Αυτή η ζήλεια…

Η πιο μεγάλη δυσκολία όταν έχεις μωρό και  μεγαλύτερα παιδιά στο σπίτι – όσοι το έχουν ζήσει φαντάζομαι το καταλαβαίνουν – δεν είναι τόσο ούτε η φροντίδα του μωρού, ούτε τα ξυπνήματα μέσα στη νύχτα (εντάξει δε λέω και αυτά είναι μαρτυρικά) αλλά κυρίως το να το …προστατέψεις από τα πιο μεγάλα τέκνα.

Ναι, είναι απίστευτος ο βαθμός δυσκολίας σε αυτό το σπορ. Ειδικά αν είναι ένας μόνος του στο σπίτι. Αυτό μάλιστα που είναι πραγματικό μαρτύριο είναι όταν φτάνει το σαββατοκύριακο. Εκεί δεν υπάρχουν παιδικοί σταθμοί ή άλλες δραστηριτότηες για να σε …σώσουν και είσαι αντιμέτωπος/η με τον χειρότερο …εφιάλτη: δύο παιδιά να τρέχουν σαν τρελλά πάνω-κάτω μέσα στο σπίτι, να ανοιγοκλείνουν πόρτες, ντουλάπια, να τσακώνονται για το ίδιο παιχνίδι, για το ποιο τραγούδι θα παίξει στο cd, για την καλύτερη θέση στην τηλεόραση για να δούνε τα «Ζουζούνια» στο Alter, αλλά και για το ποιο θα «καταφέρει» να μου αποσπάσει την προσοχή και να επιτεθεί στο μωρό.

Αυτές οι …επιθέσεις στο μωρό σπάνια έως ποτέ γίνονται μπροστά μου. Σε ανύποπτο όμως χρόνο ανακαλύπτω μικροαντικείμενα μέσα στην κούνια του, όλα αυτά που έχω πει ότι πρέπει να μην του αφήνουν κοντά του: όσο πιο αιχμηρά και πιο μικρά μάλιστα, τόσο πιο υποψήφια για να βρεθούν δίπλα στο μωρό. Επίσης αν στρέψω το βλέμμα μου αλλού, μπορώ να δω πώς μεταμορφώνονται οι διαθέσεις του κάθε τέκνου και του δίνουν μία τσιμπιά με λύσσα, την οποία αρνούνται κατηγορηματικά όταν ζητήσω το λόγο. Τα δύο μεγαλύτερα τέκνα τσακωνονται αδιάλλειπτα μεταξύ τους και διαφωνούν σχεδόν σε όλα. Όμως είναι σταθεροί σύμμαχοι και σύντροφοι απέναντι σε έναν κοινό «εχθρό» (όπως το βλέπουν), το μωρό. Εκεί υπάρχει απόλυτη σύμπνοια απόψεων, και είναι για το μόνο πράγμα που καταστρώνουν μαζί σχέδια. Κυρίως το μεσαίο παιδί που είναι δυόμιση είναι όμως που επιτίθεται πιο πολύ. Το μεγαλύτερο μάλλον το έβλεπα πιο αποστασιοποιημένο μέχρι που μία μέρα άκουσα (το μεγαλύτερο τέκνο) να λέει στο μικρότερο: «Αμάν πια κι η μαμά με αυτό το μωρό, όλο με το μωρό είναι. Καλύτερα να μην υπήρχε…»

Κι εκεί κατάλαβα ότι το μεγαλύτερο ζηλεύει και είναι επιθετικό αλλά «χρησιμοποιεί» το μικρότερο και το …μπριζώνει για να επιτίθεται εκείνο στο μωρό. Κι εκεί κατάλαβα επίσης, όχι ότι δεν το υποψιαζόμουνα, ποιο είναι το θέμα τους. Το πρόβλημά τους δεν είναι απλά επειδή υπάρχει ένα ακόμη παιδί ανάμεσά τους, αλλά κυρίως η σημασία που δίνω στο μωρό εγώ η ίδια. Θέλοντας μάλιστα και μη ασχολούμαι περισσότερο μαζί του, δεν το μαλώνω, ούτε το βάζω τιμωρία, ούτε έχω απαιτήσεις από αυτό όπως από τα άλλα και ιδίως από το μεγαλύτερο, που πάει στα πέντε πια τώρα. Ακόμα κι αν πίστευα ότι το μεγαλύτερο τέκνο μου δε θα ζηλεύει το μικρό γιατί ήδη έζησε την αντίστοιχη εμπειρία με το δεύτερο παιδί μου και ίσως εκεί εκτονώθηκε αυτό το ανθρώπινο συναίσθημα. Όμως όχι. Το κάθε παιδί θέλει την αποκλειστικότητα και όσο κι αν προσπαθεί κανείς δε μπορεί να δώσει ακριβώς όλο το χρόνο και όλη την προσοχή που θέλει κάθε παιδί ξεχωριστά από τη μητέρα για το ίδιο. Αυτό λοιπόν είναι που  δε μου συγχωρούν.

