Παιδίατροι…

Επειδή κάθε φορά που «σερνόμαστε» με τις αρρώστειες τους θυμάμαι, έχω ανάγκη να πω κάποια πραγματάκια για τους ανθρώπους που είναι οι Θεοί μας όταν τα μικρά μας αρρωσταίνουν, αλλά και γενικότερα, για κάθε απορία μας.

Πρώτα απ’ όλα, υπάρχουν δύο κατηγορίες παιδιάτρων (μπορεί και περισσότερες, αλλά εγώ δύο βασικές έχω εντοπίσει, και πάντα με την προϋπόθεση ότι μιλάμε για καλούς γιατρούς και στις δύο. Έπειτα δε μπορώ να δεχτώ ότι υπάρχει «κακός» παιδίατρος, καθώς πρόκειται για μία ειδικότητα στην οποία την αγάπη προς το παιδί τη θεωρώ δεδομένη):

α) Εκείνοι που θα σε αγχώσουν (καμιά φορά και χωρίς λόγο) και θα σε βάλουν να κάνεις όλες τις αιματολογικές εξετάσεις ή να πας στο παιδιατρικό νοσοκομείο με το πρώτο φτάρνισμα ή την πρώτη μύξα, που λέει ο λόγος.

β) Εκείνοι που θα σου «βγάλουν το λάδι» περιμένοντας 2-3 μέρες για να δώσουν μία «απλή» αντιβίωση στο παιδί, ακόμα κι αν αυτό «ψήνεται» στον πυρετό και μαζί με αυτό και τα αδέρφια του.
(Μιλάμε πάντα για εποχιακές ιώσεις και γρίππες και δεν αναφέρομαι σε θέματα πολύ πιο σοβαρά όπου εκεί είναι και πρέπει να είναι διαφορετική η αντιμετώπιση και η παρακολούθηση).

Οι παιδίατροι της πρώτης κατηγορίας τολμώ να πω ότι σε ανησυχούν και σε κινητοποιούν ιδιαίτερα έντονα μεν, από την άλλη σου λένε ουσιαστικά αυτό που περιμένεις και θέλεις. Να εξαντλήσεις όλα τα ενδεχόμενα. Σε κάνουν να νιώθεις πιο ασφαλής, αφού η ευθύνη έστω για λίγο «φεύγει» από σένα. Αν τελικά είχαν δίκιο να σε αγχώσουν, τους ευγνωμονείς απεριόριστα και τους μακαρίζεις,  αλλά αν  είναι κάτι απλό (που τις περισσότερες φορές έτσι είναι), μετά τους …λιβανίζεις, τύπου «Έλα μωρέ, αφού ήταν κάτι απλό, τι μας έτρεχε; Δε μπορούσε να καταλάβει;» Απάντηση: «Όχι, δε μπορούσε, γιατί στο μυαλό σου και στον τρόπο που του τα είπες στο τηλέφωνο, τα διόγκωσες τόσο που σου λέει κι ο γιατρός: ή όντως υπάρχει πρόβλημα ή είναι τρελλή από την αγωνία και προκειμένου να με ζαλίζει, ας πάει το παιδί στο ‘Παίδων’ «.

Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν εκείνοι που θα σε φέρουν πραγματικά στο «Αμήν». Από την άλλη, θα υποστούν τις απεριόριστες κλήσεις σου κάθε 2-3 ώρες όταν το αντιπυρετικό θα εξαντλεί τις δυνατότητές του και επίσης θα ανέχονται τον αέρα της αμφισβήτησής τους  στη φωνή σου. Μόλις κλείνεις το τηλέφωνο, ξέρουν ότι θα λες: «Τώρα κατάλαβε ακριβώς το παιδί τι έχει; Και γιατί με βάζει με 39 πυρετό να ξενυχτάω κι άλλο ένα βράδυ, το παιδί να ουρλιάζει και εγώ να το αλλάζω κάθε λίγο και λιγάκι ή να του κάνω χλιαρά ντους για να πέσει ο πυρετός;» Και  ξέρουν ακόμα ότι άν τελικά δώσουν την …πολυπόθητη αντιβίωση, εσύ θα πεις: «Μωρέ τι περίμενε; Τζάμπα μας το ταλαιπώρησε το παιδί, εγώ από την αρχή το έλεγα ότι χρειαζόταν». Αν όμως αρχίσουν τα συμπτώματα να υποχωρούν μετά από λίγο χωρίς άλλη παρέμβαση, τότε θα αρχίσεις τα τηλέφωνα στις φίλες σου και θα επαινείς τον επιστήμονα που τόσες μέρες πριν έβριζες και χαρακτήριζες αδιάφορο: «Καλά, ευτυχώς έχω αυτόν το γιατρό. Άλλος τώρα θα είχε δώσει 2 αντιβιώσεις και μεις τη βγάλαμε με λίγο D και P, άντε και λίγες σταγονίτσες για τη μύτη και κείνο το σιρόπι το M. Φοβερός επιστήμονας, σου λέω. Αυτό είναι: να μη σε αγχώνει τζάμπα».

Τελικά δε μας …πιάνουν πουθενά. Είμαστε περίεργες οι μάνες και οι παιδίατροι το ξέρουν. Γι αυτό και σπάνια θα μας κατηγορήσουν π.χ. ότι τους πήραμε τζάμπα ή ότι κάνουμε σαν υστερικές από ανησυχία. Τις πιο πολλές φορές ή θα μας καθησυχάσουν ή θα μας κινητοποιήσουν εντονότερα, ανάλογα με το πρόβλημα, με πλήρη κατανόηση και με γνώμονα πάντα την αγάπη προς το παιδί. Γιατί αυτό είναι και το κοινό μας σημείο. Θέλουμε όλοι το καλύτερο για το παιδί. Απο κει και πέρα επιλέγουμε τον επιστήμονα που ταιριάζει περισσότερο στην ιδιοσυγκρασία μας: τον αγχωτικό ή τον καθησυχαστικό (ποτέ όμως τον αδιάφορο).

Προσωπικά τολμώ να πω ότι – μετά από πολλούς/πολλές γιατρούς που έχω γνωρίσει και έχουν δει τα παιδιά – επιλέγω ενσυνείδητα τη δεύτερη κατηγορία   εκτός των άλλων και για πρακτικούς λόγους, καθώς δεν έχω την πολυτέλεια να μετακινούμαι εύκολα με τρία μικρά παιδιά. Βέβαια θα το κάνω κι αυτό, όταν και αν κριθεί απαραίτητο.

Παρεμπιπτόντως, γιατρέ, είμαστε καλύτερα από την ίωση που μας ταλαιπώρησε και τα τρία, και ευχαριστούμε πολυ για τη συμπαράσταση και τις οδηγίες σας. Ωστόσο, να ξέρετε, ότι κάποια στιγμή είχα μπει πάλι στη διαδικασία να σας αμφισβητήσω, επειδή δε μου δώσατε αμέσως αντιβίωση. Και είμαι ξανά μετανιωμένη κι εκτιμώ βαθύτατα που δεν υποχωρήσατε – παρά την πίεση που σας άσκησα και παρά το ότι είχα «παραφουσκώσει» τα συμπτώματα μήπως και σας πείσω -και τη γλιτώσαμε για άλλη μια φορά.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Καλησπερα κ καλως σε βρηκα.Λοιπον εγω δεν καταλαβαινω γιατι οι γονεις λυσσανε για αντιβιωσεις κ αν δεν δωσει ο γιατρος ε τοτε δεν ειναι καλος γιατρος.Ευτυχως ο παιδιατρος δινει μονο οταν ειναι απολυτως απαραιτητη,σιροπια μου εχει απαγορευσει ρητα.Και να φανταστεις μενω σε νησι κ ο παιδιατρος στην Πατρα αλλα ειναι ο μονος που εχω απολυτη εμπιστοσυνη.Εχουμε περασει απειρες ιωσεις μεχρι κ 3 σε ενα μηνα και τα 2 μου παιδια κ αν δεν μου πει αυτος ουτε ορο δεν δινω.Αλλα οπως ειπες ειναι το θεμα να νιωθει ασφαλεια ο γονιος.Καλο βραδυ.

    Απάντηση

    • Revecca, σ’ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου, που εκτός των αλλων στάθηκε αφορμή να έρθω σε επαφή με το πολύ ωραίο μπλογκ. Συγχαρητήρια και να χαίρεσαι τους πρίγκηπές σου! Όσο για τα υπόλοιπα, συμφωνώ (εννοείται) μαζί σου και επαυξάνω!

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: