα μου θα έπρεπε να είναι από άλλη δότρια. Στενοχωρήθηκα, χτυπήθηκα κάτω αλλά μετά από πολλή και ώριμη σκέψη το αποφάσισα. Εγώ είχα ήδη δύο βιολογικά παιδιά, εκείνος κανένα αν και τα αγαπούσε πολύ και τους στεκόταν καλύτερα από τον δικό τους πατέρα. Και αποφάσισα να το κάνω. Ο άντρας μου δεν το ήθελε με τίποτα, φοβόταν και τη διαδικασία και τις ορμόνες και να μην πληγωθώ. Του λέω, μα τι λες; Το παιδί θα είναι δικό μου, θα το γεννήσω εγώ και δε θα το μάθει κανείς αυτό ποτέ, θα μείνει μεταξύ μας και μόνο ίσως όταν ενηλικιωθεί το παιδί και είναι ώριμο, θα μπορέσω να του το ανακοινώσω. Αλλά δε θα αλλάξει έτσι κι αλλιώς κάτι.

Ήξερα ήδη με δύο παιδιά ότι το μητρικό φίλτρο δεν είναι κάτι μαγικό που γεννιέται αμέσως με τον ερχομό του παιδιού αλλά χτίζεται σιγά σιγά με την επαφή, με το θηλασμό, με την αγκαλιά, με το ξενύχτι στο κλάμα, στην αρρώστεια του κτλ.

Για να μην τα πολυλογώ, σήμερα έχω άλλο ένα κοριτσάκι 3 χρονών, μία σκέτη κουκλίτσα, που για  κάποιον παράξενο λόγο και ενώ ο κόσμος δεν ξέρει την αλήθεια μου λένε όλοι ότι μοιάζει σε μένα και όχι στον άντρα μου. Κρυφά όταν το ακούμε γελάμε μεταξύ μας αλλά τείνω κι εγώ να πιστέψω ότι είναι δικό μου βιολογικό παιδί και τελικά είναι, γιατί εγώ τη γέννησα, την πόνεσα και την πονάω και μπορώ να πω πως της έχω και ιδιαίτερη αδυναμία, ίσως γιατί δεν ήρθε τόσο εύκολα αλλά με πολύ κόπο.

Αυτή είναι η δική μου ιστορία και το πώς απέκτησα τα 3 μου παιδιά, και δεν ξεχωρίζω ΚΑΝΕΝΑ! Και ξέρω τι σκέφτεστε, αν θα της το πω. Να σας πω την αλήθεια, δεν ξέρω ακόμα. Μπορεί να το πω κάποια στιγμή, μπορεί και ποτέ. Δεν έχει τελικά σημασία. Αφού εγώ τη γέννησα εγώ την πονάω.

Καλή επιτυχία στο site σας και συνεχίστε την καλή δουλειά.»

[Μ. σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Η ιστορία σου με εξέπληξε ευχάριστα γιατί δεν είχα γνωρίσει ποτέ αντίστοιχη περίπτωση με τη δική σου, αν και ήξερα ότι θεωρητικά μπορεί να συμβεί. Να χαίρεσαι και τα τρία σου όμορφα παιδιά.]

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Υπέροχη ιστορία…με συγκίνησε πολύ!! Σε βρήκα τυχαία μέσα από το μπλογκ της αδερφής μου «Home is where your story begins» και ενθουσιάστηκα με το δικό σου Μπλογκ! Το όνειρο μου ήταν να καταφέρω να κάνω μεγάλη οικογένεια…διαβάζω τις τρίτεκνες ιστορίες σου και παίρνω κουράγιο!!!

    Απάντηση

  2. Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και το σχόλιό σου, Κατερίνα μου, και εύχομαι πολύ γρήγορα η επιθυμία σου να πραγματοποιηθεί. Θα σε επισκεφτώ και γω οσονούπω! Να είσαι καλά!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: