Archive for the ‘Τρία παιδιά’ Category

Αυτή η ζήλεια…

Η πιο μεγάλη δυσκολία όταν έχεις μωρό και  μεγαλύτερα παιδιά στο σπίτι – όσοι το έχουν ζήσει φαντάζομαι το καταλαβαίνουν – δεν είναι τόσο ούτε η φροντίδα του μωρού, ούτε τα ξυπνήματα μέσα στη νύχτα (εντάξει δε λέω και αυτά είναι μαρτυρικά) αλλά κυρίως το να το …προστατέψεις από τα πιο μεγάλα τέκνα.

Ναι, είναι απίστευτος ο βαθμός δυσκολίας σε αυτό το σπορ. Ειδικά αν είναι ένας μόνος του στο σπίτι. Αυτό μάλιστα που είναι πραγματικό μαρτύριο είναι όταν φτάνει το σαββατοκύριακο. Εκεί δεν υπάρχουν παιδικοί σταθμοί ή άλλες δραστηριτότηες για να σε …σώσουν και είσαι αντιμέτωπος/η με τον χειρότερο …εφιάλτη: δύο παιδιά να τρέχουν σαν τρελλά πάνω-κάτω μέσα στο σπίτι, να ανοιγοκλείνουν πόρτες, ντουλάπια, να τσακώνονται για το ίδιο παιχνίδι, για το ποιο τραγούδι θα παίξει στο cd, για την καλύτερη θέση στην τηλεόραση για να δούνε τα «Ζουζούνια» στο Alter, αλλά και για το ποιο θα «καταφέρει» να μου αποσπάσει την προσοχή και να επιτεθεί στο μωρό.

Αυτές οι …επιθέσεις στο μωρό σπάνια έως ποτέ γίνονται μπροστά μου. Σε ανύποπτο όμως χρόνο ανακαλύπτω μικροαντικείμενα μέσα στην κούνια του, όλα αυτά που έχω πει ότι πρέπει να μην του αφήνουν κοντά του: όσο πιο αιχμηρά και πιο μικρά μάλιστα, τόσο πιο υποψήφια για να βρεθούν δίπλα στο μωρό. Επίσης αν στρέψω το βλέμμα μου αλλού, μπορώ να δω πώς μεταμορφώνονται οι διαθέσεις του κάθε τέκνου και του δίνουν μία τσιμπιά με λύσσα, την οποία αρνούνται κατηγορηματικά όταν ζητήσω το λόγο. Τα δύο μεγαλύτερα τέκνα τσακωνονται αδιάλλειπτα μεταξύ τους και διαφωνούν σχεδόν σε όλα. Όμως είναι σταθεροί σύμμαχοι και σύντροφοι απέναντι σε έναν κοινό «εχθρό» (όπως το βλέπουν), το μωρό. Εκεί υπάρχει απόλυτη σύμπνοια απόψεων, και είναι για το μόνο πράγμα που καταστρώνουν μαζί σχέδια. Κυρίως το μεσαίο παιδί που είναι δυόμιση είναι όμως που επιτίθεται πιο πολύ. Το μεγαλύτερο μάλλον το έβλεπα πιο αποστασιοποιημένο μέχρι που μία μέρα άκουσα (το μεγαλύτερο τέκνο) να λέει στο μικρότερο: «Αμάν πια κι η μαμά με αυτό το μωρό, όλο με το μωρό είναι. Καλύτερα να μην υπήρχε…»

Κι εκεί κατάλαβα ότι το μεγαλύτερο ζηλεύει και είναι επιθετικό αλλά «χρησιμοποιεί» το μικρότερο και το …μπριζώνει για να επιτίθεται εκείνο στο μωρό. Κι εκεί κατάλαβα επίσης, όχι ότι δεν το υποψιαζόμουνα, ποιο είναι το θέμα τους. Το πρόβλημά τους δεν είναι απλά επειδή υπάρχει ένα ακόμη παιδί ανάμεσά τους, αλλά κυρίως η σημασία που δίνω στο μωρό εγώ η ίδια. Θέλοντας μάλιστα και μη ασχολούμαι περισσότερο μαζί του, δεν το μαλώνω, ούτε το βάζω τιμωρία, ούτε έχω απαιτήσεις από αυτό όπως από τα άλλα και ιδίως από το μεγαλύτερο, που πάει στα πέντε πια τώρα. Ακόμα κι αν πίστευα ότι το μεγαλύτερο τέκνο μου δε θα ζηλεύει το μικρό γιατί ήδη έζησε την αντίστοιχη εμπειρία με το δεύτερο παιδί μου και ίσως εκεί εκτονώθηκε αυτό το ανθρώπινο συναίσθημα. Όμως όχι. Το κάθε παιδί θέλει την αποκλειστικότητα και όσο κι αν προσπαθεί κανείς δε μπορεί να δώσει ακριβώς όλο το χρόνο και όλη την προσοχή που θέλει κάθε παιδί ξεχωριστά από τη μητέρα για το ίδιο. Αυτό λοιπόν είναι που  δε μου συγχωρούν.

Κάποτε ρώτησα μία φίλη μου παιδοψυχολόγο, λίγο πριν αποκτήσω το δεύτερο παιδί μου, τι μπορώ να κάνω για να μη ζηλέψει το μεγαλύτερο τέκνο, το οποίο έστω και για 2 χρόνια μεγάλωνε σα μοναχοπαίδι, και μου είπε απλά: «Τίποτα. Είναι δεδομένο ότι θα ζηλέψει και θα νιώσει την απόρριψη. Εσύ δεν το καταλαβαίνεις αλλά για να μπεις λίγο στην ψυχολογία του σκέψου το εξής: Είσαι με τον άντρα σου καλά και μία μέρα σου φέρνει σπίτι μία άλλη γυναίκα και σου λέει πως από δω και πέρα θα είστε όλοι μαζί, να την αγαπάς κι εσύ και πως δε σας ξεχωρίζει και σας αγαπά το ίδιο. Αν το σκεφτείς αυτό τότε θα μπεις λίγο στην ψυχολογία του μεγαλύτερου παιδιού». Δεν μπορούσα βέβαια να πιστέψω ότι μπορεί να είναι τόσο έντονο το συναίσθημα αλλά σιγά-σιγά τα λόγια της μου έρχονται στο μυαλό. Μπορεί το παράδειγμα να ήταν λίγο τραβηγμένο αλλά έτσι έγινε κάπως κατανοητό. Θα πρέπει να είναι εξαιρετικά οδυνηρό τότε, σκέφτομαι…

Δεν είμαι ειδικός βέβαια να ξέρω, πάντως γνωρίζω ότι τόσοι και τόσοι γονείς με πολλά παιδιά ή και λιγότερα τα περνάν αυτά καθημερινά και πως τελικά κανέναν δεν έβλαψαν τα αδέρφια, ίσα-ίσα μάλιστα είναι μεγάλη η χαρά σε μία μεγάλη οικογένεια και η συμπαράσταση αλλά και τα διδάγματα που μπορείς να πάρεις μέσα από τη διαδικασία της συμβίωσης με άλλα παιδιά, να μάθεις να μοιράζεσαι, να αφήνεις χώρο στον άλλο, να σέβεσαι αλλά και να παίζεις. Πάντοτε πίστευα ότι το κάθε μου παιδί είναι δώρο για το άλλο και κάποιες φορές αυτές οι σκέψεις της έντονης ζήλιας με προβληματίζουν αλλά σκέφτομαι ότι με τον καιρό όλα θα φτιάξουν και θα μετριαστεί και το άχτι του ενός για το άλλο. Ίσως πια όταν μεγαλώσει το μωρό, που θα αρχίσει η διαδικασία εκπαίδευσής του, όταν θα πρέπει να του βάλω όρια και δε θα είναι συνέχεια κι αυτό σε μία αγκαλιά, να καταλάβουν και τα μεγαλύτερα τέκνα ότι δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στο μωρό, και ότι τότε έχρηζε περισσότερης προσοχής επειδή απλά ήταν μικρό και απροστάτευτο. Την ίδια προσοχή και φροντίδα είχαν και τα ίδια όταν ήταν μωρά, την ίδια αγάπη θα την έχουν ανεξαιρέτως όλα για πάντα.

Ιστορίες τριτέκνων: “Τα τρία μου παιδιά”

[Oποια/ όποιος επιθυμεί μπορεί πλέον μου στέλνει την ιστορία του να δημοσιεύσω. Τις προσωπικές σας ιστορίες μπορείτε να μου τις στέλνετε στο tria3tekna@yahoo.gr . Τρίτεκνοι και άλλοι γονείς… Μπορείτε να μείνετε ή όχι ανώνυμοι]

“Τα τρία μου παιδιά”

«Γεια σας. Και συγχαρητήρια για το site σας. Επίσης καλή δύναμη γιατί ξέρω καλά πως με τρία παιδιά είναι πολλές οι ευθύνες και οι αγωνίες αλλά ξέρετε καλά πως είναι πολλές και οι χαρές. Κι εγώ θα ήθελα να παραμείνω ανώνυμη και με συγχωρείτε κιόλας αλλά το κάνω καθαρά γιατί ζούμε σε μικρή και κλειστή κοινωνία και θα με αναγνωρίσουν, κάτι που δε θέλω γιατί πρόκεται για ένα λεπτό ζήτημα.

Το όνομά μου είναι Μ. και έχω 3 παιδιά. Τα δύο από τον πρώτο μου γάμο. Εκείνα ήρθαν εύκολα: παντρευτήκαμε πολύ νέοι  και στο καπάκι έμεινα έγκυος στον πρώτο μου γιο, μετά από λίγο ήρθε και η κόρη να ολοκληρώσει την ευτυχία μας. Όμως κάτι σιγά σιγά χάλασε στη μεταξύ μας σχέση (του ζευγαριού εννοώ). Δεν μπορώ να ξέρω ποιος ακριβώς και τι έφταιξε, μάλλον και οι δύο αλλά μετά από λίγο καιρό αποφασίσαμε να χωρίσουμε. Βασικά ο σύζυγος έφυγε από το σπίτι. Τώρα είναι παντρεμένος ξανά και αυτός.

Απογοητευμένη από τον έγγαμο βίο, προσπαθούσα να σταθώ όπως όπως στα πόδια μου και τα παιδιά μεγάλωναν. Η Γεωργία έφτασε 8 χρονών και ο Στάθης μου 6. Τότε γνώρισα τον δεύτερο σύζυγό μου στο πάρτι που έκανε η κόρη της αδερφής του, που έτυχε να είναι συμμαθήτρια της Γεωργίας. Χωρισμένος κι εκείνος – χωρίς όμως παιδιά – ήταν από την αρχή πολύ καλός και τρυφερός μαζί μου. Εδειξε ενδιαφέρον αμέσως και αρχίσαμε να βγαίνουμε στην αρχή με το πρόσχημα να βλέπει η Γεωργία τη φίλη της και στη συνέχεια μόνοι μας σαν κανονικό ζευγάρι. Υπήρχαν βέβαια προβλήματα γιατί σε μία κλειστή κοινωνία αυτό δε μπορεί να μείνει κρυφό. Ενιωθα τύψεις για το πως θα το πω στα παιδιά, πως θα συμπεριφερθούν κι εκείνα, μήπως στενοχωρηθούν όταν πια σοβάρεψε η σχέση. Οι δικοί του σκέφτονταν ότι ίσως τα δικά μου παιδιά να δημιουργούσαν πρόβλημα μια που ο γιος τους δεν είχε δικά του. Εκείνος επέμενε ότι δε θέλει άλλα παιδιά, τα δικά μου ήταν και δικά του. Με συγκίνησε η στάση του και η αγάπη του στα παιδιά μου και έτσι γρήγορα παντρευτήκαμε.

Πέρασαν 5 χρόνια κοινής ζωής και γω ήθελα όσο τίποτ’ αλλο να του χαρίσω ένα παιδί. Πήγαμε σε γιατρούς κι εγώ κι εκείνος, δε μπορούσαμε να καταλάβουμε τι έφταιγε. Εκείνος μου έλεγε να μην αγχώνομαι, αν είναι να έρθει θα έρθει, αλλά περνούσε και ο καιρός και δεν ήμουν πια μικρό κοριτσάκι, τα άλλα μου δυο παιδιά ήταν πια μεγάλα, στην εφηβεία. Τελικά αποφάσισα να πάω να κάνω εξωσωματική, δε θα πω το όνομα του γιατρού αλλά είναι πολύ γνωστός επιστήμονας και του χρωστώ το τρίτο μου παιδί. Βγαίνει συχνά στην τηλεόραση και είναι πάνω απ’ όλα άνθρωπος. Μου εξήγησε από την αρχή ότι τα ωάρια μου δεν ήταν πολύ καλής ποιότητας και πως άν ήθελα να δώσω ένα παιδί στον άντρα μου θα έπρεπε να είναι από άλλη δότρια. Στενοχωρήθηκα, χτυπήθηκα κάτω αλλά μετά από πολλή και ώριμη σκέψη το αποφάσισα. Εγώ είχα ήδη δύο βιολογικά παιδιά, εκείνος κανένα αν και τα αγαπούσε πολύ και τους στεκόταν καλύτερα από τον δικό τους πατέρα. Και αποφάσισα να το κάνω. Ο άντρας μου δεν το ήθελε με τίποτα, φοβόταν και τη διαδικασία και τις ορμόνες και να μην πληγωθώ. Του λέω, μα τι λες; Το παιδί θα είναι δικό μου, θα το γεννήσω εγώ και δε θα το μάθει κανείς αυτό ποτέ, θα μείνει μεταξύ μας και μόνο ίσως όταν ενηλικιωθεί το παιδί και είναι ώριμο, θα μπορέσω να του το ανακοινώσω. Αλλά δε θα αλλάξει έτσι κι αλλιώς κάτι.

Ήξερα ήδη με δύο παιδιά ότι το μητρικό φίλτρο δεν είναι κάτι μαγικό που γεννιέται αμέσως με τον ερχομό του παιδιού αλλά χτίζεται σιγά σιγά με την επαφή, με το θηλασμό, με την αγκαλιά, με το ξενύχτι στο κλάμα, στην αρρώστεια του κτλ.

Για να μην τα πολυλογώ, σήμερα έχω άλλο ένα κοριτσάκι 3 χρονών, μία σκέτη κουκλίτσα, που για  κάποιον παράξενο λόγο και ενώ ο κόσμος δεν ξέρει την αλήθεια μου λένε όλοι ότι μοιάζει σε μένα και όχι στον άντρα μου. Κρυφά όταν το ακούμε γελάμε μεταξύ μας αλλά τείνω κι εγώ να πιστέψω ότι είναι δικό μου βιολογικό παιδί και τελικά είναι, γιατί εγώ τη γέννησα, την πόνεσα και την πονάω και μπορώ να πω πως της έχω και ιδιαίτερη αδυναμία, ίσως γιατί δεν ήρθε τόσο εύκολα αλλά με πολύ κόπο.

Αυτή είναι η δική μου ιστορία και το πώς απέκτησα τα 3 μου παιδιά, και δεν ξεχωρίζω ΚΑΝΕΝΑ! Και ξέρω τι σκέφτεστε, αν θα της το πω. Να σας πω την αλήθεια, δεν ξέρω ακόμα. Μπορεί να το πω κάποια στιγμή, μπορεί και ποτέ. Δεν έχει τελικά σημασία. Αφού εγώ τη γέννησα εγώ την πονάω.

Καλή επιτυχία στο site σας και συνεχίστε την καλή δουλειά.»

[Μ. σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Η ιστορία σου με εξέπληξε ευχάριστα γιατί δεν είχα γνωρίσει ποτέ αντίστοιχη περίπτωση με τη δική σου, αν και ήξερα ότι θεωρητικά μπορεί να συμβεί. Να χαίρεσαι και τα τρία σου όμορφα παιδιά.]

Ιστορίες τριτέκνων: «3 και βλέπουμε…»

[Oποια/ όποιος επιθυμεί μπορεί πλέον μου στέλνει την ιστορία του να δημοσιεύσω. Τις προσωπικές σας ιστορίες μπορείτε να μου τις στέλνετε στο tria3tekna@yahoo.gr the_phantom@pathfinder.gr. Τρίτεκνοι και άλλοι γονείς… Μπορείτε να μείνετε ή όχι ανώνυμοι]

3 και βλέπουμε…

«Βασικά δεν ξέρω αν θα το βάλετε στο site αυτό που στέλνω. Δεν έχω ιδιαίτερη μόρφωση ούτε λέω κάτι φοβερό αλλά νομίζω ότι η ιστορία της οικογένειας μας αξίζει γιατί δείχνει την αγάπη που έχουμε για τα παιδιά.

Εμείς δεν ταλαιπωρηθήκαμε  με προσπάθειες τεχνητής γονιμοποίησης και τα παιδιά ήρθαν εύκολα. Η Μαρία, ο Χάρης και ο Κωνσταντίνος με τη σειρά είναι τα αγγελούδια μας. Η Μαρία είναι 12 χρονών και τώρα πηγαίνει στο Γυμνάσιο. Η πρώτη μου εγκυμοσύνη ήταν κάπως δύσκολη και την τάξαμε στην Τήνο. Μετά όταν γεννήθηκε είχε κάποιες κρίσεις επιληψίας αλλά συνήλθε γρήγορα. Στην Τήνο τη βαφτίσαμε μετά από 6 μήνες που γεννήθηκε κι εκεί μάθαμε ότι ήμουν έγκυος στον Χάρη. Ο άντρας μου είπε «Μεγάλη η χάρη της» κι εγώ του είπα αν είναι αγόρι να το βγάλουμε Χάρη όχι από το Χαράλαμπος αλλά από τη χάρη της Παναγίας. Ημασταν πολύ συγκινημένοι.

‘Οταν γέννησα τον Χάρη ήρθαν οι κουμπάροι μας στο μαιευτήριο και μας ρώτησαν αν είμαστε τώρα οκ που καναμε και τ’ αγόρι, γιατί είμαστε μια φτωχή οικογένεια, μεροκαματιάρηδες. Ο άντρας μου τότε με κοίταξε με νόημα και είπε: Ε όχι και οκ. Τρία και βλέπουμε. Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη φράση που είπε. Τον κοίταγα κι εγώ κι ένιωθα το ίδιο. Αγαπάμε πολύ τα παιδιά και δε θα σταματούσαμε εδώ. Όσα μας δώσει ο Θεός. Λίγους μήνες αργότερα έμεινα πάλι έγκυος και ενώ όλοι οι δικοί μου αγχώθηκαν εμείς με τον άντρα μου χαρήκαμε τόσο πολύ. Η εγκυμοσύνη πήγαινε πολύ καλά αλλά ξαφνικά στον πέμπτο μήνα κι ενώ τον έκλεινα σχεδόν έσπασαν τα νερά και το παιδί δε σώθηκε. Έκλαιγα μέρα νύχτα και πίστεψα ότι αυτό ήταν, δε θα ξαναμείνω έγκυος. Από τη στενοχώρια μου πέρασαν πέντε χρόνια, τα άλλα δύο παιδιά μεγάλωσαν και γω ούτε που είχα σκεφτεί την προοπτική για άλλο παιδί.

Ώσπου πριν δύο καλοκαίρια ήμασταν στη Χαλκιδική διακοπές με τα παιδιά και μου λέει ο άντρας μου πως είμαι πολύ όμορφη όπως τότε που έμενα έγκυος. Δεν έδωσα σημασία αλλά δύο βδομάδες μετά ανακάλυψα την εγκυμοσύνη μου. Γεννήσαμε τον δεύτερο γιο μας ανήμερα του Αγίου Κωνσταντίνου και του δώσαμε το όνομα του αγίου. Πιστεύω ότι αν έχεις πίστη και αγαπάς τα παιδιά ο Θεός δε σε αφήνει έτσι ακόμα κι αν δεν υπάρχουν πολλά χρήματα. Νομίζω πως δε θα σταματήσουμε εδώ παρά το ότι το κράτος δε δίνει πια πολλά χρήματα και μας κόβει τα επιδόματα και τα προνόμια. Τα παιδιά είναι το μέλλον μας και όπως είπε και η άλλη κυρία που έχει τρίδιμα, το καλύτερο είναι να κάνουμε πολλά παιδιά για να σώσουμε αυτή τη χώρα από τον αφανισμό.

Ευχαριστώ πολύ και αν αξίζει η ιστορία μου  να τη δημοσιεύσετε

Ντίνα Σ. »

[Ντίνα Σ. εγώ σε ευχαριστώ πολύ και να ξέρεις ότι όλες οι ιστορίες είναι πολύτιμες και αξίζουν ένα βήμα. Δε σου πείραξα ούτε κόμμα. Μόνο τίτλο έβαλα γιατί δεν είχες βάλει εσύ. Συγχαρητήρια για την αγάπη που έχετε για τα παιδιά, να χαίρεσαι την οικογένειά σου και σου εύχομαι και στα επόμενα παιδάκια σας (αφού το θέλετε τόσο πολύ) με υγεία. Πραγματικά, μπράβο!]

Τι σας έλεγα λίγες μέρες πριν;

Χωρίς επιδόματα πολύτεκνοι με εισόδημα άνω των 55.000 ευρώ

Τι σας έλεγα στο post στις 16 του μήνα https://triatekna.wordpress.com/2011/09/16/ ; Δε σας έλεγα ότι όλος ο ντόρος για τη Μενεγάκη ήταν «εκ του  πονηρού» για να βάλουν χέρι στη μέση ελληνική τρίτεκνη οικογένεια; Ε, λοιπόν με την απόφαση του κου Λοβέρδου μόνο η κα Μενεγάκη και η κα Παγκάλου δε θα στενοχωρηθούν. Πολλοί όμως άλλοι τρίτεκνοι και πολύτεκνοι ναι:

Δείτε γιατί

«Εκ του πονηρού» η είδηση για το επίδομα τριτεκνίας που εισπράττει η κ. Μενεγάκη

Κυκλοφόρησε χθες παντού η είδηση. Όχι ότι δεν την ξέραμε ή δεν την υποπτευόμασταν αλλά – επιτρέψτε μου να σας πω – το timing ήταν εκ του πονηρού. Όταν επί ένα χρόνο προσπαθούν να βάλουν εισοδηματικά κριτήρια στα επιδόματα και δε μπορούν γιατί ξεσηκώνεται ο κόσμος, βρήκαν τώρα κάτι «κραυγαλέο» να προβάλλουν, όχι για να «χτυπήσουν» τα νοικοκυριά εισοδημάτων τύπου κας Μενεγάκη, αλλά ουσιαστικά για να αποδυναμώσουν την τρίτεκνη οικογένεια μεσαίας τάξης, η οποία έτσι κι αλλιώς πλήττεται πανταχόθεν.

Επιπλέον το όλο θέμα με την κα Μενεγάκη δεν ευσταθεί. Και εξηγώ αμέσως το γιατί: Το επίδομα που παίρνει η τρίτεκνη μητέρα δεν είναι επίδομα απορίας ούτε μισθός. Πρόκειται για ένα ενισχυτικό ποσό και ουσιαστικά τιμής ένεκεν στη μάνα ελληνίδα, που αποφασίζει να ενισχύσει το δημογραφικό πρόβλημα ενός κράτους που γερνάει ανυπόφορα. Επομένως αφορά κάθε μάνα τρίτεκνη είτε αυτή είναι ζάμπλουτη είτε βιοπαλαίστρια. Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί τόσος ντόρος και ειδικά τώρα, αυτές τις εποχές που τέτοιες ειδήσεις εντυπώσεων ουσιαστικά έχουν σκοπό να στρέψουν τον πολύ κόσμο εναντίον ορισμένων κοινωνικών ομάδων.

Αλλά είναι αισχροί πραγματικά όσοι βάζουν στο στόμα τους και στο στόχαστρό τους ( και τα ΜΜΕ παίζουν τέλεια το παιχνίδι τους ) την πολύτεκνη και τρίτεκνη οικογένεια. Ντροπή πραγματικά, κύριοι. Απλά επιβεβαιώνετε για άλλη μια φορά το πόσο θρασύδειλοι είστε και πως έχετε την εντύπωση ότι κυβερνάτε μία Μπανανία.

Τώρα όσον αφορά στην κα Μενεγάκη: Θα μπορούσε εξ’ αρχής να μη ζητήσει το επίδομα επειδή βγάζει τόοσα πολλά λεφτά, που θεωρητικά δεν έχει ανάγκη τα 3000 το χρόνο, τα οποία μπορούν να δοθούν ή να αναδιανεμηθούν σε κόσμο με περισσότερη ανάγκη. Αυτό είναι και λίγο συνειδησιακό θέμα. Από την άλλη όμως – μαγκιά της – γιατί ζήτησε λεφτά που  δικαιούται. Όπως τα δικαιούται και ο βουλευτής και είναι δυσανάλογα παραπάνω σε σχέση με τον απλό υπάλληλο αλλά δεν τα αρνήθηκε ποτέ, ίσα ίσα προβάλλει αντίσταση όταν του ζητούν περικοπές.

Και τέλος: πρόκειται για κοινωνικό επίδομα, για συγκεκριμένο σκοπό και με συγκεκριμένο στόχο και αν όλοι ανακαλύπτουν τώρα την πυρίτιδα ή θέλουν να την επαναπροσδιορίσουν μέσα στο γενικότερο μπάχαλο, μόνο τυχαίο δεν είναι.

Αυτά παθαίνω άμα αποφασίζω να ανοίξω έστω και ένα λεπτό την τηλεόραση για ειδήσεις. Συγχύζομαι! Δεν κάθομαι στην κουζίνα και στην αποστείρωσή μου, η μάνα!

Η εξέλιξη μιας μάνας τριών παιδιών!

(Πρόκειται για άρθρο στα αγγλικά που έπεσε στα ‘χέρια’ μου τυχαία και είναι τόσο μα τόσο αληθινό, συνεπώς και αστείο!!!)

Ναι, με το που γίνεσαι γονιός αλλάζουν τα πάντα. Αλλά με κάθε μωρό γίνεσαι και διαφορετικός γονιός. Να λοιπόν μερικές διαφορές αν είσαι μάνα ανάλογα με το αν έχεις ένα, δύο ή τρία παιδιά:

Τα ρούχα σου

  • Πρώτο μωρό: Ξεκινάς να φοράς ρούχα εγκυμοσύνης με το που ο γυναικολόγος σου επιβεβαιώνει την εγκυμοσύνη σου.
  • Δεύτερο μωρό: Φοράς τα κανονικά σου ρούχα για όσο περισσότερο καιρό μπορεις.
  • Τρίτο μωρό: Τα ρούχα εγκυμοσύνης ΕΙΝΑΙ πλέον τα κανονικά σου ρούχα.

Το όνομα του παιδιού

  • Πρώτο μωρό: Ανοίγεις βιβλία με ονόματα και ψάχνεις τα πάντα και όλους τους δυνατούς συνδυασμούς ώστε το όνομα να είναι το καλύτερο.
  • Δεύτερο μωρό: Κάποιος θα πρέπει να δώσει στο παιδί του και το όνομα εκείνης της μακρινής θείας Ευτέρπης, έτσι δεν είναι; Μπορεί λοιπόν να είσαι εσύ αυτή που θα το κάνει.
  • Τρίτο μωρό: Ανοίγεις ένα βιβλίο με ονόματα, κλείνεις τα μάτια σου και βλέπεις αυτό που δείχνει το δάχτυλό σου στην τύχη!

Ετοιμασία για τη γέννα

  • Πρώτο μωρό: Κάνεις ασκήσεις αναπνοών και τηρείς το πρόγραμμά τους με θρησκευτική ευλάβεια.
  • Δεύτερο μωρό: Δεν μπαίνεις καν στον κόπο γιατί θυμάσαι ότι και την προηγούμενη φορά οι αναπνοές δεν έκαναν τίποτα.
  • Τρίτο μωρό: Ζητάς να κάνεις επισκληρίδιο από τη στιγμή που φτάνεις στον 8ο μήνα.

Μωρουδιακά ρουχαλάκια

  • Πρώτο μωρό: Πλένεις από πριν τα ρουχαλάκια του νεογέννητου, τα τοποθετείς ανά χρώμα και τα αποθηκεύεις στη σιφονιέρα του μωρού.
  • Δεύτερο μωρό: Ελέγχεις αν τα ρούχα είναι καθαρά και πετάς μόνο αυτά που έχουν τις πιο έντονες κι επίμονες κηλίδες.
  • Τρίτο μωρό: Τα αγόρια δε φοράνε ροζ, ε;

Ανησυχίες

  • Πρώτο μωρό: Με το πρώτο σημάδι ανησυχίας του  – ένα κλαψούρισμα ή ένα συνοφρύωμα – σηκώνεις αγκαλιά το μωρό.
  • Δεύτερο μωρό: Σηκώνεις το μωρό όταν οι αγριοφωνάρες του απειλούν να ξυπνήσουν το πρωτότοκό σου.
  • Τρίτο μωρό: Μαθαίνεις στο 3χρονό σου πώς να βάζει από την αρχή τη μηχανική κούνια.

Δραστηριότητες

  • Πρώτο μωρό: Πηγαίνεις το βρέφος σε ειδικά τμήματα Γυμναστικής Μωρών, Κολύμβησης μωρών και διαβάσματος παραμυθιών.
  • Δεύτερο μωρό: Πηγαίνεις το βρέφος σε ειδικά τμήματα Γυμναστικής
  • Τρίτο μωρό: Παίρνεις το βρέφος μαζί σου στο σούπερμάρκετ ή στο στεγνοκαθαριστήριο.

Έξοδοι

  • Πρώτο μωρό: Την πρώτη φορά που αφήνεις το μωρό σου με τη νταντά, καλείς σπίτι 5 φορές τουλάχιστον.
  • Δεύτερο μωρό: Λίγο πριν βγεις από την πόρτα, θυμάσαι να αφήσεις ένα νούμερο τηλεφώνου, όπου μπορεί να σε βρει η νταντά αν τύχει κάτι.
  • Τρίτο μωρό: Αφήνεις οδηγίες στη μπέιμπι σίτερ να σου τηλεφωνήσει μόνο αν δει αίμα.

Στο σπίτι

  • Πρώτο μωρό: Περνάς κάποιο μέρος κάθε μέρας απλά «χαζεύοντας» το μωρό.
  • Δεύτερο μωρό: Περνάς κάποιο μέρος κάθε μέρας παρακολουθώντας αν το μεγαλύτερό σου παιδί τσιμπάει, ενοχλεί ή χτυπάει το μωρό.
  • Τρίτο μωρό: Περνάς κάποιο μέρος κάθε μέρας προσπαθώντας να κρυφτείς από τα παιδιά σου.

ΠΗΓΗ http://www.tiac.net/