Κάποτε ρώτησα μία φίλη μου παιδοψυχολόγο, λίγο πριν αποκτήσω το δεύτερο παιδί μου, τι μπορώ να κάνω για να μη ζηλέψει το μεγαλύτερο τέκνο, το οποίο έστω και για 2 χρόνια μεγάλωνε σα μοναχοπαίδι, και μου είπε απλά: «Τίποτα. Είναι δεδομένο ότι θα ζηλέψει και θα νιώσει την απόρριψη. Εσύ δεν το καταλαβαίνεις αλλά για να μπεις λίγο στην ψυχολογία του σκέψου το εξής: Είσαι με τον άντρα σου καλά και μία μέρα σου φέρνει σπίτι μία άλλη γυναίκα και σου λέει πως από δω και πέρα θα είστε όλοι μαζί, να την αγαπάς κι εσύ και πως δε σας ξεχωρίζει και σας αγαπά το ίδιο. Αν το σκεφτείς αυτό τότε θα μπεις λίγο στην ψυχολογία του μεγαλύτερου παιδιού». Δεν μπορούσα βέβαια να πιστέψω ότι μπορεί να είναι τόσο έντονο το συναίσθημα αλλά σιγά-σιγά τα λόγια της μου έρχονται στο μυαλό. Μπορεί το παράδειγμα να ήταν λίγο τραβηγμένο αλλά έτσι έγινε κάπως κατανοητό. Θα πρέπει να είναι εξαιρετικά οδυνηρό τότε, σκέφτομαι…

Δεν είμαι ειδικός βέβαια να ξέρω, πάντως γνωρίζω ότι τόσοι και τόσοι γονείς με πολλά παιδιά ή και λιγότερα τα περνάν αυτά καθημερινά και πως τελικά κανέναν δεν έβλαψαν τα αδέρφια, ίσα-ίσα μάλιστα είναι μεγάλη η χαρά σε μία μεγάλη οικογένεια και η συμπαράσταση αλλά και τα διδάγματα που μπορείς να πάρεις μέσα από τη διαδικασία της συμβίωσης με άλλα παιδιά, να μάθεις να μοιράζεσαι, να αφήνεις χώρο στον άλλο, να σέβεσαι αλλά και να παίζεις. Πάντοτε πίστευα ότι το κάθε μου παιδί είναι δώρο για το άλλο και κάποιες φορές αυτές οι σκέψεις της έντονης ζήλιας με προβληματίζουν αλλά σκέφτομαι ότι με τον καιρό όλα θα φτιάξουν και θα μετριαστεί και το άχτι του ενός για το άλλο. Ίσως πια όταν μεγαλώσει το μωρό, που θα αρχίσει η διαδικασία εκπαίδευσής του, όταν θα πρέπει να του βάλω όρια και δε θα είναι συνέχεια κι αυτό σε μία αγκαλιά, να καταλάβουν και τα μεγαλύτερα τέκνα ότι δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στο μωρό, και ότι τότε έχρηζε περισσότερης προσοχής επειδή απλά ήταν μικρό και απροστάτευτο. Την ίδια προσοχή και φροντίδα είχαν και τα ίδια όταν ήταν μωρά, την ίδια αγάπη θα την έχουν ανεξαιρέτως όλα για πάντα.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Πρέπει να έχουμε την ίδια φίλη ψυχολόγο, μου είχε πει ακριβώς το ίδιο πριν γεννήσω το δεύτερο παιδί μου! Θεωρώ πάντως τον ερχομό του τρίτου παιδιού λυτρωτικό σ’ αυτό το θέμα, φέρνει ισορροπίες και βοηθά πολύ!
    Καλή συνέχεια!

    Απάντηση

    • Έχεις δίκιο… Εγώ βλέπω ότι σιγά σιγά ενώνει τα δύο μεγαλύτερα… στη σκανταλιά! Να είσαι καλά κι ευχαριστώ για το σχόλιο!

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: