Archive for the ‘Καθημερινότητα’ Category

Αυτή η ζήλεια…

Η πιο μεγάλη δυσκολία όταν έχεις μωρό και  μεγαλύτερα παιδιά στο σπίτι – όσοι το έχουν ζήσει φαντάζομαι το καταλαβαίνουν – δεν είναι τόσο ούτε η φροντίδα του μωρού, ούτε τα ξυπνήματα μέσα στη νύχτα (εντάξει δε λέω και αυτά είναι μαρτυρικά) αλλά κυρίως το να το …προστατέψεις από τα πιο μεγάλα τέκνα.

Ναι, είναι απίστευτος ο βαθμός δυσκολίας σε αυτό το σπορ. Ειδικά αν είναι ένας μόνος του στο σπίτι. Αυτό μάλιστα που είναι πραγματικό μαρτύριο είναι όταν φτάνει το σαββατοκύριακο. Εκεί δεν υπάρχουν παιδικοί σταθμοί ή άλλες δραστηριτότηες για να σε …σώσουν και είσαι αντιμέτωπος/η με τον χειρότερο …εφιάλτη: δύο παιδιά να τρέχουν σαν τρελλά πάνω-κάτω μέσα στο σπίτι, να ανοιγοκλείνουν πόρτες, ντουλάπια, να τσακώνονται για το ίδιο παιχνίδι, για το ποιο τραγούδι θα παίξει στο cd, για την καλύτερη θέση στην τηλεόραση για να δούνε τα «Ζουζούνια» στο Alter, αλλά και για το ποιο θα «καταφέρει» να μου αποσπάσει την προσοχή και να επιτεθεί στο μωρό.

Αυτές οι …επιθέσεις στο μωρό σπάνια έως ποτέ γίνονται μπροστά μου. Σε ανύποπτο όμως χρόνο ανακαλύπτω μικροαντικείμενα μέσα στην κούνια του, όλα αυτά που έχω πει ότι πρέπει να μην του αφήνουν κοντά του: όσο πιο αιχμηρά και πιο μικρά μάλιστα, τόσο πιο υποψήφια για να βρεθούν δίπλα στο μωρό. Επίσης αν στρέψω το βλέμμα μου αλλού, μπορώ να δω πώς μεταμορφώνονται οι διαθέσεις του κάθε τέκνου και του δίνουν μία τσιμπιά με λύσσα, την οποία αρνούνται κατηγορηματικά όταν ζητήσω το λόγο. Τα δύο μεγαλύτερα τέκνα τσακωνονται αδιάλλειπτα μεταξύ τους και διαφωνούν σχεδόν σε όλα. Όμως είναι σταθεροί σύμμαχοι και σύντροφοι απέναντι σε έναν κοινό «εχθρό» (όπως το βλέπουν), το μωρό. Εκεί υπάρχει απόλυτη σύμπνοια απόψεων, και είναι για το μόνο πράγμα που καταστρώνουν μαζί σχέδια. Κυρίως το μεσαίο παιδί που είναι δυόμιση είναι όμως που επιτίθεται πιο πολύ. Το μεγαλύτερο μάλλον το έβλεπα πιο αποστασιοποιημένο μέχρι που μία μέρα άκουσα (το μεγαλύτερο τέκνο) να λέει στο μικρότερο: «Αμάν πια κι η μαμά με αυτό το μωρό, όλο με το μωρό είναι. Καλύτερα να μην υπήρχε…»

Κι εκεί κατάλαβα ότι το μεγαλύτερο ζηλεύει και είναι επιθετικό αλλά «χρησιμοποιεί» το μικρότερο και το …μπριζώνει για να επιτίθεται εκείνο στο μωρό. Κι εκεί κατάλαβα επίσης, όχι ότι δεν το υποψιαζόμουνα, ποιο είναι το θέμα τους. Το πρόβλημά τους δεν είναι απλά επειδή υπάρχει ένα ακόμη παιδί ανάμεσά τους, αλλά κυρίως η σημασία που δίνω στο μωρό εγώ η ίδια. Θέλοντας μάλιστα και μη ασχολούμαι περισσότερο μαζί του, δεν το μαλώνω, ούτε το βάζω τιμωρία, ούτε έχω απαιτήσεις από αυτό όπως από τα άλλα και ιδίως από το μεγαλύτερο, που πάει στα πέντε πια τώρα. Ακόμα κι αν πίστευα ότι το μεγαλύτερο τέκνο μου δε θα ζηλεύει το μικρό γιατί ήδη έζησε την αντίστοιχη εμπειρία με το δεύτερο παιδί μου και ίσως εκεί εκτονώθηκε αυτό το ανθρώπινο συναίσθημα. Όμως όχι. Το κάθε παιδί θέλει την αποκλειστικότητα και όσο κι αν προσπαθεί κανείς δε μπορεί να δώσει ακριβώς όλο το χρόνο και όλη την προσοχή που θέλει κάθε παιδί ξεχωριστά από τη μητέρα για το ίδιο. Αυτό λοιπόν είναι που  δε μου συγχωρούν.

Κάποτε ρώτησα μία φίλη μου παιδοψυχολόγο, λίγο πριν αποκτήσω το δεύτερο παιδί μου, τι μπορώ να κάνω για να μη ζηλέψει το μεγαλύτερο τέκνο, το οποίο έστω και για 2 χρόνια μεγάλωνε σα μοναχοπαίδι, και μου είπε απλά: «Τίποτα. Είναι δεδομένο ότι θα ζηλέψει και θα νιώσει την απόρριψη. Εσύ δεν το καταλαβαίνεις αλλά για να μπεις λίγο στην ψυχολογία του σκέψου το εξής: Είσαι με τον άντρα σου καλά και μία μέρα σου φέρνει σπίτι μία άλλη γυναίκα και σου λέει πως από δω και πέρα θα είστε όλοι μαζί, να την αγαπάς κι εσύ και πως δε σας ξεχωρίζει και σας αγαπά το ίδιο. Αν το σκεφτείς αυτό τότε θα μπεις λίγο στην ψυχολογία του μεγαλύτερου παιδιού». Δεν μπορούσα βέβαια να πιστέψω ότι μπορεί να είναι τόσο έντονο το συναίσθημα αλλά σιγά-σιγά τα λόγια της μου έρχονται στο μυαλό. Μπορεί το παράδειγμα να ήταν λίγο τραβηγμένο αλλά έτσι έγινε κάπως κατανοητό. Θα πρέπει να είναι εξαιρετικά οδυνηρό τότε, σκέφτομαι…

Δεν είμαι ειδικός βέβαια να ξέρω, πάντως γνωρίζω ότι τόσοι και τόσοι γονείς με πολλά παιδιά ή και λιγότερα τα περνάν αυτά καθημερινά και πως τελικά κανέναν δεν έβλαψαν τα αδέρφια, ίσα-ίσα μάλιστα είναι μεγάλη η χαρά σε μία μεγάλη οικογένεια και η συμπαράσταση αλλά και τα διδάγματα που μπορείς να πάρεις μέσα από τη διαδικασία της συμβίωσης με άλλα παιδιά, να μάθεις να μοιράζεσαι, να αφήνεις χώρο στον άλλο, να σέβεσαι αλλά και να παίζεις. Πάντοτε πίστευα ότι το κάθε μου παιδί είναι δώρο για το άλλο και κάποιες φορές αυτές οι σκέψεις της έντονης ζήλιας με προβληματίζουν αλλά σκέφτομαι ότι με τον καιρό όλα θα φτιάξουν και θα μετριαστεί και το άχτι του ενός για το άλλο. Ίσως πια όταν μεγαλώσει το μωρό, που θα αρχίσει η διαδικασία εκπαίδευσής του, όταν θα πρέπει να του βάλω όρια και δε θα είναι συνέχεια κι αυτό σε μία αγκαλιά, να καταλάβουν και τα μεγαλύτερα τέκνα ότι δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στο μωρό, και ότι τότε έχρηζε περισσότερης προσοχής επειδή απλά ήταν μικρό και απροστάτευτο. Την ίδια προσοχή και φροντίδα είχαν και τα ίδια όταν ήταν μωρά, την ίδια αγάπη θα την έχουν ανεξαιρέτως όλα για πάντα.

Advertisements

Αφόρητη πίεση…

Κατ’ αρχάς θέλω να σας ευχαριστήσω όλες και όλους για τα καλά σας λόγια… Για τα σχόλια και τα email που μου στείλατε και με συγκινήσατε πολύ. Βοήθησε βέβαια σε αυτό και το ότι με γνωρίσατε μέσα από το μπλογκ των Μαμά…δες Μπαμπα…δες, που τους ευχαριστώ ιδιαίτερα…

Εχω αρκετές πια ιστορίες σας (όχι μόνο τριτέκνων) και χαίρομαι πολύ γι αυτό, τις οποίες θα αρχίσω σιγά -σιγά να αναρτώ στο μπλογκ. Με κάποιες έχω πραγματικά συγκλονιστεί. Να ξέρετε ότι πάντα από αυτό το μπλογκ θα έχετε όποτε το θελήσετε ένα βήμα.

Από την άλλη αυτόν τον καιρό δε μπορώ να κρύψω ότι νιώθω μία αφόρητη πίεση. Εχω κλειστεί τελικά πολύ μέσα στο σπίτι, το μικρότερό μου τέκνο είναι μόλις 4 μηνών και δεν έχω βοήθεια (το έχω ξαναπεί). Τελευταία όμως είχα βρει μία φοιτήτρια στην πολυκατοικία που μένω και κράταγε ευκαιριακά το μωρό έστω για να πηγαίνω ένα σούπερ μάρκετ με τα δύο μεγαλύτερα. Όμως ξαφνικά με τον άντρα μου συνειδητοποιήσαμε ότι πια δεν έχω περίσσευμα ούτε αυτά τα 10 ευρώ που της έδινα για 2 ώρες αραιά και πού. «Ασε», μου λέει «Μην κάνουμε άλλα έξοδα. Ας κόψουμε την κοπέλα και πάμε ένας-ένας για ψώνια και ο άλλος να κρατάει τα παιδιά. Μέχρι να σταθεροποιηθούν τα πράγματα.» Που σημαίνει, ακόμα περισσότερη κλεισούρα.

Για να βγούμε όλοι μαζί σαν οικογένεια έστω και μία βόλτα είναι τόσο δύσκολο… Τώρα ειδικά με το μωρό δε μας χωράει τίποτα. Βλέπετε εμείς το τελευταίο το κάναμε πρόσφατα μεσούσης της κρίσης. Πού λεφτά για πολυμορφικό αυτοκίνητο; Ακόμα και τα τέλη να σου χαρίσουν, πώς θα το αγοράσεις, πώς θα το συντηρήσεις; Το δάνειο πάλι; 20 χρόνια μένουν για να αποπληρωθεί… Σε λίγο επιστρέφω στη δουλειά καθώς έφαγα και όλες τις άδειες των προηγούμενων ετών (και ήδη άργησα). Ποιος θα μου κρατήσει το μωρό; Η μάνα μου είναι στην επαρχία και δεν είναι εύκολο να έρθει Αθήνα. Η πεθερά μου στα θυμαράκια… Αδέρφια δεν έχω… Λεφτα δεν υπάρχουν για μπέιμπι σίτερ… Οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί τα παίρνουν από 8-9 μηνών τα μωρά… Τι θα γίνουμε;

Σας κουράζω πρωί πρωί αλλά η ζωή μας (και δε λέω μόνο η δική μας αλλά όλων των συνανθρώπων μας) είναι τόσο πιεσμένη, που όσο κι αν προσπαθείς να χαμογελάσεις μερικές φορές σε τυλίγει η απόγνωση. Όσο έχουμε (ακόμα) τις δουλειές μας νιώθω μία ανακούφιση σχετική. Αλλά πόσο να σφίξουμε ακόμη το ζωνάρι; Ο άντρας μου είναι στο δημόσιο όπου τα πράγματα είναι τραγικά. Πολλοί θα πουν «βύσμα» αλλά ο άνθρωπος είναι επιστήμονας, ίσως από τους λίγους που αξίζουν τη θέση τους στο δημόσιο και μπήκαν με την αξία τους, αλλά ναι υπάρχουν και τέτοιοι πολλοί, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Τώρα τους χαντακώνουν όλους. Με τρία παιδιά και δεν του δίνουν σημασία καμία. Ο μισθός πέφτει συνέχεια και οι κρατήσεις αυξάνονται. Τις προάλλες το 15νθήμερό του ήταν 350 ευρώ. Εκεί λύγισα… Για πόσο ακόμα αυτή η ανασφάλεια;

Δεν ξέρω πραγματικά πόσο θα και αν αντέξουμε. Κι η λύση για μένα δεν είναι το έξω. Αλλωστε πώς να φύγεις για έξω με τρία παιδιά τόσο μικρά; Τουλάχιστον εδώ – για όσο υπάρχει – είναι και η δουλειά. Και γιατί θα πρέπει να φύγουμε σαν κυνηγημένοι; Την αγαπώ τη χώρα μου και θέλω εδώ να ζήσουν τα παιδιά μου. Σε τι έφταιξα για να πρέπει να φύγω; Τι μπορούμε να κάνουμε όμως;

Κι είναι και πολλοί από το οικογενειακό περιβάλλον που μας λένε: «Τι τα θέλατε τόσα παιδιά; Αφού δεν έχετε βοήθεια; Αφού δε βγαίνετε οικονομικά;» Δεν απαντάω καν. Αν ένα πράγμα στη ζωή μου – παρά τις δυσκολίες – ήταν ευλογημένο είναι τα παιδιά μου. Δε δέχομαι σχόλια και παρατηρήσεις επ’ αυτού. Το ότι είναι δύσκολα τα πράγματα δε σημαίνει ότι αν γύριζα το χρόνο πίσω θα άλλαζα κάτι. Αλλωστε ποιο από όλα τα χαμόγελα θα χαλάλιζα για λίγο περισσότερη άνεση οικονομική ή λίγες περισσότερες ελεύθερες ώρες; Ποιος από σας θα το έκανε; Ποιο απ’ όλα τα παιδιά μου θα θυσίαζα;

Τέλος πάντων… Σας κούρασα. Ίσως γιατί σας θύμισα κάτι που δε θέλετε να σκεφτεστε. Ίσως γιατί η γκρίνια -όσο δικαιολογημένη και να είναι- δε βγάζει πουθενά. Απλά να, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτό που νιώθω: έναν κόμπο στο στήθος.

Αφόρητη πίεση, σας λέω.

Η «μαμά στο δρόμο» … «αναζητεί» (επί ματαίω, λέω εγώ) «πεζοδρόμιο»…

Ο τίτλος έχει να κάνει με ένα blog που πρωτογνώρισα πριν λίγες μέρες και το παρακολουθώ πιστά. Ταυτίστηκα τόσο με τον τίτλο του, με το θέμα του και με το όλο του σκεπτικό, που τι να σας λέω: έχω γίνει φαν!

