Archive for the ‘Ιστορίες τριτέκνων’ Category

Ιστορίες τριτέκνων: «Η ιστορία μου θα ήταν συνηθισμένη»

[‘Oποια/ όποιος επιθυμεί μπορεί  να μου στέλνει την ιστορία της/ του για δημοσίευση σε αυτό το μπλογκ. Τις προσωπικές σας ιστορίες μπορείτε να μου τις στέλνετε στο tria3tekna@yahoo.gr . Τρίτεκνοι ή και άλλοι γονείς… Μπορείτε να μείνετε ή όχι ανώνυμοι]

 

Η ιστορία μου θα ήταν συνηθισμένη

» Η ιστορία μου εμένα θα ήταν συνηθισμένη. Αλλά έγινε περιπλοκη.  Κάναμε ένα γιο με τον άντρα μου, μάλιστα ήμουν έγκυος όταν παντρευτήκαμε. Αυτό ήταν πριν από 15 περίπου χρόνια. Δεν είναι ότι δε θέλαμε κι άλλο παιδί αλλά δεν το επιδιώκαμε κιόλας. Κάποια στιγμή όμως αποφασίσαμε ότι θέλουμε οπωσδήποτε άλλο ένα και δεν θα είχα άλλα περιθώρια, μόνο που έπρεπε να το αποφασίσουμε γρήγορα. Πήγαμε σε διάφορους γιατρούς, ο γιατρός μου μας σύστησε έναν πίσω από το …, δε λέω ονόματα. Πήγαμε και μας είπε ότι έπρεπε να πάμε σε εξωσωματική, χωρίς να δει πρώτα εξετάσεις. Επειδή το συζήτησα με το γιατρό μου, εκείνος  είπε: «Για να σου πει έτσι ο …, να πας άφοβα». Και εφόσον τότε τα οικονομικά μας ήταν λίγο καλύτερα μπήκαμε στη διαδικασία. Πήρα πολλά φάρμακα και έκανα πολλές ενέσεις, πράγμα που με φρίκαρε λίγο, αλλά μπροστά στο στόχο δεν έδινα και πολλή σημασία. Ο γιος μου το είδε σαν παιχνίδι και σκεφτόμασταν τι θα γίνει άμα έκανα δίδυμα και γελούσαμε τα βράδια κάνοντας σχέδια.

Το τεστ βγήκε θετικό αλλά οι τιμές δεν ανέβαιναν πολύ. Α, να πω ότι στην εξωσωματική μετράν τις τιμές κάθε δυο μέρες αν βγει το τεστ θετικό για να δούν αν συνεχίζεται η εγκυμοσύνη. Πρέπει να περάσει κάποιος καιρός για να κάνεις τον υπέρηχο και να δεις με σιγουριά. Μου έλεγε, να περιμένουμε μήπως αποβάλλεις, αλλά τίποτα. Οι τιμές ανεβαιναν αλλά δεν ανέβαιναν κανονικά. Ωσπου ξαφνικά μια μέρα σαν να του ήρθε φλας μου λέει να κοιτάξουμε για κανα εξωμήτριο. Τρελλάθηκα. Λέω ε όχι, δίνω τόσα λεφτά, ταλαιπωρούμαι και μπορεί τώρα να βγω και ανάπηρη; γιατί στο εξωμήτριο 99% χάνεις τη σάλπιγγα. Κόντεψα να πεθάνω από τη στενοχώρια όμως τελικά, να μην μπω σε λεπτομέρειες, αποδείχτηκε ότι ήταν εξωμήτριο και μας είπε στο χειρουργείο που έκανα λαπαροσκόπηση, ότι εντάξει το προλάβαμε νωρίς. Τι νωρίς; Πάει η αριστερή σάλπιγγα. Φεύγω καταστενοχωρημένη και αλλάζω και τους γιατρούς και τον γυναικολόγο και τον εξωσωματικό και σε βαριά κατάθλιψη πάω μία επίσκεψη σε γιατρό του ΙΚΑ για τσεκ απ και να μου γράψει για τεστ ΠΑΠ και τι μου λέει; Οτι έχω ινομύωμα και είναι μεγάλο. Αμάν! τρελάθηκα. Τόσοι γιατροί δεν το είδαν, τόσα υπερηχογραφήματα, Έλεος κι όταν είπα ότι μόλις έχω κάνει και λαπαροσκόπηση μου είπε «Και δε στο έβγαζε ο Χριστιανός»; Εντάξει μετά από αυτό πυρ και μανία. Τελικά πήγα σε δημόσιο νοσοκομείο έβγαλα το ινομύωμα, βέβαια με όλη αυτή την ταλαιπωρία είχα γίνει χάλι μαύρο, δε φαντάζεστε και είπα να κάτσω στα αυγά μου. Ε, καπάκι ήρθαν 6 μήνες μετά τα ευχάριστα. Εμεινα έγκυος στον δευτερο γιο μου, που τώρα είναι 5 χρονών και πριν από ένα μόλις χρόνο απέκτησα και τρίτο. Τώρα όμως στοπ, είμαστε και μεγάλοι άνθρωποι και δεν έχουμε πια αντοχές ουτε οικονομικές ούτε βιολογικές. Ευτυχώς πάντως σταθήκαμε τυχεροί και όλα πήγαν καλά με τη βοήθεια του θεού.

Πάντως πολύ προσοχή όλες στους σκιτζήδες. Δεν ξέρω πως λέγονται γιατροί μερικοί. Εκμεταλλεύονται την ανάγκη μας για παιδιά και σου λένε κατευθείαν εξωσωματική χωρίς να κοιτάν αν είναι κάποια άλλη η αιτία πρώτα. Να σας ζήσουν τα παιδάκια σας, να τα χαίρεστε και να σας διαβάζουμε εδω.

Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας.»

[Κι εγώ σ’ ευχαριστώ, γλυκειά μου, που μοιράστηκες την ιστορία σου μαζί μου. Να χαίρεσαι τους 3 λεβέντες σου και να τους δεις όπως επιθυμείς. Ό,τι καλύτερο για όλη την οικογένεια]

Advertisements

Ιστορίες τριτέκνων: «Τρία θαύματα»

[Oποια/ όποιος επιθυμεί μπορεί πλέον να μου στέλνει την ιστορία της/ του για δημοσίευση σε αυτό το μπλογκ. Τις προσωπικές σας ιστορίες μπορείτε να μου τις στέλνετε στο tria3tekna@yahoo.gr . Τρίτεκνοι ή και άλλοι γονείς… Μπορείτε να μείνετε ή όχι ανώνυμοι]

Τρία θαύματα

«Γεια σας. Με λένε Σωτήρη. Εμείς είμαστε μία πενταμελής οικογένεια που δεν έχουμε πολλά χρόνια που αποκτήσαμε τα τρία υπέροχα παιδιά μας, τα τρία μας θάυματα. Και θα εξηγήσω γιατί τα αποκαλώ έτσι.

Εμάς η ιστορία μας είναι λίγο στενόχωρη στην αρχή αλλά τελικά τα καταφέραμε. Έχουμε κι οι δύο στίγμα μεσογειακής αναιμίας (διαφορετικό μεν αλλά σε περίεργο συνδυασμό έκανε άρρωστο παιδί) και στην αρχή η γυναίκα μου είχε 3 αποβολές. Στην τρίτη αποβολή βρήκαμε με βιοψία ότι το παιδί θα έβγαινε άρρωστο. Δεν ξέρω γιατί δεν είχαμε δώσει σημασία σε αυτή την εξέταση από την αρχή αλλά τελικά αυτό έφταιγε για τις αποβολές. Όταν μάθαμε την αιτία η γυναίκα μου έπαθε νευρικό κλονισμό και χρειάστηκε να μπει στο νοσοκομείο. Είμασταν πολύ νέοι και ουσιαστικά υπήρχαν δύο επιλογες στην περίπτωση μας: ή να βρίσκουμε την πάθηση στην αμνιοκέντηση και να σκοτώνουμε το παιδί κάθε φορά μέχρι να προκύψει υγιές έμβρυο ή να πάμε σε εξωσωματική με τον αποκλεισμό κάποιων γονιδίων. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί μπορεί να σας κουράσω αλλά δε θέλαμε ούτε τη μία λύση ούτε την άλλη. Η γυναίκα μου δεν το άντεχε και αποφασίσαμε να μην κάνουμε προς το παρόν παιδιά. Θα βλέπαμε τι θα κάναμε στο μέλλον, μπορεί και να υιοθετούσαμε, γιατί ούτε να κάνει έκτρωση ήθελε αλλά φοβόταν και την εξωσωματική με τις ορμόνες και ούτε καν το σκεφόταν.

Η σύζυγός επίσης είχε πολυκυστικές ωοθήκες και η περίοδος δεν ήταν πάντα σταθερή. Κάποια εποχή λοιπόν μου είπε πως νιώθει φούσκωμα και φοβάται μήπως επειδή αμέλησε τη θεραπεία κάνει πολλή κατακράτηση υγρών. Α, να πω και ότι κανονικό αίμα είχε περίπου τρεις μήνες να δει και δεν έδινε σημασία γιατί μας είχε ξανατύχει. κάναμε αιματοληψία και πήγαμε και στο γυναικολόγο. Μόλις έκανε τον υπέρηχο μας είπε συγχαρητήρια είναι δίδυμα σε ένα σάκο. Κοντέψαμε να λιποθυμίσουμε. δεν το πιστεύαμε. Πότε ήταν η τελευταία περίοδος; Η γυναίκα μου δεν ήξερε, είπε στο περίπου ενάμιση μήνα πριν. Μα, είναι τουλάχιστον τριών μηνών το έμβρυο μας είπε κι έτσι ήταν, ήταν σχηματισμένο κανονικά. Δεν είχαμε πάρει είδηση καθόλου. Αμέσως κάναμε λήψη τροφοβλάστης και μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα η γυναίκα μου παραλίγο να ξαναμπεί στην κλινική αλλά όλοι πέσαμε πάνω της και της λέγαμε όλα θα πάνε καλά, μην κάνεις κακό στα μωρά. Μέσα μου πίστευα ότι όλα θα πήγαιναν στραβά, φοβόμουν πολύ και σκεφτόμουν τι θα γίνει αν το ένα έχει πρόβλημα και το άλλο όχι, θα τα σκοτώναμε και τα δύο. Οπως μου εξήγησε όμως ο γιατρός ή και τα δύο θα είχαν ή κανένα επειδή ήταν ομοζυγωτικά δίδυμα.

Βγήκε τελικά το αποτέλεσμα και φαίνονταν όλα καλά. Μας σύστησαν όμως να επαναλάβουμε μία αμνιοκέντηση λίγο αργότερα. Η γυναίκα μου δε δέχτηκε με τίποτα, είπε ότι γίνει θα γίνει κι αν βγουν με πρόβλημα θα αυτοκτονήσω. Μέχρι να γεννήσει τρελαθήκαμε από την αγωνία. Σύντομα κρατούσαμε δύο κούκλες στην αγκαλιά μας. Ειμασταν πανευτυχείς γονείς.

Κι εκεί που δεν το περιμέναμε λίγο πριν τη βάφτιση των κοριτσιών και παρά τις όποιες προφυλάξεις, τσουπ ξανά έγκυος η γυναίκα μου. Τι θα κάνουμε; Πάλι αγωνία. Για έκτρωση η γυναίκα μου ούτε συζήτηση, είναι πολύ θρήσκα. Κι εγω να πω την αλήθεια δεν τα μπορώ αυτά. είχαμε χάσει τρία παιδιά άλλωστε και ένιωθα ότι ο Θεός μας τα γυρνάει πίσω. Οταν έχεις χάσει παιδί δε μπορείς να κάνεις έκτρωση. Δεν το αντέχεις.

Περάσαμε ξανά ένα γολγοθά. Η τροφοβλάστη ήταν οριακή. Το έμβρυο αγόρι. Να μη σας κουράσω πάλι με λεπτομέρειες αλλά έπρεπε να γίνει και αμνιοκέντηση. Στο μεταξύ τα παιδιά στο σπίτι να είναι απαιτητικά, η μάνα μου κι η πεθερά μου βοηθούσαν αλλά η γυναίκα μου να είναι σε κακό χάλι. Μετά την αμνιοκέντηση της ήρθε αιμορραγία και μπήκαμε στο μαιευτήριο για 5 μέρες. Πάπιες, ακινησία κτλ. Εγώ να τρέχω από το μαιευτήριο στη δουλειά, από τη δουλειά στα παιδιά, πήγα πόσες φορές να τρακάρω άυπνος. Βγαίνουν τα αποτελέσματα μετά από 2 περίπου εβδομάδες, οκ. Αρχίζουμε να στολίζουμε το αγορίστικο δωμάτιο ώσπου πριν κλείσει την 28η εβδομάδα η γυναίκα μου της σπάνε τα νερά. Τρελλαθήκαμε. Φοβηθήκαμε ότι θα χάσουμε το μωρό. Ο γιατρός όταν γεννήθηκε μας έδωσε 80% πιθανότητες επιβίωσης. Αεροβαφτίσαμε το παιδί. Ένα τοσοδούλικο. Η γυναίκα μου να κλαίει κάθε μέρα. Περάσαμε ένα γολγοθά με τις θερμοκοιτίδες, με φοβίες μη μολυνθεί από μικρόβιο, δεν έπαιρνε βάρος, πηγαινοερχόμασταν για μήνες στο μαιευτήριο, τι να σας λέω τα πάθη του Χριστού. Τελικά τον πήραμε σπίτι υγιέστατο και τώρα έχουμε 3 αγγελούδια, τρία θαύματα, δώρα Θεού. Όλα πήγαν καλά.

Αυτή είναι η ιστορία μας. Πριν από λίγα χρόνια πιστεύαμε ότι θα μείνουμε χωρίς παιδιά και να πως τα έφερε η μοίρα και είμαστε σχεδόν πολύτεκνοι. Πάντα με πίστη στο Θεό όλα γίνονται. Να χαίρεστε κι εσείς τα παιδιά σας. Ευχαριστώ πολύ.»

[Και συ, Σωτήρη μου, να χαίρεσαι τα τρία θαύματά σου. Ειλικρινά είστε ήρωες και μπράβο για την υπομονή και το κουράγιο σας. Δεν ξέρω αν θα είχα τη δύναμη να περάσω όλα αυτά που περάσατε. Να είστε πάντα καλά κι ευχαριστώ που μοιράστηκες την ιστορία σου μαζί μου]

Ιστορίες τριτέκνων: “Τα τρία μου παιδιά”

[Oποια/ όποιος επιθυμεί μπορεί πλέον μου στέλνει την ιστορία του να δημοσιεύσω. Τις προσωπικές σας ιστορίες μπορείτε να μου τις στέλνετε στο tria3tekna@yahoo.gr . Τρίτεκνοι και άλλοι γονείς… Μπορείτε να μείνετε ή όχι ανώνυμοι]

“Τα τρία μου παιδιά”

«Γεια σας. Και συγχαρητήρια για το site σας. Επίσης καλή δύναμη γιατί ξέρω καλά πως με τρία παιδιά είναι πολλές οι ευθύνες και οι αγωνίες αλλά ξέρετε καλά πως είναι πολλές και οι χαρές. Κι εγώ θα ήθελα να παραμείνω ανώνυμη και με συγχωρείτε κιόλας αλλά το κάνω καθαρά γιατί ζούμε σε μικρή και κλειστή κοινωνία και θα με αναγνωρίσουν, κάτι που δε θέλω γιατί πρόκεται για ένα λεπτό ζήτημα.

Το όνομά μου είναι Μ. και έχω 3 παιδιά. Τα δύο από τον πρώτο μου γάμο. Εκείνα ήρθαν εύκολα: παντρευτήκαμε πολύ νέοι  και στο καπάκι έμεινα έγκυος στον πρώτο μου γιο, μετά από λίγο ήρθε και η κόρη να ολοκληρώσει την ευτυχία μας. Όμως κάτι σιγά σιγά χάλασε στη μεταξύ μας σχέση (του ζευγαριού εννοώ). Δεν μπορώ να ξέρω ποιος ακριβώς και τι έφταιξε, μάλλον και οι δύο αλλά μετά από λίγο καιρό αποφασίσαμε να χωρίσουμε. Βασικά ο σύζυγος έφυγε από το σπίτι. Τώρα είναι παντρεμένος ξανά και αυτός.

Απογοητευμένη από τον έγγαμο βίο, προσπαθούσα να σταθώ όπως όπως στα πόδια μου και τα παιδιά μεγάλωναν. Η Γεωργία έφτασε 8 χρονών και ο Στάθης μου 6. Τότε γνώρισα τον δεύτερο σύζυγό μου στο πάρτι που έκανε η κόρη της αδερφής του, που έτυχε να είναι συμμαθήτρια της Γεωργίας. Χωρισμένος κι εκείνος – χωρίς όμως παιδιά – ήταν από την αρχή πολύ καλός και τρυφερός μαζί μου. Εδειξε ενδιαφέρον αμέσως και αρχίσαμε να βγαίνουμε στην αρχή με το πρόσχημα να βλέπει η Γεωργία τη φίλη της και στη συνέχεια μόνοι μας σαν κανονικό ζευγάρι. Υπήρχαν βέβαια προβλήματα γιατί σε μία κλειστή κοινωνία αυτό δε μπορεί να μείνει κρυφό. Ενιωθα τύψεις για το πως θα το πω στα παιδιά, πως θα συμπεριφερθούν κι εκείνα, μήπως στενοχωρηθούν όταν πια σοβάρεψε η σχέση. Οι δικοί του σκέφτονταν ότι ίσως τα δικά μου παιδιά να δημιουργούσαν πρόβλημα μια που ο γιος τους δεν είχε δικά του. Εκείνος επέμενε ότι δε θέλει άλλα παιδιά, τα δικά μου ήταν και δικά του. Με συγκίνησε η στάση του και η αγάπη του στα παιδιά μου και έτσι γρήγορα παντρευτήκαμε.

Πέρασαν 5 χρόνια κοινής ζωής και γω ήθελα όσο τίποτ’ αλλο να του χαρίσω ένα παιδί. Πήγαμε σε γιατρούς κι εγώ κι εκείνος, δε μπορούσαμε να καταλάβουμε τι έφταιγε. Εκείνος μου έλεγε να μην αγχώνομαι, αν είναι να έρθει θα έρθει, αλλά περνούσε και ο καιρός και δεν ήμουν πια μικρό κοριτσάκι, τα άλλα μου δυο παιδιά ήταν πια μεγάλα, στην εφηβεία. Τελικά αποφάσισα να πάω να κάνω εξωσωματική, δε θα πω το όνομα του γιατρού αλλά είναι πολύ γνωστός επιστήμονας και του χρωστώ το τρίτο μου παιδί. Βγαίνει συχνά στην τηλεόραση και είναι πάνω απ’ όλα άνθρωπος. Μου εξήγησε από την αρχή ότι τα ωάρια μου δεν ήταν πολύ καλής ποιότητας και πως άν ήθελα να δώσω ένα παιδί στον άντρα μου θα έπρεπε να είναι από άλλη δότρια. Στενοχωρήθηκα, χτυπήθηκα κάτω αλλά μετά από πολλή και ώριμη σκέψη το αποφάσισα. Εγώ είχα ήδη δύο βιολογικά παιδιά, εκείνος κανένα αν και τα αγαπούσε πολύ και τους στεκόταν καλύτερα από τον δικό τους πατέρα. Και αποφάσισα να το κάνω. Ο άντρας μου δεν το ήθελε με τίποτα, φοβόταν και τη διαδικασία και τις ορμόνες και να μην πληγωθώ. Του λέω, μα τι λες; Το παιδί θα είναι δικό μου, θα το γεννήσω εγώ και δε θα το μάθει κανείς αυτό ποτέ, θα μείνει μεταξύ μας και μόνο ίσως όταν ενηλικιωθεί το παιδί και είναι ώριμο, θα μπορέσω να του το ανακοινώσω. Αλλά δε θα αλλάξει έτσι κι αλλιώς κάτι.

Ήξερα ήδη με δύο παιδιά ότι το μητρικό φίλτρο δεν είναι κάτι μαγικό που γεννιέται αμέσως με τον ερχομό του παιδιού αλλά χτίζεται σιγά σιγά με την επαφή, με το θηλασμό, με την αγκαλιά, με το ξενύχτι στο κλάμα, στην αρρώστεια του κτλ.

Για να μην τα πολυλογώ, σήμερα έχω άλλο ένα κοριτσάκι 3 χρονών, μία σκέτη κουκλίτσα, που για  κάποιον παράξενο λόγο και ενώ ο κόσμος δεν ξέρει την αλήθεια μου λένε όλοι ότι μοιάζει σε μένα και όχι στον άντρα μου. Κρυφά όταν το ακούμε γελάμε μεταξύ μας αλλά τείνω κι εγώ να πιστέψω ότι είναι δικό μου βιολογικό παιδί και τελικά είναι, γιατί εγώ τη γέννησα, την πόνεσα και την πονάω και μπορώ να πω πως της έχω και ιδιαίτερη αδυναμία, ίσως γιατί δεν ήρθε τόσο εύκολα αλλά με πολύ κόπο.

Αυτή είναι η δική μου ιστορία και το πώς απέκτησα τα 3 μου παιδιά, και δεν ξεχωρίζω ΚΑΝΕΝΑ! Και ξέρω τι σκέφτεστε, αν θα της το πω. Να σας πω την αλήθεια, δεν ξέρω ακόμα. Μπορεί να το πω κάποια στιγμή, μπορεί και ποτέ. Δεν έχει τελικά σημασία. Αφού εγώ τη γέννησα εγώ την πονάω.

Καλή επιτυχία στο site σας και συνεχίστε την καλή δουλειά.»

[Μ. σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Η ιστορία σου με εξέπληξε ευχάριστα γιατί δεν είχα γνωρίσει ποτέ αντίστοιχη περίπτωση με τη δική σου, αν και ήξερα ότι θεωρητικά μπορεί να συμβεί. Να χαίρεσαι και τα τρία σου όμορφα παιδιά.]

Ιστορίες τριτέκνων: «3 και βλέπουμε…»

[Oποια/ όποιος επιθυμεί μπορεί πλέον μου στέλνει την ιστορία του να δημοσιεύσω. Τις προσωπικές σας ιστορίες μπορείτε να μου τις στέλνετε στο tria3tekna@yahoo.gr the_phantom@pathfinder.gr. Τρίτεκνοι και άλλοι γονείς… Μπορείτε να μείνετε ή όχι ανώνυμοι]

3 και βλέπουμε…

«Βασικά δεν ξέρω αν θα το βάλετε στο site αυτό που στέλνω. Δεν έχω ιδιαίτερη μόρφωση ούτε λέω κάτι φοβερό αλλά νομίζω ότι η ιστορία της οικογένειας μας αξίζει γιατί δείχνει την αγάπη που έχουμε για τα παιδιά.

Εμείς δεν ταλαιπωρηθήκαμε  με προσπάθειες τεχνητής γονιμοποίησης και τα παιδιά ήρθαν εύκολα. Η Μαρία, ο Χάρης και ο Κωνσταντίνος με τη σειρά είναι τα αγγελούδια μας. Η Μαρία είναι 12 χρονών και τώρα πηγαίνει στο Γυμνάσιο. Η πρώτη μου εγκυμοσύνη ήταν κάπως δύσκολη και την τάξαμε στην Τήνο. Μετά όταν γεννήθηκε είχε κάποιες κρίσεις επιληψίας αλλά συνήλθε γρήγορα. Στην Τήνο τη βαφτίσαμε μετά από 6 μήνες που γεννήθηκε κι εκεί μάθαμε ότι ήμουν έγκυος στον Χάρη. Ο άντρας μου είπε «Μεγάλη η χάρη της» κι εγώ του είπα αν είναι αγόρι να το βγάλουμε Χάρη όχι από το Χαράλαμπος αλλά από τη χάρη της Παναγίας. Ημασταν πολύ συγκινημένοι.

‘Οταν γέννησα τον Χάρη ήρθαν οι κουμπάροι μας στο μαιευτήριο και μας ρώτησαν αν είμαστε τώρα οκ που καναμε και τ’ αγόρι, γιατί είμαστε μια φτωχή οικογένεια, μεροκαματιάρηδες. Ο άντρας μου τότε με κοίταξε με νόημα και είπε: Ε όχι και οκ. Τρία και βλέπουμε. Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη φράση που είπε. Τον κοίταγα κι εγώ κι ένιωθα το ίδιο. Αγαπάμε πολύ τα παιδιά και δε θα σταματούσαμε εδώ. Όσα μας δώσει ο Θεός. Λίγους μήνες αργότερα έμεινα πάλι έγκυος και ενώ όλοι οι δικοί μου αγχώθηκαν εμείς με τον άντρα μου χαρήκαμε τόσο πολύ. Η εγκυμοσύνη πήγαινε πολύ καλά αλλά ξαφνικά στον πέμπτο μήνα κι ενώ τον έκλεινα σχεδόν έσπασαν τα νερά και το παιδί δε σώθηκε. Έκλαιγα μέρα νύχτα και πίστεψα ότι αυτό ήταν, δε θα ξαναμείνω έγκυος. Από τη στενοχώρια μου πέρασαν πέντε χρόνια, τα άλλα δύο παιδιά μεγάλωσαν και γω ούτε που είχα σκεφτεί την προοπτική για άλλο παιδί.

Ώσπου πριν δύο καλοκαίρια ήμασταν στη Χαλκιδική διακοπές με τα παιδιά και μου λέει ο άντρας μου πως είμαι πολύ όμορφη όπως τότε που έμενα έγκυος. Δεν έδωσα σημασία αλλά δύο βδομάδες μετά ανακάλυψα την εγκυμοσύνη μου. Γεννήσαμε τον δεύτερο γιο μας ανήμερα του Αγίου Κωνσταντίνου και του δώσαμε το όνομα του αγίου. Πιστεύω ότι αν έχεις πίστη και αγαπάς τα παιδιά ο Θεός δε σε αφήνει έτσι ακόμα κι αν δεν υπάρχουν πολλά χρήματα. Νομίζω πως δε θα σταματήσουμε εδώ παρά το ότι το κράτος δε δίνει πια πολλά χρήματα και μας κόβει τα επιδόματα και τα προνόμια. Τα παιδιά είναι το μέλλον μας και όπως είπε και η άλλη κυρία που έχει τρίδιμα, το καλύτερο είναι να κάνουμε πολλά παιδιά για να σώσουμε αυτή τη χώρα από τον αφανισμό.

Ευχαριστώ πολύ και αν αξίζει η ιστορία μου  να τη δημοσιεύσετε

Ντίνα Σ. »

[Ντίνα Σ. εγώ σε ευχαριστώ πολύ και να ξέρεις ότι όλες οι ιστορίες είναι πολύτιμες και αξίζουν ένα βήμα. Δε σου πείραξα ούτε κόμμα. Μόνο τίτλο έβαλα γιατί δεν είχες βάλει εσύ. Συγχαρητήρια για την αγάπη που έχετε για τα παιδιά, να χαίρεσαι την οικογένειά σου και σου εύχομαι και στα επόμενα παιδάκια σας (αφού το θέλετε τόσο πολύ) με υγεία. Πραγματικά, μπράβο!]

Ιστορίες τριτέκνων: Τρίδυμα

[Είναι η πρώτη φορά που κάποιος μου στέλνει την ιστορία του να δημοσιεύσω και σκέφτηκα ότι αυτό μπορεί να γίνει στήλη. Τις προσωπικές σας ιστορίες μπορείτε να μου τις στέλνετε στο the_phantom@pathfinder.gr. Τρίτεκνοι και άλλοι γονείς… Μπορείτε να μείνετε ή όχι ανώνυμοι]

Η ιστορία του Σωτήρη και της Χρύσας Κ.

«Παντρευτήκαμε αργά. Δηλαδή όχι και τόσο αργά, αν σκεφτεί κανείς ότι δεν πιστεύαμε ότι θα παντρευτούμε ποτέ. Όχι μεταξύ μας. Έτσι κι αλλιώς για χρόνια δε γνωριζόμασταν. Αλλά ήμασταν κι οι δυο κατά του γάμου. Εγώ τρελαμένη με την καριέρα μου και ο Σωτήρης μη μπορώντας να ξεπεράσει μια παλιά του αγάπη. Όταν συναντήθηκαν οι δρόμοι μας, είχαμε περάσει και οι δύο τα σαράντα. Δεν υπήρχε λόγος να παντρευτούμε, άλλωστε σε αυτή την ηλικία τουλάχιστον εγώ είχα ξεγράψει την πιθανότητα να γίνω μάνα. Όμως μετά από λίγους μήνες ελεύθερων επαφών έμεινα έγκυος.

Παντρευτήκαμε με πολιτικό γάμο ενώ διένυα τον 3ο μήνα της κύησης. Το κύημα παλινδρόμησε 2 μερες μετά το γάμο μας. Κι από κείνη τη στιγμή πέρασαν σχεδόν 10 χρόνια. Δε θα σας πω πώς πέρασαν αυτά τα χρόνια. Όσοι προσπαθούν να κάνουν παιδιά και δεν τα καταφέρνουν μετά από 2-3 χρόνια αρχίζουν να απελπίζονται, πόσο μάλλον στα 5, στα 7, στα 8. Και όταν είσαι πια πενήντα, το ξεγράφεις τελειωτικά. Για κάποιον λόγο όμως παρακαλούσαμε το Θεό και ελπίζαμε. Στραφήκαμε τελικα στην εξωσωματική γονιμοποίηση. Κι εκεί όμως ζήσαμε έναν γολγοθά, αρνητικά τεστ, ορμόνες, βιοχημικές κυήσεις. Γνωρίσαμε από κοντά όλους σχεδόν τους Έλληνες επιστήμονες στον τομέα αυτό. Και τελικά δοκιμάζουμε για πρώτη φορά σε κάποιον (και μέσα μου είχα πει και τελευταία γιατί δεν είχα πια άλλα περιθώρια), απλά για να πούμε ότι εξαντλήσαμε όλες τις πιθανότητες. Μένω έγκυος. Η χοριακή υψηλή, υψηλότατη. Να τολμήσω να χαρώ; Μετά από 15 μέρες ο πρώτος υπέρηχος. Τρεις σάκοι. Ο γιατρός προβληματισμένος. Τι κρίμα. Προτείνει μείωση στα δύο ή και στο ένα λόγω και ηλικίας. Πάω σπίτι, χτυπιέμαι, πέφτω στα πατώματα, ουρλιάζω, πάω στην Εκκλησία, στον πνευματικό μου, στον ψυχολόγο μου, παντού. Κλαίω, τσακώνομαι με τον άντρα μου και αποφασίζω. Η θα τερματίσω ολοκληρωτικά την κύηση ή θα πάω μέχρι τέλους με όλα. Έχετε δει την ταινία » Η εκλογή της Σόφι» με τη Μέριλ Στριπ; Κάτι τέτοιο ένιωσα. Δεν υπήρχε περίπτωση να διαλέξω…

Τελικά βρίσκω άλλο μαιευτήρα καθώς ο εξωσωματικός δε με αναλάμβανε. Φοβόταν τις επιπλοκές. Με προσευχή, δίαιτα και ξάπλα, έφτασα να γεννήσω στις 34 εβδομάδες (όσοι γνωρίζουν καλά είναι κατόρθωμα να το καταφέρεις αυτό με τρίδυμα και στην ηλικία μου). Πριν 1 χρόνο περίπου γεννάω 2 πανέμορφα και υγιέστατα κοριτσάκια κι ένα αγοράκι. Μπαίνουν για λίγο στη θερμοκοιτίδα αλλά γρήγορα επιστρέφουμε σπίτι μας καθώς είναι πολύ καλά στην υγεία τους.

Από τότε ευχαριστώ το Θεό για τα 3 υπέροχα πλάσματα που δε θα τα άλλαζα για τίποτα. Μπορεί να μην έχω ξανακοιμηθεί από τότε, να μην έχω βγει με τον άντρα μου για έναν καφέ (γιατί δεν έχω βοήθεια και λόγω οικονομικής κρίσης κόψαμε και την κοπέλα που καθάριζε μια φορά την εβδομάδα) αλλά δεν το αλλάζω για τίποτα. Οι φίλοι μου που με ξαναείδαν – παρά την κούρασή μου – μου είπαν πως μοιάζω τουλάχιστον 10 χρόνια νεώτερη. Και είναι αλήθεια. Τα παιδιά μου δώσανε ζωή. Όμως όπως λέει και η φίλη Μαίρη αυτού του μπλογκ, είναι πραγματικός άθλος να τα μεγαλώσεις. Και όσο κι αν θα πουν κάποιοι μία και ξέμπλεξες, είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνεις 3 παιδιά στην ίδια ηλικία ταυτόχρονα. Γενικά είναι άθλος να μεγαλώνεις από 3 και πάνω παιδιά πιστεύω. Πρέπει να τηρείς ξεχωριστές σημειώσεις για το καθένα, για τα φάρμακά τους, το φαί τους, το γιατρό τους, όταν αρρωσταίνει ένα αρρωσταίνουν και τα τρία και οι μετακινήσεις είναι δύσκολες για όλη την οικογένεια αν δεν εχεις ειδικό βανάκι, δε μπορείς να πας ούτε για ψώνια γιατί χρειάζεσαι ατομα να τα αφήσεις.

Όμως είμαι τυχερή που είναι υγιέστατα (ΔΟΞΑ ΣΤΟ ΘΕΟ!!!) και σκέφτομαι πως αν και είμαι σε μεγάλη ηλικία και μπορεί να μην προλάβω να δω εγγόνια, τα τελευταία χρόνια της ζωής μου θα είναι γεμάτα από αυτή την άδολη παιδική αγάπη, από ευχάριστη κούραση, από ματάκια όμορφα και στοματάκια γελαστά. Είμαι ασύλληπτα τυχερή. Ποια; Εγώ, που ήμουν σίγουρη ότι θα είχα μείνει άτεκνη…

Αυτή είναι η ιστορία μου. Φαντάζομαι θα μοιάζει με τις ιστορίες πολλών άλλων. Απλά ήθελα με αυτή την αφορμή να πω σε όλες τις μητέρες 3 παιδιών να μην απελπίζονται, ούτε με την οικονομική κατάσταση ούτε για τίποτα. Τα παιδιά μας είναι ευλογία. Εγώ το ξέρω πολύ καλά αυτό γιατί έχω ζήσει και το απόλυτο τίποτα. Η καλύτερη απάντηση σε όσους προσπαθούν να αποδυναμώσουν την τρίτεκνη και πολύτεκνη οικογένεια είναι να κάνουμε πολλά παιδιά για να ενδυναμώσουμε το μέλλον της Ελλάδας.

Ευχαριστώ πολύ,

Χρύσα Κ.»

[Χρύσα σε ευχαριστώ πολύ που διάλεξες το ταπεινό μου blog για να πεις την τόσο σπουδαία ιστορία σου. Μπράβο σου για το κουράγιο σου και να χαίρεσαι τα αγγελούδια σου]