Archive for the ‘Παιδομάνι’ Category

Αυτή η ζήλεια…

Η πιο μεγάλη δυσκολία όταν έχεις μωρό και  μεγαλύτερα παιδιά στο σπίτι – όσοι το έχουν ζήσει φαντάζομαι το καταλαβαίνουν – δεν είναι τόσο ούτε η φροντίδα του μωρού, ούτε τα ξυπνήματα μέσα στη νύχτα (εντάξει δε λέω και αυτά είναι μαρτυρικά) αλλά κυρίως το να το …προστατέψεις από τα πιο μεγάλα τέκνα.

Ναι, είναι απίστευτος ο βαθμός δυσκολίας σε αυτό το σπορ. Ειδικά αν είναι ένας μόνος του στο σπίτι. Αυτό μάλιστα που είναι πραγματικό μαρτύριο είναι όταν φτάνει το σαββατοκύριακο. Εκεί δεν υπάρχουν παιδικοί σταθμοί ή άλλες δραστηριτότηες για να σε …σώσουν και είσαι αντιμέτωπος/η με τον χειρότερο …εφιάλτη: δύο παιδιά να τρέχουν σαν τρελλά πάνω-κάτω μέσα στο σπίτι, να ανοιγοκλείνουν πόρτες, ντουλάπια, να τσακώνονται για το ίδιο παιχνίδι, για το ποιο τραγούδι θα παίξει στο cd, για την καλύτερη θέση στην τηλεόραση για να δούνε τα «Ζουζούνια» στο Alter, αλλά και για το ποιο θα «καταφέρει» να μου αποσπάσει την προσοχή και να επιτεθεί στο μωρό.

Αυτές οι …επιθέσεις στο μωρό σπάνια έως ποτέ γίνονται μπροστά μου. Σε ανύποπτο όμως χρόνο ανακαλύπτω μικροαντικείμενα μέσα στην κούνια του, όλα αυτά που έχω πει ότι πρέπει να μην του αφήνουν κοντά του: όσο πιο αιχμηρά και πιο μικρά μάλιστα, τόσο πιο υποψήφια για να βρεθούν δίπλα στο μωρό. Επίσης αν στρέψω το βλέμμα μου αλλού, μπορώ να δω πώς μεταμορφώνονται οι διαθέσεις του κάθε τέκνου και του δίνουν μία τσιμπιά με λύσσα, την οποία αρνούνται κατηγορηματικά όταν ζητήσω το λόγο. Τα δύο μεγαλύτερα τέκνα τσακωνονται αδιάλλειπτα μεταξύ τους και διαφωνούν σχεδόν σε όλα. Όμως είναι σταθεροί σύμμαχοι και σύντροφοι απέναντι σε έναν κοινό «εχθρό» (όπως το βλέπουν), το μωρό. Εκεί υπάρχει απόλυτη σύμπνοια απόψεων, και είναι για το μόνο πράγμα που καταστρώνουν μαζί σχέδια. Κυρίως το μεσαίο παιδί που είναι δυόμιση είναι όμως που επιτίθεται πιο πολύ. Το μεγαλύτερο μάλλον το έβλεπα πιο αποστασιοποιημένο μέχρι που μία μέρα άκουσα (το μεγαλύτερο τέκνο) να λέει στο μικρότερο: «Αμάν πια κι η μαμά με αυτό το μωρό, όλο με το μωρό είναι. Καλύτερα να μην υπήρχε…»

Κι εκεί κατάλαβα ότι το μεγαλύτερο ζηλεύει και είναι επιθετικό αλλά «χρησιμοποιεί» το μικρότερο και το …μπριζώνει για να επιτίθεται εκείνο στο μωρό. Κι εκεί κατάλαβα επίσης, όχι ότι δεν το υποψιαζόμουνα, ποιο είναι το θέμα τους. Το πρόβλημά τους δεν είναι απλά επειδή υπάρχει ένα ακόμη παιδί ανάμεσά τους, αλλά κυρίως η σημασία που δίνω στο μωρό εγώ η ίδια. Θέλοντας μάλιστα και μη ασχολούμαι περισσότερο μαζί του, δεν το μαλώνω, ούτε το βάζω τιμωρία, ούτε έχω απαιτήσεις από αυτό όπως από τα άλλα και ιδίως από το μεγαλύτερο, που πάει στα πέντε πια τώρα. Ακόμα κι αν πίστευα ότι το μεγαλύτερο τέκνο μου δε θα ζηλεύει το μικρό γιατί ήδη έζησε την αντίστοιχη εμπειρία με το δεύτερο παιδί μου και ίσως εκεί εκτονώθηκε αυτό το ανθρώπινο συναίσθημα. Όμως όχι. Το κάθε παιδί θέλει την αποκλειστικότητα και όσο κι αν προσπαθεί κανείς δε μπορεί να δώσει ακριβώς όλο το χρόνο και όλη την προσοχή που θέλει κάθε παιδί ξεχωριστά από τη μητέρα για το ίδιο. Αυτό λοιπόν είναι που  δε μου συγχωρούν.

Κάποτε ρώτησα μία φίλη μου παιδοψυχολόγο, λίγο πριν αποκτήσω το δεύτερο παιδί μου, τι μπορώ να κάνω για να μη ζηλέψει το μεγαλύτερο τέκνο, το οποίο έστω και για 2 χρόνια μεγάλωνε σα μοναχοπαίδι, και μου είπε απλά: «Τίποτα. Είναι δεδομένο ότι θα ζηλέψει και θα νιώσει την απόρριψη. Εσύ δεν το καταλαβαίνεις αλλά για να μπεις λίγο στην ψυχολογία του σκέψου το εξής: Είσαι με τον άντρα σου καλά και μία μέρα σου φέρνει σπίτι μία άλλη γυναίκα και σου λέει πως από δω και πέρα θα είστε όλοι μαζί, να την αγαπάς κι εσύ και πως δε σας ξεχωρίζει και σας αγαπά το ίδιο. Αν το σκεφτείς αυτό τότε θα μπεις λίγο στην ψυχολογία του μεγαλύτερου παιδιού». Δεν μπορούσα βέβαια να πιστέψω ότι μπορεί να είναι τόσο έντονο το συναίσθημα αλλά σιγά-σιγά τα λόγια της μου έρχονται στο μυαλό. Μπορεί το παράδειγμα να ήταν λίγο τραβηγμένο αλλά έτσι έγινε κάπως κατανοητό. Θα πρέπει να είναι εξαιρετικά οδυνηρό τότε, σκέφτομαι…

Δεν είμαι ειδικός βέβαια να ξέρω, πάντως γνωρίζω ότι τόσοι και τόσοι γονείς με πολλά παιδιά ή και λιγότερα τα περνάν αυτά καθημερινά και πως τελικά κανέναν δεν έβλαψαν τα αδέρφια, ίσα-ίσα μάλιστα είναι μεγάλη η χαρά σε μία μεγάλη οικογένεια και η συμπαράσταση αλλά και τα διδάγματα που μπορείς να πάρεις μέσα από τη διαδικασία της συμβίωσης με άλλα παιδιά, να μάθεις να μοιράζεσαι, να αφήνεις χώρο στον άλλο, να σέβεσαι αλλά και να παίζεις. Πάντοτε πίστευα ότι το κάθε μου παιδί είναι δώρο για το άλλο και κάποιες φορές αυτές οι σκέψεις της έντονης ζήλιας με προβληματίζουν αλλά σκέφτομαι ότι με τον καιρό όλα θα φτιάξουν και θα μετριαστεί και το άχτι του ενός για το άλλο. Ίσως πια όταν μεγαλώσει το μωρό, που θα αρχίσει η διαδικασία εκπαίδευσής του, όταν θα πρέπει να του βάλω όρια και δε θα είναι συνέχεια κι αυτό σε μία αγκαλιά, να καταλάβουν και τα μεγαλύτερα τέκνα ότι δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στο μωρό, και ότι τότε έχρηζε περισσότερης προσοχής επειδή απλά ήταν μικρό και απροστάτευτο. Την ίδια προσοχή και φροντίδα είχαν και τα ίδια όταν ήταν μωρά, την ίδια αγάπη θα την έχουν ανεξαιρέτως όλα για πάντα.

Ο νόμος του Μέρφυ!

Είναι απλό. Συμβαίνει όταν:

– Τα πας Σάββατο βόλτα στο πάρκο και ενώ έχεις γλιτώσει τις ιωσεις από τον παιδικό, τσουπ: βλέπεις το δίχρονο να γλείφει τη μπάλα του παιδιού που είναι τίγκα στη μύξα. Αποτέλεσμα: Μέχρι την Κυριακή το απόγευμα είναι όλα άρρωστα. Συν το βρέφος.

– Σάββατο βράδυ παίρνεις το γιατρό απλά για να επιβεβαιώσει τη δοσολογία των φαρμάκων που θα δώσεις και με χαρά επιβεβαιώνεσαι για τις παιδιατρικές σου γνώσεις μετά από τόσον καιρό (στο κουρμπέτι). Η αυτοπεποίθησή σου και η σιγουριά σου δέχονται όμως γερό πλήγμα όταν ανακαλύπτεις ότι τα περσινά σιρόπια (κτλ) που έχεις στο φαρμακείο έχουν όλα λήξει. Ψάξε τώρα για εφημερεύον φαρμακείο, ή μάλλον πες στον άντρα σου που βρίζει να τρέχει μες στη νύχτα.

– Τα 3 θερμόμετρα είναι ή χωρίς μπαταρία ή χαλασμένα. Όλα! Θα αγοράσει και θερμόμετρο από το φαρμακείο και βρίζει ξανά.

– Πλημμυρίζει το μπάνιο από το σιφόνι την ώρα που έχεις το μωρό γυμνό και προσπαθείς να το πλύνεις με χλιαρό νερό για να πέσει ο πυρετός. Τα άλλα δύο παιδιά την ίδια στιγμή γρυλλίζουν και είναι μες στη γκρίνια, τη μύξα και το βήχα. Εννοείται ότι δε θα έρθει ο υδραυλικός αυτή την ώρα. Παίρνεις ένα νούμερο έκτακτης ανάγκης που στέλνει δύο ανθρώπους και φυσικά για να κουτσολύσουν το πρόβλημα σε χρεώνουν …χρυσάφι.

– Το μπάνιο μετά την αποχώρησή τους  θυμίζει δημόσια λουτρά. Κι εσύ δε θυμίζεις τίποτα από την παλιά σου αίγλη: είσαι μία καθαρίστρια και τίποτ’ άλλο. Α, ναι, και μαμά, μην το ξεχνάς γιατί έτσι κι αλλιώς οι φωνές των άλλων σ’ το θυμίζουν.

– Ξαφνικά ακούγεται ένας περίεργος ήχος από το ολοκαίνουργιο πλυντήριο πιάτων.

– Σε λίγο τα πλένεις (πιάτα και τα συναφή) στο νεροχύτη με την κλασική μέθοδο των χεριών.

– Το ξενύχτι είναι δεδομένο. Αυτό που δεν ξέρεις πια είναι για πόσες μέρες.

– Ζητάς απ’ τον άντρα σου να μην πάει στη δουλειά του αύριο για να σε βοηθήσει στο σπίτι με τα ασθενή τέκνα και ακούς την εξής φράση: «Άλλη μια μέρα κλεισμένος στο σπίτι, θα τρελλαθώ». Αρχίζεις και σκέφτεσαι ότι ή εσύ είσαι υπεράνθρωπος ή ήδη έχεις περάσει στη σχιζοφρένεια κλεισμένη (σαν από καταβολής κόσμου το νιώθεις) μέσα στο σπίτι.

Καλή μας εβδομάδα!

Ξανά στα ίδια…

Μετά τον πανικό με τα νέα μέτρα, τη φρατζόλα της Κανέλλη και τα συναφή, γυρνάμε στα καθημερινά μας, τα της επιβίωσης, που είναι κάποιες φορές το ίδιο δραματικά αλλά και αστεία…

Προσπαθούμε με το 2χρονο για το γιογιο! ΄Ομως έχει κι ένα μωρό πρόσφατα στην οικογένεια κι έχουμε ξανά τα πρώτα μεγέθη πάνας. Συνεπώς; Παλλινδρομούμε… Και βρεγμένα τα πάντα… Ρουχαλάκια, σεντονάκια, στρωματάκια, παρκάκια και παρκέ… Κατά μία σατανική σύμπτωση το υπόστρωμα – ακίνητο τόσες μέρες – είχε μετακινηθεί και λέρωσαν τα ΠΑΝΤΑ!!!

Άϋπνη από τους κολικούς του βρέφους, πρέπει να πλύνω η μάνα, αλλά και να παρηγορήσω το παιδί που κλαίει γιατί τα έκανε πάνω του. Δεν το μαλώνω, δεν πρέπει… Κι εκεί που προσπαθώ να το ηρεμήσω, τσουπ και το 4χρονο! Μπροστά μου και χωρίς καμία προειδοποίηση τα κάνει και αυτό (ούρα μόνο ευτυχώς!). Εδώ όμως είναι άλλη ηλικία και πρέπει να ζητήσω εξηγήσεις…

– Γιατί, παιδί μου;

– Αφού λες, δε πειράζει…

(Μένω – αναγκαστικά – άλαλη)

Η εξέλιξη μιας μάνας τριών παιδιών!

(Πρόκειται για άρθρο στα αγγλικά που έπεσε στα ‘χέρια’ μου τυχαία και είναι τόσο μα τόσο αληθινό, συνεπώς και αστείο!!!)

Ναι, με το που γίνεσαι γονιός αλλάζουν τα πάντα. Αλλά με κάθε μωρό γίνεσαι και διαφορετικός γονιός. Να λοιπόν μερικές διαφορές αν είσαι μάνα ανάλογα με το αν έχεις ένα, δύο ή τρία παιδιά:

Τα ρούχα σου

  • Πρώτο μωρό: Ξεκινάς να φοράς ρούχα εγκυμοσύνης με το που ο γυναικολόγος σου επιβεβαιώνει την εγκυμοσύνη σου.
  • Δεύτερο μωρό: Φοράς τα κανονικά σου ρούχα για όσο περισσότερο καιρό μπορεις.
  • Τρίτο μωρό: Τα ρούχα εγκυμοσύνης ΕΙΝΑΙ πλέον τα κανονικά σου ρούχα.

Το όνομα του παιδιού

  • Πρώτο μωρό: Ανοίγεις βιβλία με ονόματα και ψάχνεις τα πάντα και όλους τους δυνατούς συνδυασμούς ώστε το όνομα να είναι το καλύτερο.
  • Δεύτερο μωρό: Κάποιος θα πρέπει να δώσει στο παιδί του και το όνομα εκείνης της μακρινής θείας Ευτέρπης, έτσι δεν είναι; Μπορεί λοιπόν να είσαι εσύ αυτή που θα το κάνει.
  • Τρίτο μωρό: Ανοίγεις ένα βιβλίο με ονόματα, κλείνεις τα μάτια σου και βλέπεις αυτό που δείχνει το δάχτυλό σου στην τύχη!

Ετοιμασία για τη γέννα

  • Πρώτο μωρό: Κάνεις ασκήσεις αναπνοών και τηρείς το πρόγραμμά τους με θρησκευτική ευλάβεια.
  • Δεύτερο μωρό: Δεν μπαίνεις καν στον κόπο γιατί θυμάσαι ότι και την προηγούμενη φορά οι αναπνοές δεν έκαναν τίποτα.
  • Τρίτο μωρό: Ζητάς να κάνεις επισκληρίδιο από τη στιγμή που φτάνεις στον 8ο μήνα.

Μωρουδιακά ρουχαλάκια

  • Πρώτο μωρό: Πλένεις από πριν τα ρουχαλάκια του νεογέννητου, τα τοποθετείς ανά χρώμα και τα αποθηκεύεις στη σιφονιέρα του μωρού.
  • Δεύτερο μωρό: Ελέγχεις αν τα ρούχα είναι καθαρά και πετάς μόνο αυτά που έχουν τις πιο έντονες κι επίμονες κηλίδες.
  • Τρίτο μωρό: Τα αγόρια δε φοράνε ροζ, ε;

Ανησυχίες

  • Πρώτο μωρό: Με το πρώτο σημάδι ανησυχίας του  – ένα κλαψούρισμα ή ένα συνοφρύωμα – σηκώνεις αγκαλιά το μωρό.
  • Δεύτερο μωρό: Σηκώνεις το μωρό όταν οι αγριοφωνάρες του απειλούν να ξυπνήσουν το πρωτότοκό σου.
  • Τρίτο μωρό: Μαθαίνεις στο 3χρονό σου πώς να βάζει από την αρχή τη μηχανική κούνια.

Δραστηριότητες

  • Πρώτο μωρό: Πηγαίνεις το βρέφος σε ειδικά τμήματα Γυμναστικής Μωρών, Κολύμβησης μωρών και διαβάσματος παραμυθιών.
  • Δεύτερο μωρό: Πηγαίνεις το βρέφος σε ειδικά τμήματα Γυμναστικής
  • Τρίτο μωρό: Παίρνεις το βρέφος μαζί σου στο σούπερμάρκετ ή στο στεγνοκαθαριστήριο.

Έξοδοι

  • Πρώτο μωρό: Την πρώτη φορά που αφήνεις το μωρό σου με τη νταντά, καλείς σπίτι 5 φορές τουλάχιστον.
  • Δεύτερο μωρό: Λίγο πριν βγεις από την πόρτα, θυμάσαι να αφήσεις ένα νούμερο τηλεφώνου, όπου μπορεί να σε βρει η νταντά αν τύχει κάτι.
  • Τρίτο μωρό: Αφήνεις οδηγίες στη μπέιμπι σίτερ να σου τηλεφωνήσει μόνο αν δει αίμα.

Στο σπίτι

  • Πρώτο μωρό: Περνάς κάποιο μέρος κάθε μέρας απλά «χαζεύοντας» το μωρό.
  • Δεύτερο μωρό: Περνάς κάποιο μέρος κάθε μέρας παρακολουθώντας αν το μεγαλύτερό σου παιδί τσιμπάει, ενοχλεί ή χτυπάει το μωρό.
  • Τρίτο μωρό: Περνάς κάποιο μέρος κάθε μέρας προσπαθώντας να κρυφτείς από τα παιδιά σου.

ΠΗΓΗ http://www.tiac.net/

Κυριακάτικο ξύπνημα…

Των άλλων βασικά το ξύπνημα και όχι της μαμάς, καθώς το μικρότερο τέκνο την ξενύχτησε…

Ο μπαμπάς, που κοιμόταν σε άλλο δωμάτιο, ξυπνά περιχαρής και φτιάχνει καφέ. Το 4χρονο θέλει να δει τηλεόραση και το 2χρονο πρέπει να ξυπνήσει άμεσα, να θέλουμε να κοιμηθει και λίγο το μεσημέρι και να ησυχάσουμε.

Το 4χρονο μιλά ασταμάτητα και επιχειρηματολογεί για την αναγκαιότητα του να δει άμεσα το παιδικό πρόγραμμα: αυτό σημαίνει ότι δε μπορεί να πλύνει τώρα τα δόντια του. Θέλει να στρωθεί στον καναπέ και η μάνα (αυτή που γράφει μανιωδώς στο pc) να του φέρει σοκολατούχο γάλα και ψωμί με μερέντα. Ή αν έχει περισσέψει κανένα κρουασάν από χθες…

Η μάνα σταματά τον ειρμό των σκέψεών της (σε περίπτωση που της περίσσευε τώρα λέμε) και πάει κατά την κουζίνα, που όσα χρόνια τελικά κι αν περάσουν, όσο και να σπουδάζει όσο και να χειραφετηθεί, μοιάζει ο φυσικός χώρος κάθε γυναίκας και δη μάνας…

Καλάαααα…