Πρόκειται για το Μαμά στο Δρόμο. Είναι άλλης μιας μαμάς, που πέρα από τις τόσες ανησυχίες που μπορεί να μοιράζεται μαζί μας, μιλά για την καταδίκη που έχουμε υποστεί όλοι οι κάτοικοι αυτής της πόλης, της Αθήνας, να έχουν μετατραπεί οι στιγμές της ξεγνοιασιάς μας, της βόλτας μας ή της δουλειάς μας (όταν θέλουμε να πάρουμε μαζί τα παιδιά μας στο δρόμο, με καρότσι ή χωρίς) σε πραγματικό εφιάλτη.

Στο «who is who» γράφει κάτι πολύ ωραίο: «Έγινα μαμά το 2006 κι από τότε όλα άλλαξαν: η ζωή μου, ο εαυτός μου, ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο. Θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν σ’ έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν που βλέπω γύρω μου και θα παλέψω γι αυτό.»
Βασικά δεν ήθελα και τίποτα παραπάνω για να το λατρέψω αυτό το μπλογκ.

Σας παραπέμπω σε μερικά άρθρα της μαμάς αυτής:

Το σκηνικό είναι έτοιμο και περιμένουμε να συμβεί

Γράμμα σε έναν Ελληνα οδηγό

Πεζοδρόμιο μηδέν εκατοστών

και πολλά άλλα που μπορείτε να βρείτε και να  αναγνωρίσετε σε αυτά τον εαυτό σας, τους γύρω σας, την καθημερινότητά σας, την ταλαιπωρία σας, τους κινδύνους που διατρέχετε εσείς και τα παιδιά σας στους δρόμους της …μεγάλης μας πόλης.

Info – Info

http://mamastodromo.blogspot.com
facebook
twitter


Ο νόμος του Μέρφυ!

Είναι απλό. Συμβαίνει όταν:

– Τα πας Σάββατο βόλτα στο πάρκο και ενώ έχεις γλιτώσει τις ιωσεις από τον παιδικό, τσουπ: βλέπεις το δίχρονο να γλείφει τη μπάλα του παιδιού που είναι τίγκα στη μύξα. Αποτέλεσμα: Μέχρι την Κυριακή το απόγευμα είναι όλα άρρωστα. Συν το βρέφος.

– Σάββατο βράδυ παίρνεις το γιατρό απλά για να επιβεβαιώσει τη δοσολογία των φαρμάκων που θα δώσεις και με χαρά επιβεβαιώνεσαι για τις παιδιατρικές σου γνώσεις μετά από τόσον καιρό (στο κουρμπέτι). Η αυτοπεποίθησή σου και η σιγουριά σου δέχονται όμως γερό πλήγμα όταν ανακαλύπτεις ότι τα περσινά σιρόπια (κτλ) που έχεις στο φαρμακείο έχουν όλα λήξει. Ψάξε τώρα για εφημερεύον φαρμακείο, ή μάλλον πες στον άντρα σου που βρίζει να τρέχει μες στη νύχτα.

– Τα 3 θερμόμετρα είναι ή χωρίς μπαταρία ή χαλασμένα. Όλα! Θα αγοράσει και θερμόμετρο από το φαρμακείο και βρίζει ξανά.

– Πλημμυρίζει το μπάνιο από το σιφόνι την ώρα που έχεις το μωρό γυμνό και προσπαθείς να το πλύνεις με χλιαρό νερό για να πέσει ο πυρετός. Τα άλλα δύο παιδιά την ίδια στιγμή γρυλλίζουν και είναι μες στη γκρίνια, τη μύξα και το βήχα. Εννοείται ότι δε θα έρθει ο υδραυλικός αυτή την ώρα. Παίρνεις ένα νούμερο έκτακτης ανάγκης που στέλνει δύο ανθρώπους και φυσικά για να κουτσολύσουν το πρόβλημα σε χρεώνουν …χρυσάφι.

– Το μπάνιο μετά την αποχώρησή τους  θυμίζει δημόσια λουτρά. Κι εσύ δε θυμίζεις τίποτα από την παλιά σου αίγλη: είσαι μία καθαρίστρια και τίποτ’ άλλο. Α, ναι, και μαμά, μην το ξεχνάς γιατί έτσι κι αλλιώς οι φωνές των άλλων σ’ το θυμίζουν.

– Ξαφνικά ακούγεται ένας περίεργος ήχος από το ολοκαίνουργιο πλυντήριο πιάτων.

– Σε λίγο τα πλένεις (πιάτα και τα συναφή) στο νεροχύτη με την κλασική μέθοδο των χεριών.

– Το ξενύχτι είναι δεδομένο. Αυτό που δεν ξέρεις πια είναι για πόσες μέρες.

– Ζητάς απ’ τον άντρα σου να μην πάει στη δουλειά του αύριο για να σε βοηθήσει στο σπίτι με τα ασθενή τέκνα και ακούς την εξής φράση: «Άλλη μια μέρα κλεισμένος στο σπίτι, θα τρελλαθώ». Αρχίζεις και σκέφτεσαι ότι ή εσύ είσαι υπεράνθρωπος ή ήδη έχεις περάσει στη σχιζοφρένεια κλεισμένη (σαν από καταβολής κόσμου το νιώθεις) μέσα στο σπίτι.

Καλή μας εβδομάδα!

Ξανά στα ίδια…

Μετά τον πανικό με τα νέα μέτρα, τη φρατζόλα της Κανέλλη και τα συναφή, γυρνάμε στα καθημερινά μας, τα της επιβίωσης, που είναι κάποιες φορές το ίδιο δραματικά αλλά και αστεία…

Προσπαθούμε με το 2χρονο για το γιογιο! ΄Ομως έχει κι ένα μωρό πρόσφατα στην οικογένεια κι έχουμε ξανά τα πρώτα μεγέθη πάνας. Συνεπώς; Παλλινδρομούμε… Και βρεγμένα τα πάντα… Ρουχαλάκια, σεντονάκια, στρωματάκια, παρκάκια και παρκέ… Κατά μία σατανική σύμπτωση το υπόστρωμα – ακίνητο τόσες μέρες – είχε μετακινηθεί και λέρωσαν τα ΠΑΝΤΑ!!!

Άϋπνη από τους κολικούς του βρέφους, πρέπει να πλύνω η μάνα, αλλά και να παρηγορήσω το παιδί που κλαίει γιατί τα έκανε πάνω του. Δεν το μαλώνω, δεν πρέπει… Κι εκεί που προσπαθώ να το ηρεμήσω, τσουπ και το 4χρονο! Μπροστά μου και χωρίς καμία προειδοποίηση τα κάνει και αυτό (ούρα μόνο ευτυχώς!). Εδώ όμως είναι άλλη ηλικία και πρέπει να ζητήσω εξηγήσεις…

– Γιατί, παιδί μου;

– Αφού λες, δε πειράζει…

(Μένω – αναγκαστικά – άλαλη)

Πόσα κιλά αντέχει το καροτσάκι;

Το καροτσάκι της PP έβγαλε κυριολεκτικά τα λεφτά του, αφού το χρησιμοποίησα και το χρησιμοποιώ και για τα τρία παιδιά, που έχουν διαφορά 2 χρόνια το ένα από το άλλο. Λίγο μετά τον ενάμιση χρόνο έτσι κι αλλιώς κανένα από τα παιδιά μου δεν καταδεχόταν να καθίσει σε …μωρουδίστικη θέση και να το πηγαίνω βόλτα, προτιμούσε να πηγαίνει βόλτα τα μικρότερα αδέρφια του.  Αυτή τη φάση περνά τώρα το 2χρονο, που σπρώχνει το μωρό σε μόνιμη βάση.

Ωστόσο το 4χρονο είναι σε άλλη φάση ξαφνικά. Ανακαλύπτει αυτό που όλοι μας σκεφτόμασταν μια ζωή με παιδιά σέρνοντας καρότσια… «Τι κρίμα να μην καταλαβαίνουμε όταν μας πάνε βόλτα και είμαστε πάντα καθιστοί και ξάπλα σα βασιλιάδες του παλιού καιρού;» Αλλά δυστυχώς αυτές οι μνήμες σβήνουν και πάντα μάς μένει το απωθημένο «γιατί να μην καταλαβαίνουμε και να μη θυμόμαστε την αρχή της ζωής μας όταν είναι τόσο ξέγνοιαστη και ξεκούραστη;»

Ε, αυτή την αξία ανακάλυψε το 4χρονό μου. Η αλήθεια είναι πως έχω ένα φτηνοκάροτσο της C που εξυπηρετεί και τα δύο μεγαλύτερα τέκνα σε μικροδιαδρομές αλλά δε θέλει αυτό το 4χρονο. Θέλει το φανταιζί καρότσι με τους ποδόσακους, τις κουκούλες, τις φοβερές αναρτήσεις και το απαράμιλλο design…

Και μου λέει σήμερα λοιπόν που έπλενα το καρότσι για το μωρό:

«Μαμά, πόσα κιλά αντέχει το καροτσάκι; Μπορείς να με πας και μένα βόλτα για λίγο;»

 

Αν βρεις νονό/ά τη σήμερον ημέρα, γράψε μου…

Μιλούσα με μια φίλη σχετικά στο τηλέφωνο…

Με ρώτησε αν βρήκαμε νονό/ά για τη μικρή. «Μικρή είναι» λέω. Έχουμε καιρό ακόμα.

«Ναι», συνεχίζει, «αλλά αν θυμάσαι καλά» στα άλλα δύο παιδιά ήξερες πολύ καλά από τη στιγμή σχεδόν της σύλληψής τους ποιοι θα σ’ τα βαφτίσουν».

«Και τι μ’ αυτό;»

«Θέλω να πω», μου ξαναλέει η καλή μου φίλη, «ότι αν δεν αρχίζεις να βολιδοσκοπείς από τώρα μάλλον δε θα βρεις εύκολα νονό για το παιδί. Με την οικονομική κρίση κτλ κτλ, το τελευταίο που θέλει κάποιος είναι να βαφτίσει ένα παιδί και να φορτωθεί με τα δώρα του στις γιορτές για τα επόμενα τουλάχιστον 18 χρόνια. Αλήθεια, δε σ’ το πρότεινε κανείς;»

«Κανείς…»

Συνειδητοποιώ λοιπόν προϊούσης της κουβέντας ότι η καλή μου φίλη δεν είναι καθόλου υπερβολική και μάλλον εγώ είμαι μακριά από την πραγματικότητα. Έχοντας κάνει ήδη κουμπαρους τους πιο στενούς συγγενείς και φίλους, δε μένουν άλλες επιλογές, οι δε υπόλοιποι ούτε καν έδειξαν κάποια διάθεση ή έκαναν έστω και την παραμικρή νύξη για να βαφτίσουν τη μικρή μου κόρη.  Κι ήμουν σίγουρη ότι αυτό θα ήταν μία απλή λεπτομέρεια. Ίσως και να φοβόμουν μην αδικήσω κάποιον προτείνοντας κάποιον άλλο. Τώρα σκέφτομαι, μήπως τρέμουν κάποιοι συγγενείς και φίλοι ότι θα τους ζητήσω να γίνουν νονοί; Μήπως θα τους είναι δυσβάσταχτο;

Θα φανεί συν τω χρόνω. Προς το παρόν, το μόνο που μπορώ να πω είναι πως μάλλον συμφωνώ με τα τελευταία λόγια της καλής μου φίλης: «Αν βρεις νονό/ά τη σήμερον ημέρα, γράψε μου…», που μακάρι να βγει λάθος αλλά τώρα που το σκέφτομαι ούτε κι εγώ θα ήθελα να κάνω κουμπαριά τη σήμερον ημέρα, αν μπορούσα να την αποφύγω…