Αφόρητη πίεση…

Κατ’ αρχάς θέλω να σας ευχαριστήσω όλες και όλους για τα καλά σας λόγια… Για τα σχόλια και τα email που μου στείλατε και με συγκινήσατε πολύ. Βοήθησε βέβαια σε αυτό και το ότι με γνωρίσατε μέσα από το μπλογκ των Μαμά…δες Μπαμπα…δες, που τους ευχαριστώ ιδιαίτερα…

Εχω αρκετές πια ιστορίες σας (όχι μόνο τριτέκνων) και χαίρομαι πολύ γι αυτό, τις οποίες θα αρχίσω σιγά -σιγά να αναρτώ στο μπλογκ. Με κάποιες έχω πραγματικά συγκλονιστεί. Να ξέρετε ότι πάντα από αυτό το μπλογκ θα έχετε όποτε το θελήσετε ένα βήμα.

Από την άλλη αυτόν τον καιρό δε μπορώ να κρύψω ότι νιώθω μία αφόρητη πίεση. Εχω κλειστεί τελικά πολύ μέσα στο σπίτι, το μικρότερό μου τέκνο είναι μόλις 4 μηνών και δεν έχω βοήθεια (το έχω ξαναπεί). Τελευταία όμως είχα βρει μία φοιτήτρια στην πολυκατοικία που μένω και κράταγε ευκαιριακά το μωρό έστω για να πηγαίνω ένα σούπερ μάρκετ με τα δύο μεγαλύτερα. Όμως ξαφνικά με τον άντρα μου συνειδητοποιήσαμε ότι πια δεν έχω περίσσευμα ούτε αυτά τα 10 ευρώ που της έδινα για 2 ώρες αραιά και πού. «Ασε», μου λέει «Μην κάνουμε άλλα έξοδα. Ας κόψουμε την κοπέλα και πάμε ένας-ένας για ψώνια και ο άλλος να κρατάει τα παιδιά. Μέχρι να σταθεροποιηθούν τα πράγματα.» Που σημαίνει, ακόμα περισσότερη κλεισούρα.

Για να βγούμε όλοι μαζί σαν οικογένεια έστω και μία βόλτα είναι τόσο δύσκολο… Τώρα ειδικά με το μωρό δε μας χωράει τίποτα. Βλέπετε εμείς το τελευταίο το κάναμε πρόσφατα μεσούσης της κρίσης. Πού λεφτά για πολυμορφικό αυτοκίνητο; Ακόμα και τα τέλη να σου χαρίσουν, πώς θα το αγοράσεις, πώς θα το συντηρήσεις; Το δάνειο πάλι; 20 χρόνια μένουν για να αποπληρωθεί… Σε λίγο επιστρέφω στη δουλειά καθώς έφαγα και όλες τις άδειες των προηγούμενων ετών (και ήδη άργησα). Ποιος θα μου κρατήσει το μωρό; Η μάνα μου είναι στην επαρχία και δεν είναι εύκολο να έρθει Αθήνα. Η πεθερά μου στα θυμαράκια… Αδέρφια δεν έχω… Λεφτα δεν υπάρχουν για μπέιμπι σίτερ… Οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί τα παίρνουν από 8-9 μηνών τα μωρά… Τι θα γίνουμε;

Σας κουράζω πρωί πρωί αλλά η ζωή μας (και δε λέω μόνο η δική μας αλλά όλων των συνανθρώπων μας) είναι τόσο πιεσμένη, που όσο κι αν προσπαθείς να χαμογελάσεις μερικές φορές σε τυλίγει η απόγνωση. Όσο έχουμε (ακόμα) τις δουλειές μας νιώθω μία ανακούφιση σχετική. Αλλά πόσο να σφίξουμε ακόμη το ζωνάρι; Ο άντρας μου είναι στο δημόσιο όπου τα πράγματα είναι τραγικά. Πολλοί θα πουν «βύσμα» αλλά ο άνθρωπος είναι επιστήμονας, ίσως από τους λίγους που αξίζουν τη θέση τους στο δημόσιο και μπήκαν με την αξία τους, αλλά ναι υπάρχουν και τέτοιοι πολλοί, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Τώρα τους χαντακώνουν όλους. Με τρία παιδιά και δεν του δίνουν σημασία καμία. Ο μισθός πέφτει συνέχεια και οι κρατήσεις αυξάνονται. Τις προάλλες το 15νθήμερό του ήταν 350 ευρώ. Εκεί λύγισα… Για πόσο ακόμα αυτή η ανασφάλεια;

Δεν ξέρω πραγματικά πόσο θα και αν αντέξουμε. Κι η λύση για μένα δεν είναι το έξω. Αλλωστε πώς να φύγεις για έξω με τρία παιδιά τόσο μικρά; Τουλάχιστον εδώ – για όσο υπάρχει – είναι και η δουλειά. Και γιατί θα πρέπει να φύγουμε σαν κυνηγημένοι; Την αγαπώ τη χώρα μου και θέλω εδώ να ζήσουν τα παιδιά μου. Σε τι έφταιξα για να πρέπει να φύγω; Τι μπορούμε να κάνουμε όμως;

Κι είναι και πολλοί από το οικογενειακό περιβάλλον που μας λένε: «Τι τα θέλατε τόσα παιδιά; Αφού δεν έχετε βοήθεια; Αφού δε βγαίνετε οικονομικά;» Δεν απαντάω καν. Αν ένα πράγμα στη ζωή μου – παρά τις δυσκολίες – ήταν ευλογημένο είναι τα παιδιά μου. Δε δέχομαι σχόλια και παρατηρήσεις επ’ αυτού. Το ότι είναι δύσκολα τα πράγματα δε σημαίνει ότι αν γύριζα το χρόνο πίσω θα άλλαζα κάτι. Αλλωστε ποιο από όλα τα χαμόγελα θα χαλάλιζα για λίγο περισσότερη άνεση οικονομική ή λίγες περισσότερες ελεύθερες ώρες; Ποιος από σας θα το έκανε; Ποιο απ’ όλα τα παιδιά μου θα θυσίαζα;

Τέλος πάντων… Σας κούρασα. Ίσως γιατί σας θύμισα κάτι που δε θέλετε να σκεφτεστε. Ίσως γιατί η γκρίνια -όσο δικαιολογημένη και να είναι- δε βγάζει πουθενά. Απλά να, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτό που νιώθω: έναν κόμπο στο στήθος.

Αφόρητη πίεση, σας λέω.

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Δεν ξέρω τι να σου γράψω σ’ αυτό το σχόλιο. Δεν ξέρω τι πρέπει να σου πω. Πως να απαλύνω τον πόνο σου. Δεν ξέρω τον τρόπο. Θα σου πω μόνο πως δεν είσαι μόνη, είμαστε πολλοί. Αλλά εσύ πραγματικά αξίζεις όλα τα μπράβο. Γιατί έκανες 3 παιδιά! Σου το έχω ξαναπεί, είσαι ηρωίδα. Έχεις κάνει όχι ένα αλλά 3 θαύματα. Αυτά τα θαύματα θα μας οδηγήσουν στην Ελλάδα του μέλλοντος. Δεν ξέρω πως αλλά ελπίζω. Να ξέρεις πως με αυτές σου τις αντοχές δίνεις εσύ κουράγιο σε πολλούς από μας.
    Στους συγγενείς που τολμούν να ρωτούν γιατί κάνατε τόσα παιδιά, εύχομαι ολόψυχα να λιώσουν αργά αργά στη μιζέρια τους…
    πολλά φιλιά και μη μασάς

    Απάντηση

  2. Σ’ ευχαριστώ πολύ πολύ για τα λόγια σου. Είναι η ανάσα μου κάτι τέτοιες στιγμές. Και μακάρι τα παιδιά ολωνών μας να διαψεύσουν τις Κασσάνδρες που ονειρεύονται το τέλος μας ατομικά και τον όλεθρό μας σα χώρα… Να είσαι καλά πάντα. Και πάλι ευχαριστώ. Φιλιά!!!

