Archive for the ‘Σκέψεις’ Category

Αυτή η ζήλεια…

Η πιο μεγάλη δυσκολία όταν έχεις μωρό και  μεγαλύτερα παιδιά στο σπίτι – όσοι το έχουν ζήσει φαντάζομαι το καταλαβαίνουν – δεν είναι τόσο ούτε η φροντίδα του μωρού, ούτε τα ξυπνήματα μέσα στη νύχτα (εντάξει δε λέω και αυτά είναι μαρτυρικά) αλλά κυρίως το να το …προστατέψεις από τα πιο μεγάλα τέκνα.

Ναι, είναι απίστευτος ο βαθμός δυσκολίας σε αυτό το σπορ. Ειδικά αν είναι ένας μόνος του στο σπίτι. Αυτό μάλιστα που είναι πραγματικό μαρτύριο είναι όταν φτάνει το σαββατοκύριακο. Εκεί δεν υπάρχουν παιδικοί σταθμοί ή άλλες δραστηριτότηες για να σε …σώσουν και είσαι αντιμέτωπος/η με τον χειρότερο …εφιάλτη: δύο παιδιά να τρέχουν σαν τρελλά πάνω-κάτω μέσα στο σπίτι, να ανοιγοκλείνουν πόρτες, ντουλάπια, να τσακώνονται για το ίδιο παιχνίδι, για το ποιο τραγούδι θα παίξει στο cd, για την καλύτερη θέση στην τηλεόραση για να δούνε τα «Ζουζούνια» στο Alter, αλλά και για το ποιο θα «καταφέρει» να μου αποσπάσει την προσοχή και να επιτεθεί στο μωρό.

Αυτές οι …επιθέσεις στο μωρό σπάνια έως ποτέ γίνονται μπροστά μου. Σε ανύποπτο όμως χρόνο ανακαλύπτω μικροαντικείμενα μέσα στην κούνια του, όλα αυτά που έχω πει ότι πρέπει να μην του αφήνουν κοντά του: όσο πιο αιχμηρά και πιο μικρά μάλιστα, τόσο πιο υποψήφια για να βρεθούν δίπλα στο μωρό. Επίσης αν στρέψω το βλέμμα μου αλλού, μπορώ να δω πώς μεταμορφώνονται οι διαθέσεις του κάθε τέκνου και του δίνουν μία τσιμπιά με λύσσα, την οποία αρνούνται κατηγορηματικά όταν ζητήσω το λόγο. Τα δύο μεγαλύτερα τέκνα τσακωνονται αδιάλλειπτα μεταξύ τους και διαφωνούν σχεδόν σε όλα. Όμως είναι σταθεροί σύμμαχοι και σύντροφοι απέναντι σε έναν κοινό «εχθρό» (όπως το βλέπουν), το μωρό. Εκεί υπάρχει απόλυτη σύμπνοια απόψεων, και είναι για το μόνο πράγμα που καταστρώνουν μαζί σχέδια. Κυρίως το μεσαίο παιδί που είναι δυόμιση είναι όμως που επιτίθεται πιο πολύ. Το μεγαλύτερο μάλλον το έβλεπα πιο αποστασιοποιημένο μέχρι που μία μέρα άκουσα (το μεγαλύτερο τέκνο) να λέει στο μικρότερο: «Αμάν πια κι η μαμά με αυτό το μωρό, όλο με το μωρό είναι. Καλύτερα να μην υπήρχε…»

Κι εκεί κατάλαβα ότι το μεγαλύτερο ζηλεύει και είναι επιθετικό αλλά «χρησιμοποιεί» το μικρότερο και το …μπριζώνει για να επιτίθεται εκείνο στο μωρό. Κι εκεί κατάλαβα επίσης, όχι ότι δεν το υποψιαζόμουνα, ποιο είναι το θέμα τους. Το πρόβλημά τους δεν είναι απλά επειδή υπάρχει ένα ακόμη παιδί ανάμεσά τους, αλλά κυρίως η σημασία που δίνω στο μωρό εγώ η ίδια. Θέλοντας μάλιστα και μη ασχολούμαι περισσότερο μαζί του, δεν το μαλώνω, ούτε το βάζω τιμωρία, ούτε έχω απαιτήσεις από αυτό όπως από τα άλλα και ιδίως από το μεγαλύτερο, που πάει στα πέντε πια τώρα. Ακόμα κι αν πίστευα ότι το μεγαλύτερο τέκνο μου δε θα ζηλεύει το μικρό γιατί ήδη έζησε την αντίστοιχη εμπειρία με το δεύτερο παιδί μου και ίσως εκεί εκτονώθηκε αυτό το ανθρώπινο συναίσθημα. Όμως όχι. Το κάθε παιδί θέλει την αποκλειστικότητα και όσο κι αν προσπαθεί κανείς δε μπορεί να δώσει ακριβώς όλο το χρόνο και όλη την προσοχή που θέλει κάθε παιδί ξεχωριστά από τη μητέρα για το ίδιο. Αυτό λοιπόν είναι που  δε μου συγχωρούν.

Κάποτε ρώτησα μία φίλη μου παιδοψυχολόγο, λίγο πριν αποκτήσω το δεύτερο παιδί μου, τι μπορώ να κάνω για να μη ζηλέψει το μεγαλύτερο τέκνο, το οποίο έστω και για 2 χρόνια μεγάλωνε σα μοναχοπαίδι, και μου είπε απλά: «Τίποτα. Είναι δεδομένο ότι θα ζηλέψει και θα νιώσει την απόρριψη. Εσύ δεν το καταλαβαίνεις αλλά για να μπεις λίγο στην ψυχολογία του σκέψου το εξής: Είσαι με τον άντρα σου καλά και μία μέρα σου φέρνει σπίτι μία άλλη γυναίκα και σου λέει πως από δω και πέρα θα είστε όλοι μαζί, να την αγαπάς κι εσύ και πως δε σας ξεχωρίζει και σας αγαπά το ίδιο. Αν το σκεφτείς αυτό τότε θα μπεις λίγο στην ψυχολογία του μεγαλύτερου παιδιού». Δεν μπορούσα βέβαια να πιστέψω ότι μπορεί να είναι τόσο έντονο το συναίσθημα αλλά σιγά-σιγά τα λόγια της μου έρχονται στο μυαλό. Μπορεί το παράδειγμα να ήταν λίγο τραβηγμένο αλλά έτσι έγινε κάπως κατανοητό. Θα πρέπει να είναι εξαιρετικά οδυνηρό τότε, σκέφτομαι…

Δεν είμαι ειδικός βέβαια να ξέρω, πάντως γνωρίζω ότι τόσοι και τόσοι γονείς με πολλά παιδιά ή και λιγότερα τα περνάν αυτά καθημερινά και πως τελικά κανέναν δεν έβλαψαν τα αδέρφια, ίσα-ίσα μάλιστα είναι μεγάλη η χαρά σε μία μεγάλη οικογένεια και η συμπαράσταση αλλά και τα διδάγματα που μπορείς να πάρεις μέσα από τη διαδικασία της συμβίωσης με άλλα παιδιά, να μάθεις να μοιράζεσαι, να αφήνεις χώρο στον άλλο, να σέβεσαι αλλά και να παίζεις. Πάντοτε πίστευα ότι το κάθε μου παιδί είναι δώρο για το άλλο και κάποιες φορές αυτές οι σκέψεις της έντονης ζήλιας με προβληματίζουν αλλά σκέφτομαι ότι με τον καιρό όλα θα φτιάξουν και θα μετριαστεί και το άχτι του ενός για το άλλο. Ίσως πια όταν μεγαλώσει το μωρό, που θα αρχίσει η διαδικασία εκπαίδευσής του, όταν θα πρέπει να του βάλω όρια και δε θα είναι συνέχεια κι αυτό σε μία αγκαλιά, να καταλάβουν και τα μεγαλύτερα τέκνα ότι δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στο μωρό, και ότι τότε έχρηζε περισσότερης προσοχής επειδή απλά ήταν μικρό και απροστάτευτο. Την ίδια προσοχή και φροντίδα είχαν και τα ίδια όταν ήταν μωρά, την ίδια αγάπη θα την έχουν ανεξαιρέτως όλα για πάντα.

Advertisements

Ο Αχιλλέας και η… μούντζα!

Να με συγχωρείτε που θα ξεφύγω από τη συνήθη θεματολογία αλλά το έχω μέρες τώρα στο μυαλό μου και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Ναι, καλά καταλάβατε, θα αναφερθώ στο γνωστό θέμα με τον νεαρό της παρέλασης στη Λάρισα που έριξε μία …ξεγυρισμένη μούντζα στους επισήμους (!)

Πρώτα απ’ όλα κάντε τον κόπο να ψάξετε στο google.com με τούς όρους «Αχιλλέας + μούντζα» και θα εκπλαγείτε από το πόσες πολλές σελίδες θα σας βγάλει. 58.700 έβγαλε σε μένα σήμερα. Που σημαίνει ότι μπορεί να αυξηθούν. Που σημαίνει ότι το γεγονός δεν αφησε κανέναν αδιάφορο. Ε, ούτε κι εμάς.

Αρχικά ειδήμονες στα κανάλια βιάστηκαν να δηλώσουν ότι «ποιος ξέρει τι αγωγή πήρε από το σπίτι του το συγκεκριμένο παιδί», «Η πράξη του φανερώνει την ανωριμότητά του», «Προφανώς είναι κατευθυνόμενη η πράξη του», «Τον εβαλε κάποιος δάσκαλος/καθηγητής να το κάνει» κτλ κτλ.

Και να η καλύτερη απάντηση (μιλάμε τόσο καλή που κανείς θα τη θεωρούσε εξωπραγματική γιατί ποιος περίμενε να ακούσει για το τι εξαιρετικό παιδί μιλάμε, από όλες τις απόψεις, γνωστό στην τοπική κοινωνία; Διαβάστε παρακάτω γιατί):

[Από την ιστοσελίδα του www.star.gr]

«Δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο παιδί, αλλά για ένα σκληρά εργαζόμενο νέο (εργάζεται ως ελαιοχρωματιστής από μικρή ηλικία), αριστούχο στο 3ο Εσπερινό Επαγγελματικό Λύκειο, για αυτό άλλωστε ήταν και παραστάτης στην παρέλαση, παρότι ξυπνάει από τις 6 το πρωί για να πάει να δουλέψει και στην συνέχεια στο σχολείο και μετά διάβασμα έως τα μεσάνυχτα. Όσοι τον ξέρουν τον περιγράφουν ως ένα ήσυχο παιδί.»

Με δύο γονείς εργαζόμενους στον Δήμο και στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας και 15 ακόμα αδέρφια δεν είχε πολλά περιθώρια να μην εργαστεί και για αυτό ίσως είναι τόσο συνειδητοποιημένος από μικρός για τις δυσκολίες της ζωής και για το πόσο κοπιαστικά βγαίνει ένα πιάτο φαγητό για τον ίδιο, τους γονείς τους και τα 15 αδέρφια του.»

Δική μου παρένθεση: Σκέφτομαι καμιά φορά πόσο «πνίγομαι» με 3 παιδιά, πόσες δυσκολίες έχει η καθημερινότητά τους κι ενώ είναι ακόμα μικρά. Σκέφτομαι ότι αυτοί με 3-4 ή πέντε είναι σούπερ ήρωες. Τι να πω τώρα για μία οικογένεια με 16 παιδιά; Αλήθεια, μπορούσε κανείς σας να φανταστεί ότι υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα έστω και μία οικογένεια με 16 παιδιά; Πώς μπορούν να τα βγάλουν άραγε πέρα; Δεν μου χωράει στο μυαλό… Γιατί δε μιλάμε για «ένα πιάτο φαϊ» απλά – όπως λέει το ρεπορτάζ και όπως πολλοί αφελώς διατυπώνουν. Το έξτρα παιδί σε μία οικογένεια και οι ανάγκες του λειτουργούν πολλαπλασιαστικά. Όσοι έχουν από 2 και πάνω παιδιά το γνωρίζουν αυτό καλά. Αρκεί να σκεφτεί κανείς λεπτομέρειες όπως: πώς βρίσκουν άκρη οι γονείς με τα βιβλιάρια υγείας των παιδιών τους, τα φάρμακά τους όταν αρρωσταίνουν, τα ρούχα τους, πώς ‘παίρνουν σειρά’ ακόμα και για να πάνε τουαλέτα; Για να  τα κάνουν μπάνιο; Κι αυτά είναι τα πιο απλά παραδείγματα…

Άραγε πόσα λεφτά χρειάζεται η συγκεκριμένη οικογένεια το χρόνο γι αυτά τα παιδιά – στην περίπτωση που όλα πάνε καλά, δηλ. χωρίς να υπάρχουν προβλήματα υγείας κτλ.; Πόσα; Δε μπορώ να φανταστώ γιατί για να κάνω έναν τέτοιο άθλο και να αφιερώσω τη ζωή μου σε 16 παιδιά θα ζητούσα να με πληρώσουν αδρά. Η μάλλον και να με πλήρωναν δε θα το έκανα με τίποτα και για τίποτα! Γιατί είναι μεγάλη η ευθύνη, υπέρμετρο το άγχος, αβάσταχτες οι εγκυμοσύνες ακόμα και με 3 παιδιά κι όταν όλα πάνε για όλους καλά. Με 16; Για σκεφτείτε… Δεκαέξι;

Το ρεπορτάζ συνεχίζει:

«Η αντίδραση του  λίγο ακραία, αλλά, σύμφωνα με τον πατέρα του «ήταν αυθόρμητο αυτό που έκανε το παιδί. Είναι πολύ καλός μαθητής και θέλει να σπουδάσει υπολογιστές. Τα παιδιά βλέπουν ότι το μέλλον τους δεν είναι καλό. Τα πάντα διαλύονται. Κόβεται το εισόδημα των γονιών τους. Τελευταία μας ήρθαν πολλά χαράτσια. Μόνο αυτή η έκτακτη εισφορά ήταν 1.038 ευρώ».

Όσον αφορά την κριτική που δέχτηκε ο πατέρας ότι «δεν διαπαιδαγώγησε σωστά τα παιδιά του», απαντά στον Ελεύθερο Τύπο: «Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει. Την οικογένεια μου τη βλέπουν και την θαυμάζουν».

Πάντως, ο ίδιος ο μαθητής, που για κάποιους έγινε ήρωας και για κάποιους παράδειγμα προς αποφυγήν σιωπά, ξαφνιασμένος από την μεγάλη δημοσιότητα που είχε η πράξη του, την οποία δεν ανέμενε. Δέχεται βροχή προτάσεων για συνεντεύξεις, αλλά δεν θέλει προς το παρόν να μιλήσει.»

Στο χθεσινό μάλιστα «Τσαντίρι» του Λαζόπουλου ο αδερφός του 15χρονου μαθητή από την Λάρισα έστειλε το δικό του μήνυμα που ακούσαμε δια στόματος Λάκη….

«Έχουν ακουστεί πολλά και για αυτόν και για την οικογένειά μας. Πράγματα αδυανόητα που ουδέποτε υπήρξαν, πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με την πολυμελλή οικογένειά μας. Τα πράγματα πρέπει να μπουν στη θέση τους. Είμαστε 16 αδέρφια που οι γονείς μας είναι ήρωες της καθημερινότητας, που μας μεγάλωσαν με αρχές στερούμενοι στην κυριολεξία τα πάντα και χωρίς ποτέ να χρειαστούν να γλείψουν κανέναν πολιτικό.

Με μοναδικό όπλο την πίστη στον Θεό προσπαθούμε να αντέξουμε την καθημερινότητα που οι πολιτικοί μας ορίζουν.

Ο 16χρονος αδερφός μου δουλεύει το πρωί και πάει το σχολείο το απόγευμα. Τα παιδιά αλλά και όλοι έχουν απηυδήσει με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Αυτή η χειρονομία αντανακλά τα συναισθήματα του μέσου Έλληνα. Η κίνηση αυτή είναι ενός νέου παιδιού που δεν είναι κομματικοποιημένο αλλά είναι πολιτικοποιημένο. Που έχει άποψη για τα πράγματα και είναι έτοιμος να την εκφράσει. Τίμησε τους προγόνους μας, 71 χρόνια μετά, και απαξίωσε τους πολιτικούς αυτής της χώρας για την κατάσταση στην οποία την έχουν φέρει.

Δεν μπορεί να βγαίνει ο κύριος ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ και να μας προσβάλει μη γνωρίζοντας το παραμικρό για την οικογένεια μας, γράφοντας σε άρθρο του στα ΝΕΑ «η πράξη αυτή λέει πολλά για το σπίτι του παιδιού, τους γονείς του, τους δασκάλους του» γιατί ΣΙΓΟΥΡΑ μουτζώνουν και αυτοί.

Έβαλαν ένα παιδί να μισεί την πολιτεία στην οποία ζει, πριν ακόμη τη ζήσει. Όχι κύριε ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ και κάθε Έλληνα που προλαβαίνεις να βγάλεις συμπεράσματα για ένα παιδί από μία μόνο πράξη του. Μία πράξη δεν αντανακλά όλο το περιβάλλον ενός μαθητή, αλλά την δυσαρέσκειά του για ένα μέλλον που δεν μπορεί να χτίσει γιατί του το γκρεμίζουν καθημερινά.

Τα όνειρά του, οι στόχοι του, οι φιλοδοξίες του πέφτουν στο γκρεμό. Γιατί κάποιοι και όχι αυτός ψήφισαν τους πολιτικούς και τους έδωσαν λαϊκή βούληση. Εμείς όμως είμαστε Έλληνες και οι Έλληνες φτιάχνουν την Ελλάδα.

Και τι αλλάζει με μία μουτζα; Τι αλλάζει με μια μόνο αντίδραση; Η αντίδραση πρέπει να είναι καθολική, πρέπει να αντιδράσουμε όλοι μας. Και αν οι Έλληνες καταλάμε και βάλαμε μυαλό δυστυχώς θα φανεί στις επόμενες εκλογές. Με όλον τον σεβασμό και εκτίμηση στον θεσμό της οικογένειας και της δημοκρατίας.

Ηλίας Μιχαλές»

Τι να πω τώρα εγώ; Νιώθω μετά από όλα αυτά μεγάλη ντροπή. Ντροπή, Αχιλλέα, για μένα και όλους, που μπορεί να σκεφτήκαμε έστω και μία στιγμή: «το αλητάκι»…  Συγνώμη, Αχιλλέα.

Και φυσικά είσαι ένας τοπικός ήρωας με ή χωρίς τη μούντζα. Και μόνο η ύπαρξή σου και η πρόοδός σου με αυτές τις συνθήκες σε αυτή τη χώρα είναι ηρωϊκή!

Αφόρητη πίεση…

Κατ’ αρχάς θέλω να σας ευχαριστήσω όλες και όλους για τα καλά σας λόγια… Για τα σχόλια και τα email που μου στείλατε και με συγκινήσατε πολύ. Βοήθησε βέβαια σε αυτό και το ότι με γνωρίσατε μέσα από το μπλογκ των Μαμά…δες Μπαμπα…δες, που τους ευχαριστώ ιδιαίτερα…

Εχω αρκετές πια ιστορίες σας (όχι μόνο τριτέκνων) και χαίρομαι πολύ γι αυτό, τις οποίες θα αρχίσω σιγά -σιγά να αναρτώ στο μπλογκ. Με κάποιες έχω πραγματικά συγκλονιστεί. Να ξέρετε ότι πάντα από αυτό το μπλογκ θα έχετε όποτε το θελήσετε ένα βήμα.

Από την άλλη αυτόν τον καιρό δε μπορώ να κρύψω ότι νιώθω μία αφόρητη πίεση. Εχω κλειστεί τελικά πολύ μέσα στο σπίτι, το μικρότερό μου τέκνο είναι μόλις 4 μηνών και δεν έχω βοήθεια (το έχω ξαναπεί). Τελευταία όμως είχα βρει μία φοιτήτρια στην πολυκατοικία που μένω και κράταγε ευκαιριακά το μωρό έστω για να πηγαίνω ένα σούπερ μάρκετ με τα δύο μεγαλύτερα. Όμως ξαφνικά με τον άντρα μου συνειδητοποιήσαμε ότι πια δεν έχω περίσσευμα ούτε αυτά τα 10 ευρώ που της έδινα για 2 ώρες αραιά και πού. «Ασε», μου λέει «Μην κάνουμε άλλα έξοδα. Ας κόψουμε την κοπέλα και πάμε ένας-ένας για ψώνια και ο άλλος να κρατάει τα παιδιά. Μέχρι να σταθεροποιηθούν τα πράγματα.» Που σημαίνει, ακόμα περισσότερη κλεισούρα.

Για να βγούμε όλοι μαζί σαν οικογένεια έστω και μία βόλτα είναι τόσο δύσκολο… Τώρα ειδικά με το μωρό δε μας χωράει τίποτα. Βλέπετε εμείς το τελευταίο το κάναμε πρόσφατα μεσούσης της κρίσης. Πού λεφτά για πολυμορφικό αυτοκίνητο; Ακόμα και τα τέλη να σου χαρίσουν, πώς θα το αγοράσεις, πώς θα το συντηρήσεις; Το δάνειο πάλι; 20 χρόνια μένουν για να αποπληρωθεί… Σε λίγο επιστρέφω στη δουλειά καθώς έφαγα και όλες τις άδειες των προηγούμενων ετών (και ήδη άργησα). Ποιος θα μου κρατήσει το μωρό; Η μάνα μου είναι στην επαρχία και δεν είναι εύκολο να έρθει Αθήνα. Η πεθερά μου στα θυμαράκια… Αδέρφια δεν έχω… Λεφτα δεν υπάρχουν για μπέιμπι σίτερ… Οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί τα παίρνουν από 8-9 μηνών τα μωρά… Τι θα γίνουμε;

Σας κουράζω πρωί πρωί αλλά η ζωή μας (και δε λέω μόνο η δική μας αλλά όλων των συνανθρώπων μας) είναι τόσο πιεσμένη, που όσο κι αν προσπαθείς να χαμογελάσεις μερικές φορές σε τυλίγει η απόγνωση. Όσο έχουμε (ακόμα) τις δουλειές μας νιώθω μία ανακούφιση σχετική. Αλλά πόσο να σφίξουμε ακόμη το ζωνάρι; Ο άντρας μου είναι στο δημόσιο όπου τα πράγματα είναι τραγικά. Πολλοί θα πουν «βύσμα» αλλά ο άνθρωπος είναι επιστήμονας, ίσως από τους λίγους που αξίζουν τη θέση τους στο δημόσιο και μπήκαν με την αξία τους, αλλά ναι υπάρχουν και τέτοιοι πολλοί, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Τώρα τους χαντακώνουν όλους. Με τρία παιδιά και δεν του δίνουν σημασία καμία. Ο μισθός πέφτει συνέχεια και οι κρατήσεις αυξάνονται. Τις προάλλες το 15νθήμερό του ήταν 350 ευρώ. Εκεί λύγισα… Για πόσο ακόμα αυτή η ανασφάλεια;

Δεν ξέρω πραγματικά πόσο θα και αν αντέξουμε. Κι η λύση για μένα δεν είναι το έξω. Αλλωστε πώς να φύγεις για έξω με τρία παιδιά τόσο μικρά; Τουλάχιστον εδώ – για όσο υπάρχει – είναι και η δουλειά. Και γιατί θα πρέπει να φύγουμε σαν κυνηγημένοι; Την αγαπώ τη χώρα μου και θέλω εδώ να ζήσουν τα παιδιά μου. Σε τι έφταιξα για να πρέπει να φύγω; Τι μπορούμε να κάνουμε όμως;

Κι είναι και πολλοί από το οικογενειακό περιβάλλον που μας λένε: «Τι τα θέλατε τόσα παιδιά; Αφού δεν έχετε βοήθεια; Αφού δε βγαίνετε οικονομικά;» Δεν απαντάω καν. Αν ένα πράγμα στη ζωή μου – παρά τις δυσκολίες – ήταν ευλογημένο είναι τα παιδιά μου. Δε δέχομαι σχόλια και παρατηρήσεις επ’ αυτού. Το ότι είναι δύσκολα τα πράγματα δε σημαίνει ότι αν γύριζα το χρόνο πίσω θα άλλαζα κάτι. Αλλωστε ποιο από όλα τα χαμόγελα θα χαλάλιζα για λίγο περισσότερη άνεση οικονομική ή λίγες περισσότερες ελεύθερες ώρες; Ποιος από σας θα το έκανε; Ποιο απ’ όλα τα παιδιά μου θα θυσίαζα;

Τέλος πάντων… Σας κούρασα. Ίσως γιατί σας θύμισα κάτι που δε θέλετε να σκεφτεστε. Ίσως γιατί η γκρίνια -όσο δικαιολογημένη και να είναι- δε βγάζει πουθενά. Απλά να, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτό που νιώθω: έναν κόμπο στο στήθος.

Αφόρητη πίεση, σας λέω.

Η «μαμά στο δρόμο» … «αναζητεί» (επί ματαίω, λέω εγώ) «πεζοδρόμιο»…

Ο τίτλος έχει να κάνει με ένα blog που πρωτογνώρισα πριν λίγες μέρες και το παρακολουθώ πιστά. Ταυτίστηκα τόσο με τον τίτλο του, με το θέμα του και με το όλο του σκεπτικό, που τι να σας λέω: έχω γίνει φαν!

Πρόκειται για το Μαμά στο Δρόμο. Είναι άλλης μιας μαμάς, που πέρα από τις τόσες ανησυχίες που μπορεί να μοιράζεται μαζί μας, μιλά για την καταδίκη που έχουμε υποστεί όλοι οι κάτοικοι αυτής της πόλης, της Αθήνας, να έχουν μετατραπεί οι στιγμές της ξεγνοιασιάς μας, της βόλτας μας ή της δουλειάς μας (όταν θέλουμε να πάρουμε μαζί τα παιδιά μας στο δρόμο, με καρότσι ή χωρίς) σε πραγματικό εφιάλτη.

Στο «who is who» γράφει κάτι πολύ ωραίο: «Έγινα μαμά το 2006 κι από τότε όλα άλλαξαν: η ζωή μου, ο εαυτός μου, ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο. Θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν σ’ έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν που βλέπω γύρω μου και θα παλέψω γι αυτό.»
Βασικά δεν ήθελα και τίποτα παραπάνω για να το λατρέψω αυτό το μπλογκ.

Σας παραπέμπω σε μερικά άρθρα της μαμάς αυτής:

Το σκηνικό είναι έτοιμο και περιμένουμε να συμβεί

Γράμμα σε έναν Ελληνα οδηγό

Πεζοδρόμιο μηδέν εκατοστών

και πολλά άλλα που μπορείτε να βρείτε και να  αναγνωρίσετε σε αυτά τον εαυτό σας, τους γύρω σας, την καθημερινότητά σας, την ταλαιπωρία σας, τους κινδύνους που διατρέχετε εσείς και τα παιδιά σας στους δρόμους της …μεγάλης μας πόλης.

Info – Info

http://mamastodromo.blogspot.com
facebook
twitter


Παιδίατροι…

Επειδή κάθε φορά που «σερνόμαστε» με τις αρρώστειες τους θυμάμαι, έχω ανάγκη να πω κάποια πραγματάκια για τους ανθρώπους που είναι οι Θεοί μας όταν τα μικρά μας αρρωσταίνουν, αλλά και γενικότερα, για κάθε απορία μας.

Πρώτα απ’ όλα, υπάρχουν δύο κατηγορίες παιδιάτρων (μπορεί και περισσότερες, αλλά εγώ δύο βασικές έχω εντοπίσει, και πάντα με την προϋπόθεση ότι μιλάμε για καλούς γιατρούς και στις δύο. Έπειτα δε μπορώ να δεχτώ ότι υπάρχει «κακός» παιδίατρος, καθώς πρόκειται για μία ειδικότητα στην οποία την αγάπη προς το παιδί τη θεωρώ δεδομένη):

α) Εκείνοι που θα σε αγχώσουν (καμιά φορά και χωρίς λόγο) και θα σε βάλουν να κάνεις όλες τις αιματολογικές εξετάσεις ή να πας στο παιδιατρικό νοσοκομείο με το πρώτο φτάρνισμα ή την πρώτη μύξα, που λέει ο λόγος.

β) Εκείνοι που θα σου «βγάλουν το λάδι» περιμένοντας 2-3 μέρες για να δώσουν μία «απλή» αντιβίωση στο παιδί, ακόμα κι αν αυτό «ψήνεται» στον πυρετό και μαζί με αυτό και τα αδέρφια του.
(Μιλάμε πάντα για εποχιακές ιώσεις και γρίππες και δεν αναφέρομαι σε θέματα πολύ πιο σοβαρά όπου εκεί είναι και πρέπει να είναι διαφορετική η αντιμετώπιση και η παρακολούθηση).

Οι παιδίατροι της πρώτης κατηγορίας τολμώ να πω ότι σε ανησυχούν και σε κινητοποιούν ιδιαίτερα έντονα μεν, από την άλλη σου λένε ουσιαστικά αυτό που περιμένεις και θέλεις. Να εξαντλήσεις όλα τα ενδεχόμενα. Σε κάνουν να νιώθεις πιο ασφαλής, αφού η ευθύνη έστω για λίγο «φεύγει» από σένα. Αν τελικά είχαν δίκιο να σε αγχώσουν, τους ευγνωμονείς απεριόριστα και τους μακαρίζεις,  αλλά αν  είναι κάτι απλό (που τις περισσότερες φορές έτσι είναι), μετά τους …λιβανίζεις, τύπου «Έλα μωρέ, αφού ήταν κάτι απλό, τι μας έτρεχε; Δε μπορούσε να καταλάβει;» Απάντηση: «Όχι, δε μπορούσε, γιατί στο μυαλό σου και στον τρόπο που του τα είπες στο τηλέφωνο, τα διόγκωσες τόσο που σου λέει κι ο γιατρός: ή όντως υπάρχει πρόβλημα ή είναι τρελλή από την αγωνία και προκειμένου να με ζαλίζει, ας πάει το παιδί στο ‘Παίδων’ «.

Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν εκείνοι που θα σε φέρουν πραγματικά στο «Αμήν». Από την άλλη, θα υποστούν τις απεριόριστες κλήσεις σου κάθε 2-3 ώρες όταν το αντιπυρετικό θα εξαντλεί τις δυνατότητές του και επίσης θα ανέχονται τον αέρα της αμφισβήτησής τους  στη φωνή σου. Μόλις κλείνεις το τηλέφωνο, ξέρουν ότι θα λες: «Τώρα κατάλαβε ακριβώς το παιδί τι έχει; Και γιατί με βάζει με 39 πυρετό να ξενυχτάω κι άλλο ένα βράδυ, το παιδί να ουρλιάζει και εγώ να το αλλάζω κάθε λίγο και λιγάκι ή να του κάνω χλιαρά ντους για να πέσει ο πυρετός;» Και  ξέρουν ακόμα ότι άν τελικά δώσουν την …πολυπόθητη αντιβίωση, εσύ θα πεις: «Μωρέ τι περίμενε; Τζάμπα μας το ταλαιπώρησε το παιδί, εγώ από την αρχή το έλεγα ότι χρειαζόταν». Αν όμως αρχίσουν τα συμπτώματα να υποχωρούν μετά από λίγο χωρίς άλλη παρέμβαση, τότε θα αρχίσεις τα τηλέφωνα στις φίλες σου και θα επαινείς τον επιστήμονα που τόσες μέρες πριν έβριζες και χαρακτήριζες αδιάφορο: «Καλά, ευτυχώς έχω αυτόν το γιατρό. Άλλος τώρα θα είχε δώσει 2 αντιβιώσεις και μεις τη βγάλαμε με λίγο D και P, άντε και λίγες σταγονίτσες για τη μύτη και κείνο το σιρόπι το M. Φοβερός επιστήμονας, σου λέω. Αυτό είναι: να μη σε αγχώνει τζάμπα».

Τελικά δε μας …πιάνουν πουθενά. Είμαστε περίεργες οι μάνες και οι παιδίατροι το ξέρουν. Γι αυτό και σπάνια θα μας κατηγορήσουν π.χ. ότι τους πήραμε τζάμπα ή ότι κάνουμε σαν υστερικές από ανησυχία. Τις πιο πολλές φορές ή θα μας καθησυχάσουν ή θα μας κινητοποιήσουν εντονότερα, ανάλογα με το πρόβλημα, με πλήρη κατανόηση και με γνώμονα πάντα την αγάπη προς το παιδί. Γιατί αυτό είναι και το κοινό μας σημείο. Θέλουμε όλοι το καλύτερο για το παιδί. Απο κει και πέρα επιλέγουμε τον επιστήμονα που ταιριάζει περισσότερο στην ιδιοσυγκρασία μας: τον αγχωτικό ή τον καθησυχαστικό (ποτέ όμως τον αδιάφορο).

Προσωπικά τολμώ να πω ότι – μετά από πολλούς/πολλές γιατρούς που έχω γνωρίσει και έχουν δει τα παιδιά – επιλέγω ενσυνείδητα τη δεύτερη κατηγορία   εκτός των άλλων και για πρακτικούς λόγους, καθώς δεν έχω την πολυτέλεια να μετακινούμαι εύκολα με τρία μικρά παιδιά. Βέβαια θα το κάνω κι αυτό, όταν και αν κριθεί απαραίτητο.

Παρεμπιπτόντως, γιατρέ, είμαστε καλύτερα από την ίωση που μας ταλαιπώρησε και τα τρία, και ευχαριστούμε πολυ για τη συμπαράσταση και τις οδηγίες σας. Ωστόσο, να ξέρετε, ότι κάποια στιγμή είχα μπει πάλι στη διαδικασία να σας αμφισβητήσω, επειδή δε μου δώσατε αμέσως αντιβίωση. Και είμαι ξανά μετανιωμένη κι εκτιμώ βαθύτατα που δεν υποχωρήσατε – παρά την πίεση που σας άσκησα και παρά το ότι είχα «παραφουσκώσει» τα συμπτώματα μήπως και σας πείσω -και τη γλιτώσαμε για άλλη μια φορά.

Ο νόμος του Μέρφυ!

Είναι απλό. Συμβαίνει όταν:

– Τα πας Σάββατο βόλτα στο πάρκο και ενώ έχεις γλιτώσει τις ιωσεις από τον παιδικό, τσουπ: βλέπεις το δίχρονο να γλείφει τη μπάλα του παιδιού που είναι τίγκα στη μύξα. Αποτέλεσμα: Μέχρι την Κυριακή το απόγευμα είναι όλα άρρωστα. Συν το βρέφος.

– Σάββατο βράδυ παίρνεις το γιατρό απλά για να επιβεβαιώσει τη δοσολογία των φαρμάκων που θα δώσεις και με χαρά επιβεβαιώνεσαι για τις παιδιατρικές σου γνώσεις μετά από τόσον καιρό (στο κουρμπέτι). Η αυτοπεποίθησή σου και η σιγουριά σου δέχονται όμως γερό πλήγμα όταν ανακαλύπτεις ότι τα περσινά σιρόπια (κτλ) που έχεις στο φαρμακείο έχουν όλα λήξει. Ψάξε τώρα για εφημερεύον φαρμακείο, ή μάλλον πες στον άντρα σου που βρίζει να τρέχει μες στη νύχτα.

– Τα 3 θερμόμετρα είναι ή χωρίς μπαταρία ή χαλασμένα. Όλα! Θα αγοράσει και θερμόμετρο από το φαρμακείο και βρίζει ξανά.

– Πλημμυρίζει το μπάνιο από το σιφόνι την ώρα που έχεις το μωρό γυμνό και προσπαθείς να το πλύνεις με χλιαρό νερό για να πέσει ο πυρετός. Τα άλλα δύο παιδιά την ίδια στιγμή γρυλλίζουν και είναι μες στη γκρίνια, τη μύξα και το βήχα. Εννοείται ότι δε θα έρθει ο υδραυλικός αυτή την ώρα. Παίρνεις ένα νούμερο έκτακτης ανάγκης που στέλνει δύο ανθρώπους και φυσικά για να κουτσολύσουν το πρόβλημα σε χρεώνουν …χρυσάφι.

– Το μπάνιο μετά την αποχώρησή τους  θυμίζει δημόσια λουτρά. Κι εσύ δε θυμίζεις τίποτα από την παλιά σου αίγλη: είσαι μία καθαρίστρια και τίποτ’ άλλο. Α, ναι, και μαμά, μην το ξεχνάς γιατί έτσι κι αλλιώς οι φωνές των άλλων σ’ το θυμίζουν.

– Ξαφνικά ακούγεται ένας περίεργος ήχος από το ολοκαίνουργιο πλυντήριο πιάτων.

– Σε λίγο τα πλένεις (πιάτα και τα συναφή) στο νεροχύτη με την κλασική μέθοδο των χεριών.

– Το ξενύχτι είναι δεδομένο. Αυτό που δεν ξέρεις πια είναι για πόσες μέρες.

– Ζητάς απ’ τον άντρα σου να μην πάει στη δουλειά του αύριο για να σε βοηθήσει στο σπίτι με τα ασθενή τέκνα και ακούς την εξής φράση: «Άλλη μια μέρα κλεισμένος στο σπίτι, θα τρελλαθώ». Αρχίζεις και σκέφτεσαι ότι ή εσύ είσαι υπεράνθρωπος ή ήδη έχεις περάσει στη σχιζοφρένεια κλεισμένη (σαν από καταβολής κόσμου το νιώθεις) μέσα στο σπίτι.

Καλή μας εβδομάδα!

Ξανά στα ίδια…

Μετά τον πανικό με τα νέα μέτρα, τη φρατζόλα της Κανέλλη και τα συναφή, γυρνάμε στα καθημερινά μας, τα της επιβίωσης, που είναι κάποιες φορές το ίδιο δραματικά αλλά και αστεία…

Προσπαθούμε με το 2χρονο για το γιογιο! ΄Ομως έχει κι ένα μωρό πρόσφατα στην οικογένεια κι έχουμε ξανά τα πρώτα μεγέθη πάνας. Συνεπώς; Παλλινδρομούμε… Και βρεγμένα τα πάντα… Ρουχαλάκια, σεντονάκια, στρωματάκια, παρκάκια και παρκέ… Κατά μία σατανική σύμπτωση το υπόστρωμα – ακίνητο τόσες μέρες – είχε μετακινηθεί και λέρωσαν τα ΠΑΝΤΑ!!!

Άϋπνη από τους κολικούς του βρέφους, πρέπει να πλύνω η μάνα, αλλά και να παρηγορήσω το παιδί που κλαίει γιατί τα έκανε πάνω του. Δεν το μαλώνω, δεν πρέπει… Κι εκεί που προσπαθώ να το ηρεμήσω, τσουπ και το 4χρονο! Μπροστά μου και χωρίς καμία προειδοποίηση τα κάνει και αυτό (ούρα μόνο ευτυχώς!). Εδώ όμως είναι άλλη ηλικία και πρέπει να ζητήσω εξηγήσεις…

– Γιατί, παιδί μου;

– Αφού λες, δε πειράζει…

(Μένω – αναγκαστικά – άλαλη)