Dmitri Shostakovich – Waltz No. 2

Ιστορίες τριτέκνων: «Τρία θαύματα»

[Oποια/ όποιος επιθυμεί μπορεί πλέον να μου στέλνει την ιστορία της/ του για δημοσίευση σε αυτό το μπλογκ. Τις προσωπικές σας ιστορίες μπορείτε να μου τις στέλνετε στο tria3tekna@yahoo.gr . Τρίτεκνοι ή και άλλοι γονείς… Μπορείτε να μείνετε ή όχι ανώνυμοι]

Τρία θαύματα

«Γεια σας. Με λένε Σωτήρη. Εμείς είμαστε μία πενταμελής οικογένεια που δεν έχουμε πολλά χρόνια που αποκτήσαμε τα τρία υπέροχα παιδιά μας, τα τρία μας θάυματα. Και θα εξηγήσω γιατί τα αποκαλώ έτσι.

Εμάς η ιστορία μας είναι λίγο στενόχωρη στην αρχή αλλά τελικά τα καταφέραμε. Έχουμε κι οι δύο στίγμα μεσογειακής αναιμίας (διαφορετικό μεν αλλά σε περίεργο συνδυασμό έκανε άρρωστο παιδί) και στην αρχή η γυναίκα μου είχε 3 αποβολές. Στην τρίτη αποβολή βρήκαμε με βιοψία ότι το παιδί θα έβγαινε άρρωστο. Δεν ξέρω γιατί δεν είχαμε δώσει σημασία σε αυτή την εξέταση από την αρχή αλλά τελικά αυτό έφταιγε για τις αποβολές. Όταν μάθαμε την αιτία η γυναίκα μου έπαθε νευρικό κλονισμό και χρειάστηκε να μπει στο νοσοκομείο. Είμασταν πολύ νέοι και ουσιαστικά υπήρχαν δύο επιλογες στην περίπτωση μας: ή να βρίσκουμε την πάθηση στην αμνιοκέντηση και να σκοτώνουμε το παιδί κάθε φορά μέχρι να προκύψει υγιές έμβρυο ή να πάμε σε εξωσωματική με τον αποκλεισμό κάποιων γονιδίων. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί μπορεί να σας κουράσω αλλά δε θέλαμε ούτε τη μία λύση ούτε την άλλη. Η γυναίκα μου δεν το άντεχε και αποφασίσαμε να μην κάνουμε προς το παρόν παιδιά. Θα βλέπαμε τι θα κάναμε στο μέλλον, μπορεί και να υιοθετούσαμε, γιατί ούτε να κάνει έκτρωση ήθελε αλλά φοβόταν και την εξωσωματική με τις ορμόνες και ούτε καν το σκεφόταν.

Η σύζυγός επίσης είχε πολυκυστικές ωοθήκες και η περίοδος δεν ήταν πάντα σταθερή. Κάποια εποχή λοιπόν μου είπε πως νιώθει φούσκωμα και φοβάται μήπως επειδή αμέλησε τη θεραπεία κάνει πολλή κατακράτηση υγρών. Α, να πω και ότι κανονικό αίμα είχε περίπου τρεις μήνες να δει και δεν έδινε σημασία γιατί μας είχε ξανατύχει. κάναμε αιματοληψία και πήγαμε και στο γυναικολόγο. Μόλις έκανε τον υπέρηχο μας είπε συγχαρητήρια είναι δίδυμα σε ένα σάκο. Κοντέψαμε να λιποθυμίσουμε. δεν το πιστεύαμε. Πότε ήταν η τελευταία περίοδος; Η γυναίκα μου δεν ήξερε, είπε στο περίπου ενάμιση μήνα πριν. Μα, είναι τουλάχιστον τριών μηνών το έμβρυο μας είπε κι έτσι ήταν, ήταν σχηματισμένο κανονικά. Δεν είχαμε πάρει είδηση καθόλου. Αμέσως κάναμε λήψη τροφοβλάστης και μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα η γυναίκα μου παραλίγο να ξαναμπεί στην κλινική αλλά όλοι πέσαμε πάνω της και της λέγαμε όλα θα πάνε καλά, μην κάνεις κακό στα μωρά. Μέσα μου πίστευα ότι όλα θα πήγαιναν στραβά, φοβόμουν πολύ και σκεφτόμουν τι θα γίνει αν το ένα έχει πρόβλημα και το άλλο όχι, θα τα σκοτώναμε και τα δύο. Οπως μου εξήγησε όμως ο γιατρός ή και τα δύο θα είχαν ή κανένα επειδή ήταν ομοζυγωτικά δίδυμα.

Βγήκε τελικά το αποτέλεσμα και φαίνονταν όλα καλά. Μας σύστησαν όμως να επαναλάβουμε μία αμνιοκέντηση λίγο αργότερα. Η γυναίκα μου δε δέχτηκε με τίποτα, είπε ότι γίνει θα γίνει κι αν βγουν με πρόβλημα θα αυτοκτονήσω. Μέχρι να γεννήσει τρελαθήκαμε από την αγωνία. Σύντομα κρατούσαμε δύο κούκλες στην αγκαλιά μας. Ειμασταν πανευτυχείς γονείς.

Κι εκεί που δεν το περιμέναμε λίγο πριν τη βάφτιση των κοριτσιών και παρά τις όποιες προφυλάξεις, τσουπ ξανά έγκυος η γυναίκα μου. Τι θα κάνουμε; Πάλι αγωνία. Για έκτρωση η γυναίκα μου ούτε συζήτηση, είναι πολύ θρήσκα. Κι εγω να πω την αλήθεια δεν τα μπορώ αυτά. είχαμε χάσει τρία παιδιά άλλωστε και ένιωθα ότι ο Θεός μας τα γυρνάει πίσω. Οταν έχεις χάσει παιδί δε μπορείς να κάνεις έκτρωση. Δεν το αντέχεις.

Περάσαμε ξανά ένα γολγοθά. Η τροφοβλάστη ήταν οριακή. Το έμβρυο αγόρι. Να μη σας κουράσω πάλι με λεπτομέρειες αλλά έπρεπε να γίνει και αμνιοκέντηση. Στο μεταξύ τα παιδιά στο σπίτι να είναι απαιτητικά, η μάνα μου κι η πεθερά μου βοηθούσαν αλλά η γυναίκα μου να είναι σε κακό χάλι. Μετά την αμνιοκέντηση της ήρθε αιμορραγία και μπήκαμε στο μαιευτήριο για 5 μέρες. Πάπιες, ακινησία κτλ. Εγώ να τρέχω από το μαιευτήριο στη δουλειά, από τη δουλειά στα παιδιά, πήγα πόσες φορές να τρακάρω άυπνος. Βγαίνουν τα αποτελέσματα μετά από 2 περίπου εβδομάδες, οκ. Αρχίζουμε να στολίζουμε το αγορίστικο δωμάτιο ώσπου πριν κλείσει την 28η εβδομάδα η γυναίκα μου της σπάνε τα νερά. Τρελλαθήκαμε. Φοβηθήκαμε ότι θα χάσουμε το μωρό. Ο γιατρός όταν γεννήθηκε μας έδωσε 80% πιθανότητες επιβίωσης. Αεροβαφτίσαμε το παιδί. Ένα τοσοδούλικο. Η γυναίκα μου να κλαίει κάθε μέρα. Περάσαμε ένα γολγοθά με τις θερμοκοιτίδες, με φοβίες μη μολυνθεί από μικρόβιο, δεν έπαιρνε βάρος, πηγαινοερχόμασταν για μήνες στο μαιευτήριο, τι να σας λέω τα πάθη του Χριστού. Τελικά τον πήραμε σπίτι υγιέστατο και τώρα έχουμε 3 αγγελούδια, τρία θαύματα, δώρα Θεού. Όλα πήγαν καλά.

Αυτή είναι η ιστορία μας. Πριν από λίγα χρόνια πιστεύαμε ότι θα μείνουμε χωρίς παιδιά και να πως τα έφερε η μοίρα και είμαστε σχεδόν πολύτεκνοι. Πάντα με πίστη στο Θεό όλα γίνονται. Να χαίρεστε κι εσείς τα παιδιά σας. Ευχαριστώ πολύ.»

[Και συ, Σωτήρη μου, να χαίρεσαι τα τρία θαύματά σου. Ειλικρινά είστε ήρωες και μπράβο για την υπομονή και το κουράγιο σας. Δεν ξέρω αν θα είχα τη δύναμη να περάσω όλα αυτά που περάσατε. Να είστε πάντα καλά κι ευχαριστώ που μοιράστηκες την ιστορία σου μαζί μου]

Αφόρητη πίεση…

Κατ’ αρχάς θέλω να σας ευχαριστήσω όλες και όλους για τα καλά σας λόγια… Για τα σχόλια και τα email που μου στείλατε και με συγκινήσατε πολύ. Βοήθησε βέβαια σε αυτό και το ότι με γνωρίσατε μέσα από το μπλογκ των Μαμά…δες Μπαμπα…δες, που τους ευχαριστώ ιδιαίτερα…

Εχω αρκετές πια ιστορίες σας (όχι μόνο τριτέκνων) και χαίρομαι πολύ γι αυτό, τις οποίες θα αρχίσω σιγά -σιγά να αναρτώ στο μπλογκ. Με κάποιες έχω πραγματικά συγκλονιστεί. Να ξέρετε ότι πάντα από αυτό το μπλογκ θα έχετε όποτε το θελήσετε ένα βήμα.

Από την άλλη αυτόν τον καιρό δε μπορώ να κρύψω ότι νιώθω μία αφόρητη πίεση. Εχω κλειστεί τελικά πολύ μέσα στο σπίτι, το μικρότερό μου τέκνο είναι μόλις 4 μηνών και δεν έχω βοήθεια (το έχω ξαναπεί). Τελευταία όμως είχα βρει μία φοιτήτρια στην πολυκατοικία που μένω και κράταγε ευκαιριακά το μωρό έστω για να πηγαίνω ένα σούπερ μάρκετ με τα δύο μεγαλύτερα. Όμως ξαφνικά με τον άντρα μου συνειδητοποιήσαμε ότι πια δεν έχω περίσσευμα ούτε αυτά τα 10 ευρώ που της έδινα για 2 ώρες αραιά και πού. «Ασε», μου λέει «Μην κάνουμε άλλα έξοδα. Ας κόψουμε την κοπέλα και πάμε ένας-ένας για ψώνια και ο άλλος να κρατάει τα παιδιά. Μέχρι να σταθεροποιηθούν τα πράγματα.» Που σημαίνει, ακόμα περισσότερη κλεισούρα.

Για να βγούμε όλοι μαζί σαν οικογένεια έστω και μία βόλτα είναι τόσο δύσκολο… Τώρα ειδικά με το μωρό δε μας χωράει τίποτα. Βλέπετε εμείς το τελευταίο το κάναμε πρόσφατα μεσούσης της κρίσης. Πού λεφτά για πολυμορφικό αυτοκίνητο; Ακόμα και τα τέλη να σου χαρίσουν, πώς θα το αγοράσεις, πώς θα το συντηρήσεις; Το δάνειο πάλι; 20 χρόνια μένουν για να αποπληρωθεί… Σε λίγο επιστρέφω στη δουλειά καθώς έφαγα και όλες τις άδειες των προηγούμενων ετών (και ήδη άργησα). Ποιος θα μου κρατήσει το μωρό; Η μάνα μου είναι στην επαρχία και δεν είναι εύκολο να έρθει Αθήνα. Η πεθερά μου στα θυμαράκια… Αδέρφια δεν έχω… Λεφτα δεν υπάρχουν για μπέιμπι σίτερ… Οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί τα παίρνουν από 8-9 μηνών τα μωρά… Τι θα γίνουμε;

Σας κουράζω πρωί πρωί αλλά η ζωή μας (και δε λέω μόνο η δική μας αλλά όλων των συνανθρώπων μας) είναι τόσο πιεσμένη, που όσο κι αν προσπαθείς να χαμογελάσεις μερικές φορές σε τυλίγει η απόγνωση. Όσο έχουμε (ακόμα) τις δουλειές μας νιώθω μία ανακούφιση σχετική. Αλλά πόσο να σφίξουμε ακόμη το ζωνάρι; Ο άντρας μου είναι στο δημόσιο όπου τα πράγματα είναι τραγικά. Πολλοί θα πουν «βύσμα» αλλά ο άνθρωπος είναι επιστήμονας, ίσως από τους λίγους που αξίζουν τη θέση τους στο δημόσιο και μπήκαν με την αξία τους, αλλά ναι υπάρχουν και τέτοιοι πολλοί, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Τώρα τους χαντακώνουν όλους. Με τρία παιδιά και δεν του δίνουν σημασία καμία. Ο μισθός πέφτει συνέχεια και οι κρατήσεις αυξάνονται. Τις προάλλες το 15νθήμερό του ήταν 350 ευρώ. Εκεί λύγισα… Για πόσο ακόμα αυτή η ανασφάλεια;

Δεν ξέρω πραγματικά πόσο θα και αν αντέξουμε. Κι η λύση για μένα δεν είναι το έξω. Αλλωστε πώς να φύγεις για έξω με τρία παιδιά τόσο μικρά; Τουλάχιστον εδώ – για όσο υπάρχει – είναι και η δουλειά. Και γιατί θα πρέπει να φύγουμε σαν κυνηγημένοι; Την αγαπώ τη χώρα μου και θέλω εδώ να ζήσουν τα παιδιά μου. Σε τι έφταιξα για να πρέπει να φύγω; Τι μπορούμε να κάνουμε όμως;

Κι είναι και πολλοί από το οικογενειακό περιβάλλον που μας λένε: «Τι τα θέλατε τόσα παιδιά; Αφού δεν έχετε βοήθεια; Αφού δε βγαίνετε οικονομικά;» Δεν απαντάω καν. Αν ένα πράγμα στη ζωή μου – παρά τις δυσκολίες – ήταν ευλογημένο είναι τα παιδιά μου. Δε δέχομαι σχόλια και παρατηρήσεις επ’ αυτού. Το ότι είναι δύσκολα τα πράγματα δε σημαίνει ότι αν γύριζα το χρόνο πίσω θα άλλαζα κάτι. Αλλωστε ποιο από όλα τα χαμόγελα θα χαλάλιζα για λίγο περισσότερη άνεση οικονομική ή λίγες περισσότερες ελεύθερες ώρες; Ποιος από σας θα το έκανε; Ποιο απ’ όλα τα παιδιά μου θα θυσίαζα;

Τέλος πάντων… Σας κούρασα. Ίσως γιατί σας θύμισα κάτι που δε θέλετε να σκεφτεστε. Ίσως γιατί η γκρίνια -όσο δικαιολογημένη και να είναι- δε βγάζει πουθενά. Απλά να, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτό που νιώθω: έναν κόμπο στο στήθος.

Αφόρητη πίεση, σας λέω.

Όλα μες στη ζωή…

Πριν από λίγο παρακολουθούσα την εκπομπή της κας Μενεγάκη στον ALPHA. Ναι, μπορείτε να πείτε κι από συμπάθεια: Τρίτεκνη κι αυτή, τρίτεκνη κι εγώ… Αφήστε που εξαιτίας της κοντεύουν να μας κόψουν τα επιδόματα… Τέλος πάντων, πέρα από όλα, πρέπει να πω ότι σε θέματα παιδιών και ενημέρωσης ξεχωρίζει πάντα από τις υπόλοιπες εκπομπές. Οι επιστήμονες που εμφανίζονται στην εκπομπή της – θεωρώ – ότι είναι κορυφαίοι στο είδος τους.

Σήμερα είδα προσκαλεσμένο τον Δρα Δημήτρη Παπαβασιλείου, ο οποίος είναι Πρόεδρος του ΔΣ της Ελληνικής Εταιρείας Αναπτυξιακής και Συμπεριφορικής Παιδιατρικής, και μίλησε για τα προβλήματα των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες αλλά κυρίως για παιδιά με αυτισμό. Ο αυτισμός πια δεν είναι και δεν πρέπει να είναι ταμπού. Αφορά πολλά παιδιά, έχει και κάποια σχέση με την κληρονομικότητα αλλά υπάρχει και περίπτωση με τις νέες μεθόδους αναπαραγωγής να αποκλειστεί το βασικό γονίδιο που ευθύνεται για την εκδήλωσή του και το επόμενο παιδί μιας οικογένειας να γεννηθεί χωρίς αυτισμό. Μαζί τους ήταν και μία μαμά, η κα Μαρία Τζέμη, που έχει ένα αυτιστικό παιδί. Φιλόλογος η ίδια, blogger και αρθρογράφος σε πολλες εφημερίδες και περιοδικά, κατάφερε μετά από πολλές δυσκολίες να εκδώσει το δικό της περιοδικό – είναι ένα παιδί και αυτό και το συνοδεύει πάντα αντίστοιχη χαρά – το Special Life. Motto: η ζωή είναι ωραία και όταν είναι ιδιαίτερη.

Όλα αυτά μάς έδωσαν την ευκαιρία να θυμηθούμε τα παιδιά με αυτισμό, γιατί είναι παιδιά μας, γιατί είναι δίπλα μας, γιατί μπορεί να είναι τα δικά μας παιδιά ή να είναι τα επόμενα παιδιά μας. Όλα είναι μέσα στη ζωή και όλα πρέπει να τα γνωρίζουμε όσο πιο νωρίς γίνεται για να τα αντιμετωπίζουμε και καλύτερα. Κάνοντας και ένα ‘πρόχειρο’ ψάξιμο στο διαδίκτυο είναι απίστευτο το τι ‘θησαυρούς’ και ενημέρωση ως προς αυτόν τον τομέα βρήκα:

Ιστοσελίδες για τον αυτισμό:

Αυτισμός (wikipedia)
www.speciallife.gr
Νόηση.gr
Autism Hellas
Autism Greece
www.autismos.org
Blogs μαμάδων/μπαμπαδων

Special Life-Autism
Τι λέει το πρόγραμμα
Η ζωή είναι …………(ενίοτε αυτιστική). (πρόκειται για 3τεκνη οικογένεια!)

Η ιστορία της μουσικής σε σκίτσα

Λόγω επαγγελματικής …διαστροφής, κάθε τόσο θα βλέπετε να ασχολούμαι με τη μουσική, και με τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μέσω της μελωδίας.

Αυτή τη φορά θέλω να προτείνω στους φιλόμουσους γονείς, που το πιο πιθανό είναι να συνοδεύονται από φιλόμουσα τέκνα ένα πολύ ωραίο βιβλίο για εισαγωγή στην Ιστορία της Μουσικής, που να μην είναι καθόλου βαρετό, το αντίθετο μάλιστα. Διαβάζεται δε ευχάριστα και από τα παιδιά αλλά και από τους γονείς.

Πρόκειται για την Ιστορία της Μουσικής σε σκίτσα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Βασίζεται στην αντίστοιχη γαλλική έκδοση με τον τίτλο Histoire de la musique en bandes dessinées των Bernard Deyriès, Denys Lemery, Helmut Sadler.

Στον τόμο αυτό, που διασκεδάζει μορφώνοντας και μορφώνει διασκεδάζοντας, παρουσιάζονται οι μεγαλύτερες στιγμές της συναρπαστικής περιπέτειας της μουσικής ανά τους αιώνες. Από τα λατρευτικά άσματα και τα τραγούδια των εργατών στην Αρχαία Αίγυπτο, ώς την αυστηρότητα του Γρηγοριανού Μέλους και τις ξέγνοιαστες μελωδίες των μενεστρέλων, κι από κει στην πολυφωνία του Μεσαίωνα και στο μουσικό πλούτο της Αναγέννησης.
Γνωρίστε μαζί μας τον πληθωρικό Χαίντελ, τον τελειομανή Μπετόβεν, το φλογερό πατριώτη Βέρντι, τον λυρικό Πουτσίνι, τον κοσμογονικό Στραβίνσκι και τον ανορθόδοξο πειραματιστή Κέητζ…
Οι πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας δεν ίδρυσαν βασίλεια, δεν εξερεύνησαν τρικυμισμένους ωκεανούς ούτε πάτησαν το πόδι τους στη σελήνη. Δούλεψαν όμως με πάθος και αφοσίωση, και αποκάλυψαν στην ανθρωπότητα το μαγευτικό και υπέροχο Μουσικό Σύμπαν.

 

Η «μαμά στο δρόμο» … «αναζητεί» (επί ματαίω, λέω εγώ) «πεζοδρόμιο»…

Ο τίτλος έχει να κάνει με ένα blog που πρωτογνώρισα πριν λίγες μέρες και το παρακολουθώ πιστά. Ταυτίστηκα τόσο με τον τίτλο του, με το θέμα του και με το όλο του σκεπτικό, που τι να σας λέω: έχω γίνει φαν!

Πρόκειται για το Μαμά στο Δρόμο. Είναι άλλης μιας μαμάς, που πέρα από τις τόσες ανησυχίες που μπορεί να μοιράζεται μαζί μας, μιλά για την καταδίκη που έχουμε υποστεί όλοι οι κάτοικοι αυτής της πόλης, της Αθήνας, να έχουν μετατραπεί οι στιγμές της ξεγνοιασιάς μας, της βόλτας μας ή της δουλειάς μας (όταν θέλουμε να πάρουμε μαζί τα παιδιά μας στο δρόμο, με καρότσι ή χωρίς) σε πραγματικό εφιάλτη.

Στο «who is who» γράφει κάτι πολύ ωραίο: «Έγινα μαμά το 2006 κι από τότε όλα άλλαξαν: η ζωή μου, ο εαυτός μου, ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο. Θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν σ’ έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν που βλέπω γύρω μου και θα παλέψω γι αυτό.»
Βασικά δεν ήθελα και τίποτα παραπάνω για να το λατρέψω αυτό το μπλογκ.

Σας παραπέμπω σε μερικά άρθρα της μαμάς αυτής:

Το σκηνικό είναι έτοιμο και περιμένουμε να συμβεί

Γράμμα σε έναν Ελληνα οδηγό

Πεζοδρόμιο μηδέν εκατοστών

και πολλά άλλα που μπορείτε να βρείτε και να  αναγνωρίσετε σε αυτά τον εαυτό σας, τους γύρω σας, την καθημερινότητά σας, την ταλαιπωρία σας, τους κινδύνους που διατρέχετε εσείς και τα παιδιά σας στους δρόμους της …μεγάλης μας πόλης.

Info – Info

http://mamastodromo.blogspot.com
facebook
twitter


Μελωδίες και τραγούδια για τους μικρούς μας θησαυρούς…

Πάντα θεωρούσα ότι η μουσική είναι μία ανώτερη Τέχνη, που αγγίζει το Θείο και μέσα από αυτή φτάνουμε ή, για να μη θεωρηθεί ύβρις καλύτερα θα πω, έχουμε μία ιδέα για το τι θα πει τελείωση, με την έννοια της ολοκλήρωσης, της τελειότητας.

Ο διάσημος εβραιοαργεντινός μαέστρος Daniel Barenboim έχει πει χαρακτηριστικά ότι «Η μουσική κινεί τον χρόνο». Κι εγώ δε μπορώ να αντιληφθώ καμία ουσία σε καμία έκφανση της ζωής μου, ούτε στο παρελθόν, το παρόν ή το μέλλον χωρίς την ύπαρξη της μουσικής. Και γι αυτό είναι σημαντική από τα πρώτα μας βήματα στον κόσμο.

Η μουσική επιπλέον είναι και θεραπευτική και διδακτική. Μέσα από το τραγούδι μπορούμε να μάθουμε πράγματα, γιατί η μουσική και ο ρυθμός είναι αυτά που θα πλαισιώσουν τη μάθηση και δε θα είναι βαρετή ούτε αγγαρεία. Μέσα από το παιχνίδι και τη μουσική διαπαιδαγωγούνται τα παιδιά μας, μαθαίνουν, ωριμάζουν, ψυχαγωγούνται και λαμβάνουν τις πρώτες βάσεις για την μετέπειτα συν τοις άλλοις αισθητική τους εξέλιξη ως ενήλικες.

Οι άνθρωποι που ασχολούνται με τη μάθηση μέσω του ρυθμού, του τραγουδιού, του θεάτρου, του παιχνιδιού κτό. είναι πραγματικά ξεχωριστοί άνθρωποι και έχουν αντιληφθεί την τεράστια κοινωνική ευθύνη που έχουν στο να διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά μας μέσα από την τέχνη. Πόσο μάλλον δε από την ιερή τέχνη της μουσικής.

Δείτε παρακάτω δύο εκδοτικούς οίκους που ασχολούνται αποκλειστικά με αυτούς τους τρόπους μάθησης και εκπαίδευσης. Ο πρώτος είναι ο γνωστός σε όλους MODERN TIMES και ο δεύτερος  διαδικτυακός φίλος με σημαντικό έργο.

MODERN TIMES

Εκτός από βιβλία, cd, κτλ. ιδιαίτερη αξία έχει και η σειρά βιβλίων με cd, όπως είναι η οπερα για παιδιά.

Επίσης  το άλμπουμ «Η μαγική φλογέρα», που συνοδεύει το ομώνυμο βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί αλλά κυκλοφορεί και αυτόνομο στα δισκοπωλεία. Σε μια μοναδική υπερατλαντική συνεργασία, η παιδική χορωδία Chroma Musika/Socrates του Μόντρεαλ και τα ΖΟΥΖΟΥΝΙΑ από την Αθήνα τραγουδούν συνοδευόμενα από τη συμφωνική ορχήστρα Ensemble Sinfonia de Montréal

Web info:

http://www.moderntimes.gr/kids/istos.chtm?prnbr=10505

http://www.moderntimes.gr/

facebook

 

—————————————————–

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΛΩΔΙΑ – ΚΑΨΑΣΚΗ

Με τις εκδόσεις τους συνεργάζονται εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων και ειδικοτήτων, κυρίως μουσικοί και παιδικές χορωδίες (Κικής Καψάσκη, Σπύρου Λάμπρου, Τάκη Βενιζελέα), αλλά και όσοι ασχολούνται με τα μαθήματα της Αισθητικής Αγωγής. Απευθύνονται στο παιδί από τη βρεφική του ηλικία μέχρι και το Γυμνάσιο και φυσικά στους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και σε όσους αγαπούν το παιδί. Καλύπτουν τη μουσική των ηλικιών αυτών με εύχρηστα βιβλία και επιμελημένα CD και DVD, με μουσική και τραγούδια και θέατρο σκιών.Καλύπτονται όλες τις ενότητες κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς σύμφωνα και με τα νέα προγράμματα σπουδών (Διαθεματική προσέγγιση) , αλλά και κάθε γιορτή και εκδήλωση του σχολείου.

Web info:

http://www.ntzoufra.gr/

facebook

[Όσοι φίλοι θέλετε να προβάλετε τη δουλειά σας και έχει σχέση με τα παιδιά, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μου στο tria3tekna@yahoo.gr ή στη σελίδα μου στο facebook TRIA TEKNA]