    Απάντηση

  3. Εμεις με 2 παιδια κ δουλευει μονο ο αντρας μου κ ειναι δυσκολα ποσο μαλλον με 3ο.αλλα να σου πω κ να εμενα εγκυος ουτε να γεννησω θα μπορουσα εδω που ειμαι.εχεις δικιο που λες οτι ειναι ευλογια.αλλα δεν καταλαβαινω μανα να ψαχνει στα σκουπιδια για φαγητο με 2 παιδια κ ενα μωρο στην αγκαλια.Δεν μιλαμε για θεμα επιλογων που αν θες καλα εκανες κ εκανες κ 3ο μιλαω για αγνοια .δεν ειναι αδικια για αυτα τα παιδια να μεγαλωνουν ετσι.Κ εμενα στο δημοσιο ειναι κ σε καταλαβαινω.φιλια κ ελπιζω να φιαξουν για ολους τα πραγματα.λιγο τουλαχιστον.

    Απάντηση

    • Λες να φτάσουμε στα σκουπίδια; Τι να πω, αν μας τα καταφέρουν έτσι οι κυβερνήτες μας… Τέλος παντων: Μια χαρά είναι τα παιδιά μου, Ρεβέκκα μου. Και μια χαρά μεγαλώνουν. Προς το παρόν τίποτα δεν τους λείπει. Και αγωνιζόμαστε γι αυτό. Και γι αυτό κουραζόμαστε. Τουλάχιστον να μη λείψουν τα βασικά. Και να έχουμε και μία σχετική ποιότητα ζωής. Και αυτά πρωτίστως αλλά κι εμείς δευτερευοντως. Και δεν υπήρχε άγνοια. Το ξέραμε ότι θα είναι δύσκολα. Αλλα κανονίζεις, χρονοπρογραμματίζεις και βάσει των οικονομικών σου δυνατοτήτων, π.χ. ήξερα ότι με «παίρνει» να έχω μία γυναίκα για βοήθεια, το οποίο πλέον δεν ισχύει. Επιπλέον οι ιθύνοντες τόσα χρόνια μας δίναν υποτίθεται ‘κίνητρα’ για το τρίτο παιδί (όχι βέβαια ότι κάνεις ποτέ παιδί γι αυτό αλλά λέμε). Όλα αυτά ένα νοικοκυριό τα συνυπολογίζει. Το ότι δεν υπάρχει σταθερή κοινωνική πολιτική στην Ελλάδα είναι γεγονός, αλλά ποιος πίστευε ότι θα καταργούνταν άρτι αποκτηθέντα προνόμια ή ότι θα κινδύνευαν ακόμα και οι δουλειές στον δημόσιο τομέα; Ακόμα κι έναν χρόνο πριν αυτό φάνταζε εξωπραγματικό και απίθανο ακόμα και για τον χειροτερο… καταστροφολόγο. Αλλα ας το αφήσουμε αυτό προς το παρόν.
      Κυρίως στην ανάρτησή μου μιλάω για τις στιγμές όπου η κλεισούρα και η μοναξιά σε κυριεύει θέλοντας και μη. Και τότε διογκώνονται όλα και φαίνονται αποπνικτικά. Και ίσως δεν έγινα απόλυτα κατανοητή. Δεν κλαίγομαι για το οικονομικό. Αυτό έτσι κι αλλιώς είναι ‘πακέτο’ για όλους και μάλιστα για άλλους πολύ πολύ χειρότερο. Εμείς αν μη τι άλλο ακόμα δουλεύουμε και οι δύο. Το οικονομικό πρόβλημα απλά εντείνει και παρατείνει την αίσθηση. Το ίδιο και οι ταραγμένοι καιροί στους οποίους ζούμε. Το ίδιο και η αίσθηση ανασφάλειας με την αλλαγή όλων των σταθερών δεδομένων. Κατά τ’ άλλα, κάθε παιδί που έρχεται στον κόσμο είναι η μεγαλύτερη περιουσία που μπορεί να αποκτήσει κανείς. Αυτό άλλωστε το ξέρεις καλά με τους πρίγκηπές σου. Γι αυτό κι οι άνθρωποι δε σταματήσαν να αποκτούν παιδιά ακόμα και σε περιόδους πείνας ή πολέμων. Σε αντίθετη περίπτωση ήδη θα είχαμε αφανιστεί ως είδος.
      Απλά κάποιες μέρες (και νύχτες) είναι πιο δύσκολες. Αυτά!
      Φιλιά και σε σένα

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: