Archive for Νοέμβριος 2011

Μία προσωπική έκκληση από τον ιδρυτή της Βικιπαίδειας, Τζίμι Γουέιλς

Θεωρώ ότι η ΒικιπαίδειαWIKIPEDIA όπως οι περισσότεροι τη γνωρίζουμε αλλά στα ελληνικά) είναι ένα από τα σημαντικότερα πρότζεκτ της περασμένης δεκαετίας και θέλει να διατηρήσει τον οικουμενικό όπως και μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα της. Πρόκειται για μία «οικουμενική» εγκυκλοπαίδεια που συγκεντρώνει άπειρη γνώση αλλά είναι και η δωρεάν πρόσβασή μας στη γνώση καθώς αλλάζει και εξελίσσεται μέρα με τη μέρα. Όμως έχει πια πρόβλημα χωρητικότητας. Νομίζω ότι αξίζει να δείτε την έκκληση του ιδρυτή της και να σκεφτείτε αν θέλετε και μπορείτε να βοηθήσετε.  ΝΑ πώς:

https://donate.wikimedia.org

http://el.wikipedia.org/

Advertisements

Δυσλεξία at home. Η Ειδική Παιδαγωγός, Άσπα Μητρακάκη εξηγεί για Δυσλεξία και Ειδικές Μαθησιακές Δυσκολίες.

Είχα ξαναπαρουσιάσει σε παλαιότερη ανάρτηση τη δουλειά της κυρίας Άσπας Μητρακάκη. Εδώ και λίγο καιρό όμως διατηρεί η ίδια ιστολόγιο για θέματα που αφορούν σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, με τίτλο «Δυσλεξία at home«. Παραθέτω το τελευταίο της ποστ που το βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρον:

«5 επικίνδυνα πράγματα που πρέπει να αφήσετε τα παιδιά σας να κάνουν!

Ο Gever Tulley είναι ιδρυτής ενός καλοκαιρινού προγράμματος για παιδιά.
Στη «Σχολή μαστορέματος» τα παιδιά μπορούν να φτιάξουν και να κατασκευάσουν ότι έχουν σκεφτεί.

Αυτο το 9λεπτο βίντεο (με ελληνικούς υπότιτλους) αποτελεί μια ενδιαφέρουσα τοποθέτηση σχετικά με τους αυστηρούς κανόνες προστασίας στα παιδιά και την σχέση τους με την δημιουργικότητα.

«Παρα τον προκλητικό της τίτλο αυτή η παρουσίαση αφορά στην πραγματικότητα στην ασφάλεια και τα μικρά απλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε ώστε να αναθρέψουμε τα παιδιά μας να γίνουν δημιουργικά, με αυτοπεποίθηση και να έχουν τον έλεγχο του περιβάλλοντος στο οποίο βρίσκονται.»

Τα 5 επικίνδυνα πράγματα:

  • Παίζοντας με την φωτιά: Καθοριστική στιγμή στην προσωπική ιστορία κάθε παιδιού.
  • Να έχεις έναν σουγιά: Είναι σπάτουλα, είναι κατσαβίδι, εξεταστικό εργαλείο.
  • Να πετάς ένα ακόντιο: ‘Εχει δειχθεί ότι ενισχύει τον πρόσθιο και τοιχωματικό λωβό του εγκεφάλου που ευθύνονται για την οπτική οξύτητα, την αίσθηση των τριών διαστάσεων και την δομική επίλυση των προβλημάτων.
  • Αποσυναρμολόγηση συσκευών: Η διερεύνηση στο τι ίσως χρησιμεύουν (τα κομμάτια) είναι πολύ καλή εξάσκηση των παιδιών για να αποκτήσουν την αίσθηση της κατανόησης. Ακόμα και για πράγματα σύνθετα η αίσθηση ότι κατανοούν τα πράγματα απο τα οποία αποτελούνται δημιουργεί την πεποίθηση ότι θα κατανοήσουν και το σύνολο.
  • «Παραβιάστε» το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων: Τυπικά το να μετατρέψεις ένα μουσικό κομμάτι απο το cd σου σε mp3 για να το ακούς στον υπολογιστή σου αποτελεί «παράνομη» πράξη. Είναι σημαντικό να γνωρίζουν ότι οι νόμοι πρέπει να ερμηνεύονται.
  • Να «οδηγείς» αυτοκίνητο: Συμβαίνει την ίδια εποχή που αρχίζουν να ενδιαφέρονται για πράγματα όπως οι δεινόσαυροι. Αυτά τα μεγάλα πράγματα στον έξω κόσμο που προσπαθούν να τα κατανοήσουν.

 

Άσπα Μητρακάκη
Ειδική Παιδαγωγός – Κοινωνική Ανθρωπολόγος
ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολίων/δυσλεξίας
email: amitrakaki@gmail.com
https://www.facebook.com/profile.php?id=100000747509035″

ΠΗΓΗ:

Αυτή η ζήλεια…

Η πιο μεγάλη δυσκολία όταν έχεις μωρό και  μεγαλύτερα παιδιά στο σπίτι – όσοι το έχουν ζήσει φαντάζομαι το καταλαβαίνουν – δεν είναι τόσο ούτε η φροντίδα του μωρού, ούτε τα ξυπνήματα μέσα στη νύχτα (εντάξει δε λέω και αυτά είναι μαρτυρικά) αλλά κυρίως το να το …προστατέψεις από τα πιο μεγάλα τέκνα.

Ναι, είναι απίστευτος ο βαθμός δυσκολίας σε αυτό το σπορ. Ειδικά αν είναι ένας μόνος του στο σπίτι. Αυτό μάλιστα που είναι πραγματικό μαρτύριο είναι όταν φτάνει το σαββατοκύριακο. Εκεί δεν υπάρχουν παιδικοί σταθμοί ή άλλες δραστηριτότηες για να σε …σώσουν και είσαι αντιμέτωπος/η με τον χειρότερο …εφιάλτη: δύο παιδιά να τρέχουν σαν τρελλά πάνω-κάτω μέσα στο σπίτι, να ανοιγοκλείνουν πόρτες, ντουλάπια, να τσακώνονται για το ίδιο παιχνίδι, για το ποιο τραγούδι θα παίξει στο cd, για την καλύτερη θέση στην τηλεόραση για να δούνε τα «Ζουζούνια» στο Alter, αλλά και για το ποιο θα «καταφέρει» να μου αποσπάσει την προσοχή και να επιτεθεί στο μωρό.

Αυτές οι …επιθέσεις στο μωρό σπάνια έως ποτέ γίνονται μπροστά μου. Σε ανύποπτο όμως χρόνο ανακαλύπτω μικροαντικείμενα μέσα στην κούνια του, όλα αυτά που έχω πει ότι πρέπει να μην του αφήνουν κοντά του: όσο πιο αιχμηρά και πιο μικρά μάλιστα, τόσο πιο υποψήφια για να βρεθούν δίπλα στο μωρό. Επίσης αν στρέψω το βλέμμα μου αλλού, μπορώ να δω πώς μεταμορφώνονται οι διαθέσεις του κάθε τέκνου και του δίνουν μία τσιμπιά με λύσσα, την οποία αρνούνται κατηγορηματικά όταν ζητήσω το λόγο. Τα δύο μεγαλύτερα τέκνα τσακωνονται αδιάλλειπτα μεταξύ τους και διαφωνούν σχεδόν σε όλα. Όμως είναι σταθεροί σύμμαχοι και σύντροφοι απέναντι σε έναν κοινό «εχθρό» (όπως το βλέπουν), το μωρό. Εκεί υπάρχει απόλυτη σύμπνοια απόψεων, και είναι για το μόνο πράγμα που καταστρώνουν μαζί σχέδια. Κυρίως το μεσαίο παιδί που είναι δυόμιση είναι όμως που επιτίθεται πιο πολύ. Το μεγαλύτερο μάλλον το έβλεπα πιο αποστασιοποιημένο μέχρι που μία μέρα άκουσα (το μεγαλύτερο τέκνο) να λέει στο μικρότερο: «Αμάν πια κι η μαμά με αυτό το μωρό, όλο με το μωρό είναι. Καλύτερα να μην υπήρχε…»

Κι εκεί κατάλαβα ότι το μεγαλύτερο ζηλεύει και είναι επιθετικό αλλά «χρησιμοποιεί» το μικρότερο και το …μπριζώνει για να επιτίθεται εκείνο στο μωρό. Κι εκεί κατάλαβα επίσης, όχι ότι δεν το υποψιαζόμουνα, ποιο είναι το θέμα τους. Το πρόβλημά τους δεν είναι απλά επειδή υπάρχει ένα ακόμη παιδί ανάμεσά τους, αλλά κυρίως η σημασία που δίνω στο μωρό εγώ η ίδια. Θέλοντας μάλιστα και μη ασχολούμαι περισσότερο μαζί του, δεν το μαλώνω, ούτε το βάζω τιμωρία, ούτε έχω απαιτήσεις από αυτό όπως από τα άλλα και ιδίως από το μεγαλύτερο, που πάει στα πέντε πια τώρα. Ακόμα κι αν πίστευα ότι το μεγαλύτερο τέκνο μου δε θα ζηλεύει το μικρό γιατί ήδη έζησε την αντίστοιχη εμπειρία με το δεύτερο παιδί μου και ίσως εκεί εκτονώθηκε αυτό το ανθρώπινο συναίσθημα. Όμως όχι. Το κάθε παιδί θέλει την αποκλειστικότητα και όσο κι αν προσπαθεί κανείς δε μπορεί να δώσει ακριβώς όλο το χρόνο και όλη την προσοχή που θέλει κάθε παιδί ξεχωριστά από τη μητέρα για το ίδιο. Αυτό λοιπόν είναι που  δε μου συγχωρούν.

Κάποτε ρώτησα μία φίλη μου παιδοψυχολόγο, λίγο πριν αποκτήσω το δεύτερο παιδί μου, τι μπορώ να κάνω για να μη ζηλέψει το μεγαλύτερο τέκνο, το οποίο έστω και για 2 χρόνια μεγάλωνε σα μοναχοπαίδι, και μου είπε απλά: «Τίποτα. Είναι δεδομένο ότι θα ζηλέψει και θα νιώσει την απόρριψη. Εσύ δεν το καταλαβαίνεις αλλά για να μπεις λίγο στην ψυχολογία του σκέψου το εξής: Είσαι με τον άντρα σου καλά και μία μέρα σου φέρνει σπίτι μία άλλη γυναίκα και σου λέει πως από δω και πέρα θα είστε όλοι μαζί, να την αγαπάς κι εσύ και πως δε σας ξεχωρίζει και σας αγαπά το ίδιο. Αν το σκεφτείς αυτό τότε θα μπεις λίγο στην ψυχολογία του μεγαλύτερου παιδιού». Δεν μπορούσα βέβαια να πιστέψω ότι μπορεί να είναι τόσο έντονο το συναίσθημα αλλά σιγά-σιγά τα λόγια της μου έρχονται στο μυαλό. Μπορεί το παράδειγμα να ήταν λίγο τραβηγμένο αλλά έτσι έγινε κάπως κατανοητό. Θα πρέπει να είναι εξαιρετικά οδυνηρό τότε, σκέφτομαι…

Δεν είμαι ειδικός βέβαια να ξέρω, πάντως γνωρίζω ότι τόσοι και τόσοι γονείς με πολλά παιδιά ή και λιγότερα τα περνάν αυτά καθημερινά και πως τελικά κανέναν δεν έβλαψαν τα αδέρφια, ίσα-ίσα μάλιστα είναι μεγάλη η χαρά σε μία μεγάλη οικογένεια και η συμπαράσταση αλλά και τα διδάγματα που μπορείς να πάρεις μέσα από τη διαδικασία της συμβίωσης με άλλα παιδιά, να μάθεις να μοιράζεσαι, να αφήνεις χώρο στον άλλο, να σέβεσαι αλλά και να παίζεις. Πάντοτε πίστευα ότι το κάθε μου παιδί είναι δώρο για το άλλο και κάποιες φορές αυτές οι σκέψεις της έντονης ζήλιας με προβληματίζουν αλλά σκέφτομαι ότι με τον καιρό όλα θα φτιάξουν και θα μετριαστεί και το άχτι του ενός για το άλλο. Ίσως πια όταν μεγαλώσει το μωρό, που θα αρχίσει η διαδικασία εκπαίδευσής του, όταν θα πρέπει να του βάλω όρια και δε θα είναι συνέχεια κι αυτό σε μία αγκαλιά, να καταλάβουν και τα μεγαλύτερα τέκνα ότι δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στο μωρό, και ότι τότε έχρηζε περισσότερης προσοχής επειδή απλά ήταν μικρό και απροστάτευτο. Την ίδια προσοχή και φροντίδα είχαν και τα ίδια όταν ήταν μωρά, την ίδια αγάπη θα την έχουν ανεξαιρέτως όλα για πάντα.

Ο Αχιλλέας και η… μούντζα!

Να με συγχωρείτε που θα ξεφύγω από τη συνήθη θεματολογία αλλά το έχω μέρες τώρα στο μυαλό μου και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Ναι, καλά καταλάβατε, θα αναφερθώ στο γνωστό θέμα με τον νεαρό της παρέλασης στη Λάρισα που έριξε μία …ξεγυρισμένη μούντζα στους επισήμους (!)

Πρώτα απ’ όλα κάντε τον κόπο να ψάξετε στο google.com με τούς όρους «Αχιλλέας + μούντζα» και θα εκπλαγείτε από το πόσες πολλές σελίδες θα σας βγάλει. 58.700 έβγαλε σε μένα σήμερα. Που σημαίνει ότι μπορεί να αυξηθούν. Που σημαίνει ότι το γεγονός δεν αφησε κανέναν αδιάφορο. Ε, ούτε κι εμάς.

Αρχικά ειδήμονες στα κανάλια βιάστηκαν να δηλώσουν ότι «ποιος ξέρει τι αγωγή πήρε από το σπίτι του το συγκεκριμένο παιδί», «Η πράξη του φανερώνει την ανωριμότητά του», «Προφανώς είναι κατευθυνόμενη η πράξη του», «Τον εβαλε κάποιος δάσκαλος/καθηγητής να το κάνει» κτλ κτλ.

Και να η καλύτερη απάντηση (μιλάμε τόσο καλή που κανείς θα τη θεωρούσε εξωπραγματική γιατί ποιος περίμενε να ακούσει για το τι εξαιρετικό παιδί μιλάμε, από όλες τις απόψεις, γνωστό στην τοπική κοινωνία; Διαβάστε παρακάτω γιατί):

[Από την ιστοσελίδα του www.star.gr]

«Δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο παιδί, αλλά για ένα σκληρά εργαζόμενο νέο (εργάζεται ως ελαιοχρωματιστής από μικρή ηλικία), αριστούχο στο 3ο Εσπερινό Επαγγελματικό Λύκειο, για αυτό άλλωστε ήταν και παραστάτης στην παρέλαση, παρότι ξυπνάει από τις 6 το πρωί για να πάει να δουλέψει και στην συνέχεια στο σχολείο και μετά διάβασμα έως τα μεσάνυχτα. Όσοι τον ξέρουν τον περιγράφουν ως ένα ήσυχο παιδί.»

Με δύο γονείς εργαζόμενους στον Δήμο και στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας και 15 ακόμα αδέρφια δεν είχε πολλά περιθώρια να μην εργαστεί και για αυτό ίσως είναι τόσο συνειδητοποιημένος από μικρός για τις δυσκολίες της ζωής και για το πόσο κοπιαστικά βγαίνει ένα πιάτο φαγητό για τον ίδιο, τους γονείς τους και τα 15 αδέρφια του.»

Δική μου παρένθεση: Σκέφτομαι καμιά φορά πόσο «πνίγομαι» με 3 παιδιά, πόσες δυσκολίες έχει η καθημερινότητά τους κι ενώ είναι ακόμα μικρά. Σκέφτομαι ότι αυτοί με 3-4 ή πέντε είναι σούπερ ήρωες. Τι να πω τώρα για μία οικογένεια με 16 παιδιά; Αλήθεια, μπορούσε κανείς σας να φανταστεί ότι υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα έστω και μία οικογένεια με 16 παιδιά; Πώς μπορούν να τα βγάλουν άραγε πέρα; Δεν μου χωράει στο μυαλό… Γιατί δε μιλάμε για «ένα πιάτο φαϊ» απλά – όπως λέει το ρεπορτάζ και όπως πολλοί αφελώς διατυπώνουν. Το έξτρα παιδί σε μία οικογένεια και οι ανάγκες του λειτουργούν πολλαπλασιαστικά. Όσοι έχουν από 2 και πάνω παιδιά το γνωρίζουν αυτό καλά. Αρκεί να σκεφτεί κανείς λεπτομέρειες όπως: πώς βρίσκουν άκρη οι γονείς με τα βιβλιάρια υγείας των παιδιών τους, τα φάρμακά τους όταν αρρωσταίνουν, τα ρούχα τους, πώς ‘παίρνουν σειρά’ ακόμα και για να πάνε τουαλέτα; Για να  τα κάνουν μπάνιο; Κι αυτά είναι τα πιο απλά παραδείγματα…

Άραγε πόσα λεφτά χρειάζεται η συγκεκριμένη οικογένεια το χρόνο γι αυτά τα παιδιά – στην περίπτωση που όλα πάνε καλά, δηλ. χωρίς να υπάρχουν προβλήματα υγείας κτλ.; Πόσα; Δε μπορώ να φανταστώ γιατί για να κάνω έναν τέτοιο άθλο και να αφιερώσω τη ζωή μου σε 16 παιδιά θα ζητούσα να με πληρώσουν αδρά. Η μάλλον και να με πλήρωναν δε θα το έκανα με τίποτα και για τίποτα! Γιατί είναι μεγάλη η ευθύνη, υπέρμετρο το άγχος, αβάσταχτες οι εγκυμοσύνες ακόμα και με 3 παιδιά κι όταν όλα πάνε για όλους καλά. Με 16; Για σκεφτείτε… Δεκαέξι;

Το ρεπορτάζ συνεχίζει:

«Η αντίδραση του  λίγο ακραία, αλλά, σύμφωνα με τον πατέρα του «ήταν αυθόρμητο αυτό που έκανε το παιδί. Είναι πολύ καλός μαθητής και θέλει να σπουδάσει υπολογιστές. Τα παιδιά βλέπουν ότι το μέλλον τους δεν είναι καλό. Τα πάντα διαλύονται. Κόβεται το εισόδημα των γονιών τους. Τελευταία μας ήρθαν πολλά χαράτσια. Μόνο αυτή η έκτακτη εισφορά ήταν 1.038 ευρώ».

Όσον αφορά την κριτική που δέχτηκε ο πατέρας ότι «δεν διαπαιδαγώγησε σωστά τα παιδιά του», απαντά στον Ελεύθερο Τύπο: «Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει. Την οικογένεια μου τη βλέπουν και την θαυμάζουν».

Πάντως, ο ίδιος ο μαθητής, που για κάποιους έγινε ήρωας και για κάποιους παράδειγμα προς αποφυγήν σιωπά, ξαφνιασμένος από την μεγάλη δημοσιότητα που είχε η πράξη του, την οποία δεν ανέμενε. Δέχεται βροχή προτάσεων για συνεντεύξεις, αλλά δεν θέλει προς το παρόν να μιλήσει.»

Στο χθεσινό μάλιστα «Τσαντίρι» του Λαζόπουλου ο αδερφός του 15χρονου μαθητή από την Λάρισα έστειλε το δικό του μήνυμα που ακούσαμε δια στόματος Λάκη….

«Έχουν ακουστεί πολλά και για αυτόν και για την οικογένειά μας. Πράγματα αδυανόητα που ουδέποτε υπήρξαν, πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με την πολυμελλή οικογένειά μας. Τα πράγματα πρέπει να μπουν στη θέση τους. Είμαστε 16 αδέρφια που οι γονείς μας είναι ήρωες της καθημερινότητας, που μας μεγάλωσαν με αρχές στερούμενοι στην κυριολεξία τα πάντα και χωρίς ποτέ να χρειαστούν να γλείψουν κανέναν πολιτικό.

Με μοναδικό όπλο την πίστη στον Θεό προσπαθούμε να αντέξουμε την καθημερινότητα που οι πολιτικοί μας ορίζουν.

Ο 16χρονος αδερφός μου δουλεύει το πρωί και πάει το σχολείο το απόγευμα. Τα παιδιά αλλά και όλοι έχουν απηυδήσει με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Αυτή η χειρονομία αντανακλά τα συναισθήματα του μέσου Έλληνα. Η κίνηση αυτή είναι ενός νέου παιδιού που δεν είναι κομματικοποιημένο αλλά είναι πολιτικοποιημένο. Που έχει άποψη για τα πράγματα και είναι έτοιμος να την εκφράσει. Τίμησε τους προγόνους μας, 71 χρόνια μετά, και απαξίωσε τους πολιτικούς αυτής της χώρας για την κατάσταση στην οποία την έχουν φέρει.

Δεν μπορεί να βγαίνει ο κύριος ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ και να μας προσβάλει μη γνωρίζοντας το παραμικρό για την οικογένεια μας, γράφοντας σε άρθρο του στα ΝΕΑ «η πράξη αυτή λέει πολλά για το σπίτι του παιδιού, τους γονείς του, τους δασκάλους του» γιατί ΣΙΓΟΥΡΑ μουτζώνουν και αυτοί.

Έβαλαν ένα παιδί να μισεί την πολιτεία στην οποία ζει, πριν ακόμη τη ζήσει. Όχι κύριε ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ και κάθε Έλληνα που προλαβαίνεις να βγάλεις συμπεράσματα για ένα παιδί από μία μόνο πράξη του. Μία πράξη δεν αντανακλά όλο το περιβάλλον ενός μαθητή, αλλά την δυσαρέσκειά του για ένα μέλλον που δεν μπορεί να χτίσει γιατί του το γκρεμίζουν καθημερινά.

Τα όνειρά του, οι στόχοι του, οι φιλοδοξίες του πέφτουν στο γκρεμό. Γιατί κάποιοι και όχι αυτός ψήφισαν τους πολιτικούς και τους έδωσαν λαϊκή βούληση. Εμείς όμως είμαστε Έλληνες και οι Έλληνες φτιάχνουν την Ελλάδα.

Και τι αλλάζει με μία μουτζα; Τι αλλάζει με μια μόνο αντίδραση; Η αντίδραση πρέπει να είναι καθολική, πρέπει να αντιδράσουμε όλοι μας. Και αν οι Έλληνες καταλάμε και βάλαμε μυαλό δυστυχώς θα φανεί στις επόμενες εκλογές. Με όλον τον σεβασμό και εκτίμηση στον θεσμό της οικογένειας και της δημοκρατίας.

Ηλίας Μιχαλές»

Τι να πω τώρα εγώ; Νιώθω μετά από όλα αυτά μεγάλη ντροπή. Ντροπή, Αχιλλέα, για μένα και όλους, που μπορεί να σκεφτήκαμε έστω και μία στιγμή: «το αλητάκι»…  Συγνώμη, Αχιλλέα.

Και φυσικά είσαι ένας τοπικός ήρωας με ή χωρίς τη μούντζα. Και μόνο η ύπαρξή σου και η πρόοδός σου με αυτές τις συνθήκες σε αυτή τη χώρα είναι ηρωϊκή!